Największe alabai na świecie

Trudno znaleźć kogoś, kto nie lubi psów. Oczywiście, nie każdy ma okazję mieć czworonożnego przyjaciela w mieszkaniu w mieście, ale wielu marzy o tym. Wśród ras straży, szczególne miejsce zajmuje turkmeński owczarek środkowoazjatycki. A jakie jest największe alabai na świecie?

Historia rasy

Turkmen Alabai jest jedną z najstarszych ras psów pasterskich i ochronnych, które zachowały wszystkie swoje cechy robocze do dnia dzisiejszego. Historia tej rasy ma ponad 3 tysiące lat. Niektórzy ludzie nazywają wilczura alabai, co częściowo jest prawdą. Wilczarz jest popularną nazwą dla ras psów, które pomagały pasterzom chronić swoje stada i chronić je przed drapieżnikami.

Owczarek środkowoazjatycki jest bardzo odważnym i kochającym wolność psem, do którego należy podchodzić bardzo odpowiedzialnie. Alabai jest posłuszny tylko mistrzowi o silnym charakterze, który będzie jego autorytetem. Zewnętrznie spokojny, a nawet trochę powolny, natychmiast zamienia się w potężną broń obrony lub ataku przy najmniejszym niebezpieczeństwie, szczególnie w nocy.

Ta rasa przeszła bardzo okrutny dobór naturalny. Klimat pustynny w Azji Środkowej, brak wody i żywności, nieustanna walka z drapieżnymi zwierzętami atakującymi stada, nauczyły te psy oszczędzać energię. Doskonałe walory bojowe są wynikiem ciągłych walk z drapieżnikami, aw tych walkach odważny i nieustraszony charakter tej rasy został złagodzony.

Wychowanie i szkolenie

Uważa się, że ta rasa jest bardzo niebezpieczna i niekontrolowana oraz że nie zaleca się trzymania takiego psa w domu. Ale, z reguły, ci ludzie, którzy po prostu nie mogli właściwie podnieść alabaju, argumentują w ten sposób. Jak każdy pies stróżujący, owczarek środkowoazjatycki musi koniecznie przejść specjalne szkolenie i nauczyć się w pełni posłuszny woli właściciela.

Ponieważ pasterze odrzucali słabe i tchórzliwe psy, które nie nadawały się do pracy gwardii, najlepsi przedstawiciele tej rasy przetrwali do dnia dzisiejszego. Ludzie, którzy są poważnie zaangażowani w badania i hodowlę tej rasy, zauważają ogromną inteligencję i potencjał fizyczny Alabai. I nie jest to zaskakujące, ponieważ pies nigdy nie był na smyczy i przez wieki przedstawiciele tej rasy musieli podejmować niezależne i szybkie decyzje w przypadku zagrożenia zagrażającego stadom.

Do tej pory największy Alabai na świecie znajduje się w Rosji, a jego waga wynosi około 130 kg. Podnoszenie takiego giganta wymaga niezwykłej siły i cierpliwości od hodowcy. Szczenięta Owczarka środkowoazjatyckiego są bardzo przyjazne i zabawne, ale także kapryśne. W wieku 7-8 miesięcy pies musi zacząć trenować pod specjalnym programem posłuszeństwa.

Jeśli przegapisz tę chwilę, to później trudno będzie zarządzać dorosłym psem, a biorąc pod uwagę jego ogromny rozmiar, może być niebezpieczny nie tylko dla osób postronnych, ale także dla właściciela i jego rodziny. Z reguły alabai demonstruje swoje zasady tylko słabo mówiącemu gospodarzowi, osoba, która jest w stanie podporządkować temu pięknemu zwierzęciu siebie, będzie miała prawdziwego przyjaciela i opiekuna aż do swojej śmierci.

Jedzenie owczarka środkowoazjatyckiego

Jak prawdziwy wilczur, Alabai potrzebuje przede wszystkim mięsa. Dorosły pies spożywa nie mniej niż 1 kilogram mięsa dziennie, a nie przejdzie przez kilka zbóż. Konieczne jest również włączenie warzyw i produktów mlecznych do diety psa, szczególnie w okresie wzrostu i rozwoju. Największe alabai na świecie zjada nie mniej niż pięcioosobową rodzinę - należy to wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem psa. Szczenięta powinny zdecydowanie dodawać pocięte skorupki jajek do jedzenia, ponieważ w tym okresie tworzą się kości, a pies potrzebuje wapnia.

Takie psy potrzebują codziennego chodzenia w otwartych przestrzeniach, gdzie alabai może trenować zarówno mięśnie, jak i wytrzymałość. Owczarek środkowoazjatycki jest bardzo agresywny wobec każdego obcego psa, który może być źródłem zagrożenia dla domu i rodziny, i jest bardzo przyjazny zwierzętom mieszkającym na tym samym podwórku.

Giant - Bulldozer

Zdjęcia tego przystojnego nie mogą pozostać obojętne. Jego właściciel, mieszkaniec Terytorium Stawropola, jest poważnie zaangażowany w hodowlę i tresurę owczarek środkowoazjatyckich. I choć Buldożer jest największym Alabai na świecie, jego wygląd jest bardzo atrakcyjny, a nawet dobroduszny. Ale ten dobry człowiek jest wielokrotnym zwycięzcą walk psów i jest wiele nagród w swojej skarbonce wygranych na prestiżowych międzynarodowych wystawach. Jego agresja skierowana na inne psy nie dotyczy właściciela i jego rodziny, a jak twierdzi hodowca, buldożer chętnie rzuca na siebie dzieci.

Owczarek środkowoazjatycki jest rasą wygrywającą i zanim zdecydujesz się na takiego psa, musisz realistycznie ocenić swoją siłę i możliwości. Niewłaściwa edukacja takiego giganta może przynieść wiele problemów, zarówno dla ciebie, jak i twojego otoczenia.

Największe alabai na świecie - zdjęcia i filmy

Największy Alabai na świecie (na zdjęciu) mieszka w Rosji na terytorium Stawropola ze słynnym hodowcą Aleksandrem Chudjakowem. Nazwą psa jest Buldożer, jego waga wynosi około 130 kg, a pełna wysokość to 2 metry, jeśli spoczywa na właścicielu. Buldożer ma ogromną liczbę nagród, które są wygrywane w wielu krajach na całym świecie.

Teraz pies przeszedł na emeryturę i od czasu do czasu z własnej woli przewraca się na dzieci. Buldożer ma spokojny i zrównoważony charakter iw całym swoim życiu nigdy nie ugryzł pierścienia poza domem i pierścieniem. Potomstwo słynnego Alabai otrzymało już wiele nagród, a wnuki czekają na swój czas, wyjątkowy rodowód, jak mówią, zobowiązuje.

Warto zauważyć, że alabai osiągnął znakomite wyniki nie tylko dzięki niesamowitej genetyki. W odpowiednim czasie buldożer bez przerwy trenował i codziennie mijał 10 km ze specjalnym obciążeniem.

Idin z buldożera alabai, który wygrał "na sucho":

Opis i funkcje alabai

Alabai to typ owczarka środkowoazjatyckiego, który jest również nazywany Turkmenem Alabai lub Turkmeńskim Wilczarzem. Ta starożytna, rdzenna rasa ma historię ponad 4000 lat.

Impuls do rozwoju rasy spowodował starcia zbrojne i potrzebę ochrony osad. W celu ochrony i uczestnictwa w działaniach wojennych wybrano Owczarek środkowoazjatycki ze względu na jego fizyczne dane. Tak więc Alabai stała się jedną z pierwszych ras, które miały nie tylko chronić zwierzęta i prześladować inne zwierzęta, ale także chronić ludzi.

Po raz pierwszy prefiks turkmeński występuje w 1935 r., A następnie pies znany jako Pasterz Turkmenów. Uważa się, że większość najlepszych i czystej krwi Alabayev pochodzi z Turkmenistanu. Następnie, aby pokazać szczególną rolę Turkmenistom w uprawie i hodowli Alabai, nazwa rasy Turkmen Alabai została ustalona dla rasy.

Kim jest Turkmen Alabai

Turkmen Alabai to pies pasterski, którego cechy rodowiskowe zostały wypolerowane przez naturę i przez samych ludzi. Hodowcy psów na świecie otrzymali gotową rasę, której przedstawiciele zostali zebrani w aulach i wioskach, w adyrach i najemnikach, w piaskach i na zboczach gór Azji Środkowej.

Turkmen Alabai to pies pasterski, którego cechy rodowate zostały wypolerowane przez naturę i ludzi

Alabai: dlaczego tak się nazywa

Teraz nazywa się je owczarkami środkowoazjatyckimi. Alabay nazywa się ich w swojej ojczyźnie, w Turkmenistanie. Tłumaczenie tej nazwy jest różnie interpretowane.

Niektórzy uważają, że jest to pełna szacunku kombinacja dwóch słów: Al - spots i Bai - bogaci. Okazuje się, że ten pies jest bogaty w plamy. Naprawdę czyste białe psy w Turkmenistanie są bardzo nieliczne. Zasadniczo - jest duży, biały, ale z rzadko zlokalizowanymi czarno-czerwonymi lub czerwonymi plamami.

Inna wersja traktuje pierwszą część tego słowa jako szkarłat. W języku turkmeńskim istnieje wiele słów, w których występują dwa dźwięki, połączone jako "al", co naprawdę tłumaczy się jako jaskrawoczerwone. Jednak w dowolnym języku oznaczenie barwy również nosi alegoryczne oznaczenie. Na przykład w języku rosyjskim dziewica nie jest liderem Czerwonoskórych, ale pięknością.

Słowo "szkarłat" jest naprawdę czerwone, ale w tym sensie - jasne, zauważalne, ogniste. Tak więc istnieje opinia niektórych ekspertów, że nazwa Alabai pochodzi od dwóch słów - szkarłat i kup, które można interpretować jako jasne, widoczne jako ogień.

Wreszcie istnieje jeszcze jedno bardzo proste wytłumaczenie. Kiedyś Turkmenowie żyli bardzo odizolowani od innych. Od południa terytorium tego etnosu było ograniczone przez duże góry Kopetdag, od północy - przez bezkresne Karakumy, od zachodu przez Morze Kaspijskie. Jedność etniczna była możliwa tylko ze wschodu, ale także tam góry odgrywały swoją rolę dzielącą.

Turkmenowie po prostu nie mieli innych psów poza Alabai. Turkmeńskie osiedla z okresu sowieckiego stanowiły wspaniały widok - żyły tam tylko psy rasowe. Oprócz Alabajewa nie było innych psów. Tak narodziła się wersja, że ​​Alabai to po prostu pies.

A więc alabai to:

Jeśli połączysz wszystkie te lingwistyczne modele, okazuje się, że jest to pies, bogaty i duży, jak kupić, rzadki i jasny, majestatyczny i zauważalny przez wszystkich.

Galeria: Turkmen Alabai (25 zdjęć)

Owczarek środkowoazjatycki lub Turkmen Alabai (wideo)

Różnice terytorialne pasterzy środkowoazjatyckich

Psy, które nazywane są owczarkami środkowoazjatyckimi, są geograficznie podzielone na 3 części. Są to psy pasterskie uzbeckie, tadżyckie i turkmeńskie. Podział ten nie jest przypadkowy. Rasy ludowe powstają nie tylko w wyniku selekcji o wymagane cechy, ale także w dużej mierze dzięki izolacji geograficznej. Wszystkie opisane powyżej bariery izolacji odegrały rolę w genetycznym i fenotypowym polerowaniu każdego z tych wariantów jednej rasy.

Hodowcy psów na świecie otrzymali gotową rasę, której przedstawiciele zostali zebrani w aulach i wioskach, u adyrów i takerów, w piaskach i na zboczach gór Azji Środkowej

Największy Alabai powstał w Turkmenistanie. Trudno powiedzieć, co dokładnie odegrało swoją rolę w selekcji, ale Pasterz Turkmeński ze wszystkich owczarek środkowoazjatyckich jest nie tylko największy, ale także najbardziej spokojny i przyjazny. Pomimo potężnej bariery izolacyjnej w postaci Morza Kaspijskiego, psy pasterskie z Turkmenistanu pod wieloma względami są bardzo podobne do Owczarka Kaukaskiego. Jeśli mentalnie usuniesz z rasy owczarka kaukaskiego gęstą i długą sierść, a także krzaczasty ogon, różnica pomiędzy tymi rasami znacznie się zmniejszy.

Owczarki środkowoazjatyckie i rasy kaukaskiej to podobna linia genetyczna psów tego samego typu. Wilczarz turecki to etap przejściowy pomiędzy lżejszymi i agresywnymi owczarkami środkowoazjatyckimi oraz psami Kaukazu. Sugeruje to, że ludy zachodniego i wschodniego wybrzeża kaspijskiego bardzo aktywnie wchodziły w interakcje.

Na zewnątrz wersji turkmeńskiej owczarka środkowoazjatyckiego

Najbardziej uderzającą cechą jest ogromny wzrost i duża głowa. Jednak wielkość głowy względem ciała wydaje się tak duża ze względu na krótkie włosy. Na przykład u rasy owczarek kaukaski głowa wydaje się bardziej proporcjonalna do ciała tylko z powodu bardzo grubej szóstki i obecności podobieństwa grzywy na szyi i przedniej części ciała.

Owczarki z Turkmenistanu ze względu na dużą głowę i przycięte uszy wyglądają nieco przerażająco. Po pierwsze, osoba widzi dużą opływową głowę, a następnie wszystko inne. Oczywiście, zgodnie z tą cechą, pies Turkmen Alabai nie ma porównania z takimi krótkowłosymi wojownikami, takimi jak na przykład pit bull terrier. Jednak w tworzeniu Alabayev czynnikiem odgrywającym zastraszenie wygląd grał, z pewnością znaczącą rolę.

Tak więc psy tej rasy mają następujące cechy:

  1. Duży rozmiar, mocna, szorstka, lekko luźna konstrukcja.
  2. Bardzo długie dojrzewanie. Ostateczna dojrzałość dochodzi do 3-4 lat. W wieku 1,5 do 2 lat wydają się lekkie, a nawet niezbyt silne.
  3. Format Shepherd jest umiarkowanie rozciągnięty, inny jest usprawniony. Jest to szczególnie widoczne u suk. Wybór tych wskaźników ma na celu stworzenie zwartego psa o indeksie w zakresie od 102 do 104.
  4. Preferencję dla wyboru otrzymują duże osobniki z masywnymi kośćmi.
  5. Optymalna wysokość dla psów wynosi 70 cm i więcej. Dla suczek dopuszcza się mniejszą wysokość i wagę. Są łatwiejsze, bardziej mobilne, z mniejszą głową.
  6. Wilczarz turecki ma grubą, nieprzeniknioną i jednocześnie elastyczną skórę. Ta "podaż" skóry jest potrzebna do pojedynków z wilkami i innymi psami. Cofnięta skóra nie pozwala wrogowi gryźć psa do ważnych narządów. W tym przypadku właściciel skóry ma możliwość wyrwania się i ugryzienia wroga. Ta zasada została w Chinach ograniczona przez Shar Pei. Z tego samego powodu wilczarz Alabai ma zwiotczałą skórę na szyi. Zawieszenie to nie pozwala przegryźć gardła psa podczas bitew.
  7. Główną cechą rasy jest struktura głowy. Znaczenie tej cechy w aspekcie historycznym jest uznawane przez dane archeologiczne.

Uważa się, że pasterz z Turkmenistanu pochodzi od tybetańskich psów, co jest całkiem logiczne, biorąc pod uwagę trasy migracji właścicieli tych psów. Rasy tybetańskie są takie same duże, masywne, z szeroką czaszką. Duża głowa jest połączona z rozwiniętymi kośćmi policzkowymi, płaskim czołem, stosunkowo tępym pyskiem. Wszystkie te właściwości są konieczne, aby rozwinąć bardzo dużą siłę ucisku szczęk, a także zdolność utrzymywania wroga w ustalonym stanie.

Charakter i praca specjalistyczna

Ten pies nie jest na darmo zwany wilczarzem. Aby wyżywić stada owiec na opuszczonym obszarze, musisz mieć możliwość:

  • zmuszanie owiec, kóz, krów, koni, wielbłądów, osłów i innych zwierząt gospodarskich do posłuszeństwa owczarzowi;
  • chronić własność właściciela przed ingerencjami ludzi;
  • aby chronić swoje podopieczne przed wilkami, hienami, lampartami (a wcześniej także przed zębami tygrysów, które żyły w górach i na przedgórzu Kopetdagu i na płaskowyżu Kaplankyr);
  • odpychajcie swoje stado od innych psów.

Turczeccy wilczarze, podobnie jak ich kaukascy bracia, mogą pracować samodzielnie, bez osoby. Najważniejsze to mieć stado owiec i wiedzieć, gdzie je prowadzić na noc. Oczywiście, osoba określa kierunek ruchu stada, miejsce, w którym jest więcej trawy i jest woda, ale doświadczony pies sam wie, jak zebrać barany lub kozy w gęstą kupkę i wysłać je tam, gdzie obecnie muszą być.

Ta własność wszystkich owczarków pracujących w tej specjalności. Owczarki kaukaskie robią to samo.

Psy wykonujące takie funkcje wyróżniają się szczególną autonomią i niezależnością. Stwarza to problemy w hodowli takich owczarków w warunkach, w których owce i kozy nie muszą być karmione. Alabai nawet w mieście wie lepiej niż człowiek, co ma teraz zrobić. Jedynym problemem jest to, że wie, jak pasterzować owce i bronić własności właściciela, ale nie zna porządku ustanowionego w miastach i innych tłumach.

Niezależność tych psów tworzy iluzję ich niskiej inteligencji. Jednak pasterz nie może mieć wysokiego poziomu inteligencji, w przeciwnym razie nie byłby w stanie wykonywać swoich złożonych funkcji.

Turkmen Alabai (wideo)

Specyfika behawioralna

Wilczarz turecki w kategoriach behawioralnych ma wiele cech. Wydawałoby się, że postać ukształtowana na rozległych obszarach gór, pustyń i półpustynów powinna być szczególnie agresywna. W tych przestrzeniach ludzie i bydło oczekiwali niebezpieczeństwa klęsk żywiołowych, kłów innych drapieżników i, co najważniejsze, od innych ludzi. Rzeczywiście, w tych stronach od dawna byli rabusie, którzy polowali nie tylko na kradzież żywego inwentarza i mienia, ale także na handel niewolnikami.

Jednak ta mroczna przeszłość dziwnie wpłynęła na charakter Alabai, zwłaszcza Turkmenów. Jeśli te psy znajdą się w pobliżu stada i ich właścicieli, wówczas zbliżający się nieznajomy zostanie zatrzymany przez umiarkowane, nieagresywne szczekanie. Jest to tylko ostrzeżenie, które trwa, dopóki właściciel nie dowie się, z kim przyszedł. Jeśli sytuacja jest spokojna, to alabai nigdy nie przejawia agresywności wobec nowej osoby, pozwalając mu pozostać na tym terenie bez przeszkód.

Więc ci ludzie traktują ludzi z zasady pozytywnie. Jednak tylko tak długo, jak człowiek przychodzi do nich w pokoju.

Inną kwestią jest, że te alabays nie mają przedmiotu ochrony i woli gospodarza, który by je kierował. W małych wioskach turkmeńskich, gdzie nie ma zwyczaju utrzymywania psów łańcuchowych, Alabai gromadzą się w stadach i zaczynają strzec wioski, kontrolując ją wzdłuż obwodu.

Jeśli nagle pod osłoną nocy, kiedy mieszkańcy wioski śpią, losowy podróżny wejdzie na to terytorium, wtedy Alabai zaakceptuje je na swój własny sposób. Harmonijne stado takiej osoby otacza, próbując iść za nim. Jeśli nerwy podróżnika są silne, a on nie ucieka, tworzy się charakterystyczna karuzela. Mężczyzna, odwracając się do każdego z psów, ciągle się kręci. Każdy pies, próbując iść za nim, jest zmuszony biegać cały czas w kółko. Musimy oddać hołd tym psom, taka karuzela nie trwa długo. Jeśli okaże się, że dana osoba ma silne nerwy, nie używa broni, nie woła o pomoc, to paczka, z poczuciem spełnienia obowiązku, ucieka w sprawach bezpieczeństwa.

W tym samym czasie, Turkmen alabai, pomimo jego decydującego charakteru, po przetestowaniu osoby na siłę, zęby mogą poruszać się tylko w nagłych przypadkach. W przypadku przerażonej karuzeli psa istnieje tylko jedno wyjście - krzyczeć, dopóki ludzie nie przyjdą z pomocą.

Dla dzieci te psy są dobre. Dla nich są to te same szczenięta, które muszą być chronione. Jednak szczenięta przestrzegają tych psów nie są akceptowane. Dla każdego psa, a szczególnie dla usług, istnieje próg wiekowy, do którego dziecko nie powinno kierować psem. Ma około 12 lat, po czym pies może rozpoznać prawo do kontrolowania siebie jako dorosłego człowieka "szczeniaka".

Konieczne jest wspomnieć o jeszcze jednej własności tych psów. Wilczarze Alabai naprawdę wiedzą, jak dobrze walczyć z innymi zwierzętami, w tym z psami. Ta własność ich w Turkmenistanie wykorzystywana jest w walkach psów. W tym celu nie są przetrzymywani pasterze, lecz specjalne psy tej rasy. Nie możemy powiedzieć, że Alabai jest rasą bojową. Podobnie jak kaukaskie psy pasterskie, mają po prostu umiejętności walki w swoich genach, które z powodzeniem wykorzystują w swoich walkach dla trzody, swoich ludzi i ich terytorium nie tylko z dzikimi zwierzętami, ale także z innymi psami, które twierdzą, że są drogie dla tego alabai..

Jednak psy rasy białej i środkowoazjatyckiej różnią się od ras walczących. Nie mają krwiożerczości i "odmrożeń". W pewnym momencie jeden z bojowników tej rasy może zastąpić gardło ugryzieniem jako znakiem pojednania. Inni pasterze go zrozumieją, a walka na tym się skończy. Psy specjalnych ras walczących nie mają takich hamulców - mogą złamać gardło, które zastępuje się jako znak pojednania.

Wilczomlecz turkmeński jest etapem przejściowym pomiędzy lżejszymi i agresywnymi pasterzami we wschodniej Azji Środkowej, a psami Kaukazu

Jak wychować tego psa

Biorąc pod uwagę powyższe cechy natury i powstawanie genotypu tego psa, przy wychowywaniu szczeniaka należy przestrzegać następujących zasad:

  1. Od pierwszych dni pies musi rozumieć, kto jest szefem w domu. Od razu rozpoznają, kto jest wewnętrzną siłą za kim i kim należy być posłusznym. Nie oznacza to jednak, że wszyscy pozostali członkowie rodziny są w pozycji owiec, które muszą być karmione.
  2. Pies nie odczuwa siły lidera poprzez bicie, chociaż czasami lekkie uderzenie nie boli. Jest to konieczne, aby zatrzymać psa na czas, jeśli robi coś złego. Siła lidera przejawia się w zdecydowaniu i spójności. Jeśli nie możesz czegoś zrobić, to nigdy nie będzie. W przeciwnym razie wkrótce zaczniesz się obrażać z rykiem. A jeśli będziesz się bać w tym samym czasie, to liderem w stadzie będzie Alabai.
  3. Jeśli po zdobyciu uroczego szczeniaka, nie jesteś pewien swoich możliwości, idź z nim na kursy posłuszeństwa, a następnie, w razie potrzeby, specjalne szkolenie w zakresie ochrony.

O dziwo, w potężnych środkowoazjatyckich gigantach jest delikatna, wrażliwa dusza, która sprawia, że ​​są jeszcze bardziej owczarkami rasy kaukaskiej. Prawie o nich i powiedział jeden amerykański treser psów - to psy wysokie z małym bawołem, ale z duszą dziecka.

Trzeba kształcić Turkmenów alabajew w surowości, ale nie można ich obrażać, to jest karać na próżno, ukazując okrucieństwo. W przeciwnym razie zdobądź niezarządzanego wilczura. Psy te są z natury partnerami, są przyzwyczajeni do ufania osobie i posłuszeństwa zgodnie z zasadą sprawiedliwości.

Największe alabai na świecie - Bulldozer

Alabai - starożytna rasa dużych psów, która dotarła do nas w niezmienionej postaci. Największe alabai na świecie wygląda jak olbrzym, użytkownicy nawet oskarżyli właściciela o użycie photoshopa. Filmy wideo stały się niezbitym dowodem na to, że taki pies istnieje, a żeby stać się wyższym od właściciela, wystarczy, że stanie on na tylnych łapach.

Jeśli przeczytasz historię rasy, zaczynasz nieświadomie podziwiać wielkość gigantycznego zwierzęcia. Alabajew jest również nazywany wilczurem tureckim i owczarka środkowoazjatyckiego. Hodowcy psów inaczej szacują wiek rasy - od 3 000 do 6 000 lat.

Ewolucyjne zmiany rasowe

Wcześniej Alabai (owczarek środkowoazjatycki) strzegł owiec. Był pełen niedowierzania i zła, wyraźnie znał granice terytorium i nie pozwalał obcym - nie było lepszego pasterza. Ale kiedy był w domu, zmienił się w czułego psa.

Charakter temperowania występował w trudnych warunkach środowiskowych. Suchy klimat, brak jedzenia i wody, potrzeba odpędzania drapieżników wprowadzały własne poprawki i tworzyły silny i nieustraszony charakter.

Największy pies - Buldożer

W rankingu ogromnych psów, owczarek środkowoazjatycki o imieniu Bulldozer zajmuje 8 miejsce na 10. Jest to największy przedstawiciel zarejestrowanego alabai. Mieszka z właścicielem w regionie Stawropol, udało się sławę daleko poza granicami swojego rodzinnego miasta. Hodowca jest również sławny w swoich kręgach, a jego imię to Alexander Khudyakov. Psy są integralną częścią jego życia.
Przydomek został wybrany, gdy ogromny pies był szczeniakiem. Dzieciak biegał i bez zmęczenia zalewał śnieg, więc było ciekawie go obserwować. Kiedy dorósł, właściciel zdał sobie sprawę, że zaimprowizowany sprzęt nie przyniesie lepszej wydajności.

Pies ma już 9 lat, urodziło mu się wiele dużych szczeniąt o mocnej i krępej budowie. Potomkowie mają również świetlaną przyszłość, z mistrzostwami i nagrodami, wymagany status.

Masa największego alabai wynosi 125 kg według niektórych źródeł, 130 kg według innych. Wzrost, stojąc na tylnych łapach 2 metry. Hodowca ma wiele zdjęć, wyraźnie demonstrujących duże, rosnące zwierzę - właściciel wygląda krótko i szczuple.

Pies prowadzi aktywny tryb życia, bierze udział w międzynarodowych wystawach i konkursach. Kolor klasyczny - biały z dużymi czarnymi i brązowymi plamami na twarzy. To mistrz świata w walce psów, o czym świadczą liczne nagrody.

Alabai Nazywany Buldożerem i jego właścicielem A. Khudyakov

Buldożer ma 9 lat, przeszedł na emeryturę, a teraz dzieci Aleksandra są częściowo ułożone na plecach - pies przewraca je na plecy, bawi się nimi na swój sposób. Żona hodowcy śmieje się z tego i nie ma pojęcia, kto może zastąpić Buldożer. Dzieci są przyzwyczajone do tego i są uważane za integralnego członka rodziny. Pies ma zrównoważoną i spokojną naturę, nie ugryzł nikogo poza ringiem w całym swoim życiu, zaatakował, nie obraził się. Przez wiele lat rodzina Khudyakovów zostawiła jeden na jednego dzieciom z buldożerami.

Olbrzymi buldożer Alabai stał się sławny nie tylko dzięki swojej wyjątkowej genetyki.

Trenowałem i chodziłem 10 km każdego dnia z wagą. Spacer trwa co najmniej 6 godzin. Weekendy i święta tam - walki psów mistrzów robiły to codziennie.

Jakie jest największe alabai?

Wygląd Buldożera jest w pełni zgodny z charakterystyką rasy:

  • czoło jest płaskie, zaokrąglone;
  • kufa jest głęboka i szeroka, nie zwężająca się do nosa;
  • usta są grube, "z marginesem" zakrywające dolną szczękę;
  • szeroki w klatce piersiowej, silne lędźwie i silne kończyny.

Odżywianie i nawyki posiadaczy płyt

Alabai Bulldozer wygrał swoją pierwszą walkę, gdy skończył 3 lata. W tym momencie poczuł smak zwycięstwa. Teraz trudno jest liczyć wszystkie jego nagrody i medale. Niektóre z nich to:

  • Mistrz Europy;
  • Duma kraju;
  • Mistrz Rosji.

Jedzenie jest normalne, ale zachowuje dobrą formę fizyczną. Dzienna porcja - kilogram mięsa i wiadro płatków. Codziennie buldożer gotuje świeży lunch.

Informacje o hodowcy

Alexander Khudyakov od wczesnego dzieciństwa był zajęty psami, ale nie planował zostać zawodowym hodowcą. Ukończył Gorky Petroleum Institute i był poważnie zainteresowany w zapasach. Po zmianie kilku miejsc pracy i specjalności postanowił hodować owczarki środkowoazjatyckie.

Być może to jest jego powołanie - nie każdy hodowca był w stanie wyhodować największego wilczura i utrzymać jego fizyczną formę przez tyle lat.

Ma własną strategię wyboru psów. Wszystkie zwierzęta Khudyakov sprawdza w próbach. Jestem przekonany, że walki psów są niezbędne do weryfikacji postaci. Jeśli pies okaże się ekscentryczny, a nie z natury wojownik, hodowca psa pozbywa się go (daje, sprzedaje, ale nie pozostawia samemu sobie).

Buldożer spełnił oczekiwania - jest mistrzem świata w walce psów. Jego postać była silna, walczyła i walczyła od wczesnego dzieciństwa.

W tym, że Alabay przydomek Bulldozer stał się sławny i największy na świecie, jest także zasługa właściciela. Od pierwszych dni Aleksander obserwował swojego zwierzaka, opracował dla niego indywidualny system treningu, odżywiania, ładunków. Doprowadziło to do tego, że buldożer nazwany przez Alabaia stał się największym i najsilniejszym.

Nawet "na emeryturze" nie przestał być aktywny. Jego mięśnie są dobrze rozwinięte, jest pięknym, silnym i doskonałym producentem potomstwa. Hodowca ma wiele zdjęć "dzieci" Buldożera, jasne jest, że odziedziczyły one najlepsze cechy - duże, puszyste, dobrze "powalone".

Choć trudno powiedzieć, kto zastąpi Buldożer i powtórzy jego sukces.

Buldożer środkowoazjatyckich psów pasterskich jest absolutnym rekordzistą zarejestrowanych przedstawicieli rasy. Historia największego alabai udowadnia, że ​​nie wystarczy właściwie wybrać szczeniaka, trzeba go kochać, trenować i ciężko pracować nad swoją przyszłością.

Największe alabai na świecie - funkcje i zdjęcia

Wilczarz środkowoazjatycki, środkowoazjatycki lub turkmeński - te nazwy należą do jednego zwierzęcia, które po prostu nazywa się alabai. Jego pojawienie się datuje się na II tysiąclecie pne. Surowe warunki życia u psów rasy Alabai mają pewne cechy, które można ocenić nawet na zdjęciu.

Opis alabaya

Psy słyną z wielkości i charakteru. Rosnące suki w kłębie osiągają 60 - 69 cm, waga 40 - 65 kg. Mężczyźni wzrastają do 65 - 78 cm i mają masę 55 - 79 kg. Parametry są zapisane w standardzie. Oceń moc alabaju, porównaj psa na zdjęciu z mężczyzną, gdy dorosły człowiek stoi na tylnych łapach!

Kolor wełnianych wilczaków jest inny: pręgowany, biały, czerwony, jasnoszary lub czarny. Wygląd lepiej jest spojrzeć na zdjęcia. Ale rozwodź się nad uszami i ogonem. Interesujące jest to, że zgodnie z pozostałościami przodków określano psy pasterskie: aresztowanie przeprowadzono 4 tysiące lat temu. Tradycja zostaje zachowana, chociaż obrońcy zwierząt starają się ją wykorzenić.

Jak myślisz, czy musisz zatrzymać uszy i ogon psów? Napisz w komentarzach.

Ile alabai spożywa dziennie, zależy od jego wieku, stanu zdrowia i kaloryczności pokarmu. Istnieje ogólna zasada dotycząca psów: szczenięta 5 - 7% masy ciała, dorośli - 3,5%. Kanał 1 - 2 razy dziennie. Każde danie to 50% mięsa, drugie pół - warzywa, owoce, zboża, produkty mleczne.

Przeciętnie Alabai - jeden z największych psów na świecie, spożywa około 5 kg jedzenia dziennie.

Wolna wola

Historycznie psy pasterskie wychowywano dla ochrony. Służyły na pastwiskach, w towarzystwie przyczep kempingowych, uniemożliwiały przenikanie do mieszkania. Wykonując te funkcje, osoby zostały poddane ścisłej selekcji naturalnej. Nowe pokolenia przeszły "geny strażnika".

Dało to alabai rasowym te cechy fizyczne, które widzimy na zdjęciu. Sposób życia przodków wpłynął również na charakter wilczarzy. Dyskretny, ale nieustraszony zwierzak jest lojalny wobec właściciela i gotowy do ochrony żywiciela rodziny, jego rodziny i domu. Jednak zwierzę jest kochające wolność i wymaga określonego podejścia. Tylko doświadczony hodowca psów poradzi sobie z hodowlą psa.

Często na forach pojawia się pytanie, czy możliwe jest utrzymanie alabaju na łańcuchu? Eksperci psów zalecają unikanie takiego sposobu trzymania większości ras. Wilczarz często wpada w depresję lub złość. Dla niego osiedlenie woliery.

Nawet największe alabai na świecie ma odpowiednie zachowanie. Jest gotowy do walki, ale zaatakuje tylko w razie potrzeby. Co ciekawe, sami pasterze określają terytorium, które powinni chronić.

Gdy nieproszeni goście są na swoim placu, psy mogą wykazywać agresję. Gdzie są granice? To tajemnica od innych i właściciela.

Porównanie skał w rozmiarze

Opowieść o największym alabai i jego zdjęciu, zobaczycie dalej. Należy zauważyć, że istnieją większe zwierzęta alabaya. Zobaczmy, jak różnią się rozmiary różnych psów i dowiedz się, które rasy prowadzą.

Kim jest więcej mastifa tybetańskiego lub Alabai?

Współpracownik psa pasterskiego do ochrony, mastifa, także wykazuje powściągliwość wobec ludzi. Charakterystyczną cechą tej rasy jest umiejętność życia w rodzinie, życzliwość. Charakter i wielkość osobników określają te same instynkty ochronne.

Samce w kłębie osiągają co najmniej 66, samice - 61 cm, według średnich wolfhound są gorsze od mastifów o 1 cm.

Malamute lub alabai, kto jest kimś więcej?

Malamuty odgrywały rolę psów zaprzęgowych w plemieniu Eskimosów na Alasce. Zwierzęta wymagają częstych spacerów. Treści w kraju są niebezpieczne dla łóżek ogrodowych. W naturalnych warunkach malamuty żywią się gryzoniami, więc lubią kopać w ziemi.

Standardowa wysokość dla mężczyzn wynosi 63,5 cm, dla kobiet - 58,5. Tj alabai więcej malamutów.

Alabai lub kaukaski pasterz - kto więcej?

Wilczarz górski był używany do towarzyszenia stado. Kaukaski dzielnie znosi złe warunki pogodowe. W komunikacji z osobą jest odpowiednia, gdy odpowiednio przeszkolony. Pozostawienie psa samego z dziećmi jest niemożliwe.

Styl życia w warunkach naturalnych opracował specjalny model zachowania. Pasterz może być w stanie absolutnego spokoju, podskoczyć, skoczyć i znów się uspokoić. Minimalna wysokość w kłębie dla psów wynosi 68 cm, dla suk - 64 cm Przeciętnie psy rasy kaukaskiej to więcej niż Alabai.

Kim jest więcej św. Bernard lub Alabai?

Zgodnie ze standardem, wzrost samców św. Bernarda osiąga 90, suki - 80 cm, mimo imponujących parametrów zwierzęta te dobrze dogadują się z osobą. Są ładne, łatwe do trenowania, zabawy z dziećmi.

Psy mają wyjątkowy zapach i wytrzymałość, dlatego biorą udział w akcjach ratowniczych podczas lawin. Kto jest bardziej Święty Bernard? Odpowiedź jest oczywista, ponieważ ratownik przewyższa Azjatę nie tylko pod względem wielkości, ale także masy. Ciężar własny nie mniejszy niż 70 kg. To największa rasa psów.

Alabai - Buldożer

Tak więc nazwa jest największym alabay na świecie, ale jego zdjęcie. Gigant mieszka na Terytorium Stawropolskim wraz z właścicielem Aleksandrem Chudjakowem. Pies od trzeciego roku życia bierze udział w walkach psów i osiąga znaczące wyniki. W domu mistrza wisiały listy i dyplomy.

Dorosły pies Alabai - zdjęcie z mężczyzną

Największy Alabai na świecie stał się Pride of Russia, Championem Rosji, zwycięzcą międzynarodowych konkursów. Teraz Buldożer jest na emeryturze, ale stosuje się do aktywnego stylu życia. Dobrze dogaduje się z dziećmi gospodarza i jego gośćmi. W razie potrzeby może jeździć na plecach. A wilczur urodziła już pierwsze potomstwo, które osiągnęło dobre wyniki w zawodach.

W wieku 9 lat alabai przedstawione na zdjęciu ma największą wagę na świecie - około 130 kg. Wspinając się na tylnych łapach, jego wysokość sięga 2 metrów. Wszystkie podbite tytuły i osobiste osiągnięcia są wynikiem codziennej ciężkiej pracy. Codziennie Buldożer pokonuje dziesiątki kilometrów, spacer trwa 6 godzin.

Aby docenić alaby, największego na świecie psa tego rodzaju, obejrzyj film.


Alabai na zdjęciu to majestatyczny i potężny zwierzak, choć nie największy na świecie. Ważne jest, aby pamiętać, że trzymanie takiego psa ma wiele odcieni. Wymaga to doświadczenia, czasu, siły i cierpliwości podczas treningu.

Największe alabai

Alabai to jedna z najstarszych ras psów, których osobniki długo żyły na terytorium Azji Środkowej. Powszechnie uważa się, że Alabai to rasa rasy - owczarek środkowoazjatycki.

Największe alabai

Jednak w historii można znaleźć liczne dowody na istnienie masywnych psów stróżujących, których wygląd i charakterystyka zbiegają się z opisem współczesnego alabaya. Nawiasem mówiąc, wymiary poszczególnych psów są naprawdę imponujące.

Przy okazji! Jeśli planujesz alabay hodowlane, zadbaj o odpowiednią wytrzymałość osłony. Pamiętaj, że taki pies może bez wysiłku przeskoczyć przez płot o średniej wysokości, a także lubi robić wykopaliska.

Alabai - oporne psy, czasem udaje im się uciec od właścicieli

Buldożer - największe alabai na świecie

Pies, o którym będzie mowa dalej, uważany jest za największego przedstawiciela tego gatunku na świecie. Waga zwierząt w najlepszych latach życia wynosiła ponad 120 kilogramów. Interesujące jest to, że gdy pies wspiął się na tylne nogi i położył przód na ramionach swojemu właścicielowi, jego "wysokość" osiągnęła około dwóch metrów. Ze względu na takie cechy Buldożer był od wielu lat uważany za największego psa na terenie byłego ZSRR. Jednak imponujące wymiary nie są jedyną zaletą takiego psa.

Przy okazji! Znakomity pseudonim "Bulldozer" pojawił się w Alabai, ponieważ ulubionym zajęciem tego psa w pierwszych latach był śnieg z małymi łapami.

Godny zaufania rodowód

Buldożer miał niesamowitą wytrzymałość, ponieważ jego przodkowie byli zmuszeni do udziału w licznych walkach z drapieżnikami i wygrać po prostu, aby przetrwać. Kolejnym niuansem, na który warto zwrócić uwagę, jest szczególny klimat. Te psy istniały w trudnych warunkach na pustyni, bez wystarczającej ilości wilgoci i jedzenia. To tłumaczy wysoki poziom wytrzymałości osób.

Nieugięta wola Alabaia jest nagrodą za przeszłe, głodne, ciężkie czasy

Tak więc buldożer i inni przedstawiciele tej rasy zawdzięczają swoje siedlisko twardemu, silnemu charakterowi. Na przykład zwierzę o zwiększonej agresywności reagowało na dzikie zwierzęta i obcych, gdy strzegło stada owiec lub innych zwierząt domowych mu powierzonych. Alabays nie miała prawa popełniać błędów, ponieważ ubite bydło mogło im przyznać prawo do przebywania w pobliżu osoby, a czasem nawet życia.

Krew przodków Turkmenów płynie w każdym alabai

Dokumentacja psa stwierdza, że ​​był czystej krwi Alabai. Jednak każdy przewodnik psa wie, że każdy taki pies będzie miał domieszkę wilczura turkmeńskiego i innych podobnych ras we krwi.

Wideo - Buldożer otoczony potomkami

Uderzająca natura

Na przykładzie Buldożera można wyciągnąć wnioski na temat innych przedstawicieli rasy Alabai. W przeciwieństwie do niesamowitego widoku umysłu, pies jest przyjazny. Alabai - pies stróżujący, który potrzebuje zrelaksowanej i pełnej szacunku komunikacji z właścicielem.

Kobieta Alabaya ze swoimi szczeniętami

Często ich związek jest silną przyjaźnią przez całe życie. Jeśli właściciel psa jest agresywny, to w odpowiedzi może otrzymać tylko złego strażnika, który w każdej chwili może się uśmiechnąć do swojego pana.

Co do samego Buldożera, był pozytywnie usposobiony nie tylko w stosunku do właściciela, ale także do licznych fanów. Pies nie odwrócił wzroku od bezpośredniego spojrzenia mężczyzny, co było oznaką zaufania psa do niego samego i jego zdolności.

Żywy charakter Buldożera nie przeszkadza mu w porozumiewaniu się nawet z nieznanymi osobami.

Jednocześnie nie można powiedzieć, że Buldożer cieszył się, że od dawna jest publicznie. Wolał wąskie otoczenie bliskich ludzi. Pies uwielbiał dzieci i chętnie przewracał dzieci na własną rękę. O dziwo, alabai zgodził się grać nawet z nieznanymi dziećmi.

Osiągnięcia sportowe

Buldożer regularnie brał udział w walkach psów. Wytrwałość i siła alabai pomogły mu osiągnąć zawrotny sukces - trzykrotnie został mistrzem międzynarodowej walki CACIB.

Buldożer - mistrz Rosyjskiego Klubu Kynologicznego. Oprócz wszystkich oficjalnych osiągnięć, pies spisał się dobrze w kilkudziesięciu podobnych konkursach.

Dzięki naturalnemu doborowi alabaya, najbardziej udanym genom

Tak wysokie wyniki uzyskano nie tylko dzięki danym genetycznym. Właściciel, kynolog Alexander Khudyakov uważnie monitorował stan swojego psa. Codzienne treningi trwały około sześciu godzin. Składały się głównie z chodzenia - buldożer zmuszony był do pokonania ponad 10 kilometrów dziennie.

Szczególną uwagę zwraca system zasilania alabaya. Dieta psa obejmowała około 5 kilogramów mięsa i 10 litrów specjalnej owsianki. Pozwoliło to piesowi pozostać w swojej dawnej imponującej wadze, a jednocześnie nie stracić masy mięśniowej.

Informacje o hodowcy

Alexander Khudyakov jest szeroko znany wśród miłośników psów i zwykłych miłośników psów za swoje główne zajęcie - hodowlę hodowli Alabaev. Większość zwierząt domowych jest potomkiem samego Spychacza.

Alexander w towarzystwie ulubionej rasy

Aleksander z dzieciństwa kochał zwierzęta, w szczególności - psy. Po zdobyciu małego szczeniaka alabai zupełnie przestał interesować się innymi rasami, poświęcając się hodowli wolfhoundów. Do 2011 roku w hodowli było już około 30 psów. Każdego roku liczba ta stopniowo rośnie.

Celem Khudyakova jest nie tylko zebranie w swojej kolekcji licznych rodowodów, ale także stworzenie prawdziwego sportowca od każdego psa. Pomimo faktu, że zapisy lidera hodowli - Buldożera - nie zdołały jeszcze pokonać żadnego alabai, prawie każdy z nich bierze udział w zawodach i wykazuje dobre wyniki.

Rozwijaj pokolenie mistrzów - to główne zadanie Aleksandra

Z jego bezpretensjonalnego, na pierwszy rzut oka, hobby dla psów, Alexander Khudyakov zdołał zbudować dobry biznes. Strażnicy, wyszkoleni pod jego auspicjami, stają się niezawodnymi obrońcami wielu cenionych domów na Północnym Kaukazie.

Niektórzy przedstawiciele hodowli biorą udział nie tylko w walkach psów, ale także w prawdziwych konkursach piękności. Ten wynik osiąga się dzięki sprawdzonym metodom treningowym i wysokiej jakości żywieniu.

Alexander jest doskonałym potwierdzeniem, że tylko osoba o silnej woli może poradzić sobie z psem o silnej woli.

Warto zauważyć, że tylko osoba o silnym duchu może odnieść sukces w takim zawodzie, jak hodowla dużych psów. Alexander doskonale pasuje do tego opisu - zawodnik z powołania, od kilku lat angażuje się w zapasy i doskonale zna się na ciężkim treningu.

Wezwanie hodowcy nie jest w żaden sposób związane ze specjalnością, którą otrzymał wcześniej: Alexander ukończył Uniwersytet Techniczny w Groznym stanie Oil nazwany imieniem akademika MD. Millionshchikov. Według samego Khudyakova, nigdy nie planował angażować się w hodowlę psów na serio, tym bardziej, aby przekształcić go w biznes.

Najbardziej legendarny Alabai

Ponieważ przedstawiciele tej rasy żyli i rozwijali się na Bliskim Wschodzie, największe i najsilniejsze osobniki znajdowały się w Uzbekistanie, Kazachstanie, Turkmenistanie i tak dalej.

W obecnej Alabai hodowcy chcą zobaczyć godnych odbiorców wspaniałych przodków.

Dziś hodowcy próbują wydobyć psy, które wyglądają jak White Yekeman, stare Elbars, Black Yekeman, których życie było w latach 70-80 ubiegłego wieku. Warto zauważyć, że wspomniane psy-mistrzowie byli potomkami zwykłych psów myśliwskich.

Biały Ekemen - śnieżnobiały przystojny

Tak właśnie wygląda pies w czerni i bieli, ponieważ żył około 40 lat temu. Ale według naocznych świadków, nadal można było znaleźć żółtawe plamy na jego włosach.

Niestety, niewiele zdjęć zrobiło White Ekemen.

Interesujące fakty o White Ekeman:

  • pochodzenie Pies został schwytany w absolutnie wycieńczonym stanie i dosłownie był bliski śmierci. Alabay musiała cierpieć z powodu ludzkiego okrucieństwa: miał okaleczoną kaganiec, bardzo zniszczone zęby. Z początku razvodchik Sarah Meredov karmiła go wyłącznie płynną żywnością;
  • udział w walkach psów. Pies nie bał się wroga i mimo braku zębów bił go głową, wychodząc z walki jako zwycięzca. Niemniej jednak pies praktycznie nie brał udziału w pełnoprawnych walkach. Przed pojedynkiem w Aszchabadzie pies był bardzo smutny, a kiedy wrócił na swój ojczysty step, odskoczył z nieskrywaną radością do tak znajomego stada owiec;
  • postać. Tradycyjny dla alabaya. Pies wykazywał absolutny spokój w stosunku do domowników, a nawet nieznanych gości. Jeśli jednak chodziło o ochronę owiec, głównego obowiązku psa, to nie było ograniczenia jego okrucieństwa.

Przy okazji! Alabai to naiwne psy, które są gotowe przyjąć nowego właściciela, nawet jeśli zostały obrażone przez poprzedniego właściciela.

Wielokrotne zwycięstwa w bitwach nie mogły zastąpić Białej Ekemen swoją pasją do ochrony zwierząt.

Przez całe życie Biały Ekeman wykazywał godne pozazdroszczenia zdolności bojowe. Potomkowie legendarnej Alabayi również wyróżniali się dużymi rozmiarami i charakterem "stalowym". Jeden z nich został nazwany na cześć swojego ojca - Białego Ekemana.

Old Elbars - pies o doskonałym ciele

Ten pies natychmiast zainspirował strach tylko ze względu na swój wygląd. Efekt ten uzyskano dzięki niezwykłej strukturze głowy o szczególnie szerokich cechach. Ze względu na specyficzne położenie nosa i szczęki kufa wydawała się nieco obniżona.

Odchylenie od standardów rasowych nie przeszkodziło Elbarsowi w pokazaniu swoich talentów

Plecy psa różniły się również od uznawanych standardów rasy - było ono nieco szersze niż u innych członków tej rasy. Duża liczba mięśni zlokalizowana była w okolicy lędźwiowej. Można powiedzieć, że każda komórka tego piękna była idealna, tworząc fundament idealnego ciała do prowadzenia walk psów.

Interesujące fakty o Old Elbars:

  • pochodzenie Stary Elbars był potomkiem dużego Alabai, który całe życie zajmował się ochroną dużych stad owiec. Przyszły właściciel naszego bohatera, Geldy Khodzhanepezov, zabrał go ze zwykłej kołchozowej farmy, gdzie nie zwrócono się z prośbą o hodowlę psów z profesjonalnego punktu widzenia;
  • udział w walkach psów. Stare Elbary uczestniczyły w dziesiątkach walk, zdobywając absolutną większość. Warto zauważyć, że pies z powodzeniem walczył z psami o różnym treningu fizycznym, w tym byłych mistrzów. Życie zwierzęcia przyszło w latach 1970-1984, kiedy większość walk miała miejsce na terytorium Uzbekistanu;
  • postać. Khodzhanepesov nie musiał zwracać nadmiernej uwagi na trening - specyficzna konstytucja i naturalne okrucieństwo sprawiły, że pies był świetnym wojownikiem bez większych trudności.

Jeśli chodzi o potomstwo, tylko jedno ze szczeniąt mogło zbliżyć się do Starej Elbars przez konstytucję, ale wciąż było zauważalnie gorsze od niego w ogólnych wymiarach.

Mocny i wytrzymały Czarny Ekemen

Hodowca legendarnego psa był już nam znany, Sarah Meredov.

Odziedziczywszy szybki temperament matki, Czarny Ekemen nie przekazał go potomstwu.

Interesujące fakty o Black Ekeman:

  • pochodzenie Wszystko, czego można się dowiedzieć o przodkach Czarnej Ekemeny, to niezwykle śmiały charakter matki. Podobnie jak wiele innych alabai, była zaangażowana w ochronę stad owiec. Oprócz mistrza, suka urodziła jeszcze dwa szczeniaki. Jednak w Czarnym Ekemanie Meredov natychmiast dostrzegł postać odziedziczoną po matce i pozostawił go sobie;
  • udział w walkach psów. Podobnie jak White Ekeman, pies nie brał udziału w walkach psów na stałe. Ale w przeciwieństwie do swojego "przyjaciela" chętnie uczestniczył w walkach, jeśli się na nich pojawił. Ignorując rozmiar wroga, Alabai zawsze rzucili się na bitwę. Zwycięstwo zapewnił także niski próg bólu Czarnych Ekemenów;
  • postać. Czarną Ekemanę można wyraźnie przypisać pacjentom i wytrzymałym psom. W bardzo młodym wieku alabai padł pod motocykl, dlatego jego tylne nogi pozostały znacznie zdeformowane.

Przy okazji! Mimo sportowych osiągnięć, w swoim wolnym czasie pies ten był raczej leniwy. To samo można powiedzieć o większości przedstawicieli tej rasy.

Mądra dystrybucja ich zasobów - taka jest filozofia Alabayeva

Ogólnie rzecz biorąc, cechy tego psa wciąż są imponującymi hodowcami na całym świecie. Wielu hodowców psów chciałoby mieć psa o podobnym kolorze i, oczywiście, wojowniczym i odważnym usposobieniu.

Dla tych, którzy chcą zdobyć czystej krwi Alabai, poniżej znajduje się kilka prostych wskazówek, które pomogą uniknąć oszustów i zdobyć szczeniaka z dobrym rodowodem.

Kupowanie szczeniąt od hodowców

Arlan: stalowy charakter od dzieciństwa

Hodowca twierdzi, że nawet w okresie niemowlęcym pies nie jęczał, ale warknął cicho. Szczeniak dawał tyle nadziei, że został skradziony dwa razy od prawowitych właścicieli.

Arlan - godny wnuk Czarnego Ekemana

Interesujące fakty o Arlanie:

  • pochodzenie Dziadek Arlan był legendarnym Czarnym Ekemanem. Nie można powiedzieć, że na zewnątrz Arlan przypominał pod wieloma względami sławnego krewnego, ale można mówić o surowości jego charakteru na zawsze;
  • udział w walkach psów. Pies brał udział w walkach trochę i był nieco gorszy od słynnego dziadka. Pierwsza walka psa, która miała miejsce, gdy skończył rok, była absolutnie porażką. Potem jego hodowca i nie liczył na kolejny sukces zwierzaka;
  • postać. W wieku dorosłym pies uzyskał wymiary odpowiadające standardom tej rasy i wykazał niezłomną moc. Ale główną cechą Arlana było to, że był niesamowicie zabawny i na pierwszy rzut oka nie stanowił zagrożenia.

Arlan był pięknym psem ze śnieżnobiałym futrem i małą czarną plamką na głowie. Krew Czarnych Ekemen od razu została odgadnięta w poszczególnych cechach. Arlan dał doskonałe potomstwo, którego przedstawiciele według wielu kryteriów byli w stanie prześcignąć własnych rodziców.

Alabai kontra inne rasy

Miłośnik wolności Alabai nie toleruje granic - fizycznych czy emocjonalnych

Pierwszą rzeczą, na której należy skupić się podczas zwiedzania Alabai, jest jego miłość do wolności. Tak dużego psa trudno jest usiąść nawet w dużej wolierze. Ponadto, w przeciwieństwie do większości pokrewnych ras, Alabai jest bardzo przyjazny nie tylko w stosunku do właścicieli, ale także całej rodziny, małych dzieci, a nawet dobrze znanych przyjaciół rodziny.

Przy okazji! Alabai jest wspaniałym strażnikiem, ponieważ ma dobre ucho. To pozwala mu natychmiast złapać najmniejszy szelest.

Jeśli chodzi o wielkość, przedstawiciele tej rasy prawie zawsze są liderami:

Tabela 1. Porównanie alabaju z innymi rasami.

Największe rasy psów. Top 30 (ze zdjęciami)

Duże psy mogą przynieść wiele radości rodzinie, która jest ich ulubieńcem. Oczywiście, podobnie jak wszystkie inne rasy psów, mają swoje plusy i minusy. Pozytywną stroną jest ich niezwykły charakter - duże psy, z odpowiednim treningiem, z reguły bardzo łagodne, lojalne i dobroduszne stworzenia. Są dość łatwe do trenowania i nie wymagają dużego wysiłku fizycznego. Jeśli chodzi o ograniczenia związane z utrzymywaniem takich psów, można je przypisać dość dużym wydatkom na żywność, ponieważ tak duże zwierzęta wymagają odpowiedniej ilości pokarmu. Być może najbardziej rozczarowującym czynnikiem jest to, że przedstawiciele dużych ras mają często znacznie krótszą żywotność w porównaniu do swoich mniejszych krewnych.
Pomimo obecnych niedostatków i ogromnej popularności małych ras psów, wielu woli mieć dużego psa w swoim domu, który będzie nie tylko wiernym i dobrym przyjacielem wszystkich członków rodziny, ale także niezawodnym obrońcą i strażą terytorialną.
W tym artykule przyjrzymy się 30 największym rasom psów na świecie. Przy sporządzaniu oceny uwzględniono przede wszystkim średnią masę ciała psów każdej rasy, a także wysokość w kłębie (w kłębie - miejsce na grzbiecie między łopatkami, najwyższy punkt ciała psa). Top zawiera rasy psów o średniej masie samców co najmniej 40 kg i średniej wysokości co najmniej 60 cm.

29. miejsce: Deerhound (szkocki deerhound) to jedna z najstarszych ras europejskich psów myśliwskich, których wzmianki po raz pierwszy odnotowano w szkockich kronikach w XVI wieku. Średnia waga samców to 40-50 kg, suki - 35-43 kg, minimalna wysokość to 75 cm u samców i 70 cm u samic. Niesamowita atmosfera i doskonała reakcja powodują, że dirhaunds są wrodzonymi łowcami. Są bardzo aktywne, wytrzymałe, zrównoważone, kochają dzieci, można je łatwo szkolić, a zespoły łatwo pamiętają.

28. miejsce: Cane Corso (inna nazwa to Italian Mastiff) to rasa pochodząca z Włoch, której korzenie sięgają psów używanych w wojnie przez starożytnych Rzymian. Cane Corso skupił się na ochronie i ochronie. Średnia wysokość samców od 64 do 72 cm, waga 45-50 kg. Średni wzrost samic 60-64 cm, waga 40-45 kg.

27. miejsce: rosyjski borzoj to rasa psów myśliwskich, pochodzących z XVII wieku. Wysokość w kłębie samców wynosi od 75 do 86 cm, konar ma od 68 do 78 cm, a waga 36-61 kg.

26. miejsce: Dogo Argentino (inna nazwa to Mastif argentyński) - pies myśliwski psów, wyhodowany w Argentynie w latach dwudziestych XX wieku. Średnia waga samców 45-65 kg, suki 40-55 kg. Średnia wysokość: mężczyźni 60-68 cm, kobiety 60-65 cm.

24 miejsce: owczarek południowo rosyjski - rasa pasterska, wyhodowana przez właściciela ziemskiego Faltz-Fein (1863-1920) na południu Ukrainy. Uważa się, że przodkowie tej rasy zostali sprowadzeni z Niemiec, a sama rasa jest identyczna z owczarkami staroangielskimi, staroangielskimi i staroangielskimi (ten typ pasterza prawie zniknął w Europie, ale dzięki dużej hodowli owiec wyhodowali oni stróżów z wilków i przeżyli). Średnia wysokość samców wynosi 65-66 cm, konar ma 62-66 cm, średnia waga psów obu płci wynosi 48 do 50 kg. Ten pies nie jest odpowiedni dla osób starszych i osób o słabym zdrowiu, ponieważ wymaga aktywnego stylu życia.

Na zdjęciu - Owczarek południowo rosyjski i Fox Terrier


23. miejsce: Great Swiss Mountain Dog - pies rasy pochodzący z Alp Szwajcarskich. Wzrost samców tej rasy wynosi 65-72 cm, waga 50-64 kg, wysokość suczek 60-69 cm, waga 48-54 kg. Great Swiss Mountain Dog nie nadaje się do życia w mieście, potrzebuje przestrzeni, świeżego powietrza i aktywności fizycznej.

16 miejsce: buriacki-mongolski wilczarz (inna nazwa to Khotosho) - prastara rasa psów, pospolita w Buriacji i przyległych terenach. Zgodnie ze standardem rasy, samce nie powinny być niższe niż 74 cm, samice - nie mniej niż 66 cm, waga - od 45 do 70 kg.
Psy tej rasy długo żyły w buddyjskich klasztorach i strzegły stad bydła, wielbłądów, stada owiec. Buriaci i Mongołowie często używali tych psów do polowań. Teraz hotosho jest psem stróżującym i towarzyszem, towarzyszem i ochroniarzem, który będzie używany do poszukiwania osób w sytuacjach awaryjnych.

9 miejsce: Moskiewski organ nadzorujący - duży pies pracujący, wyhodowany w latach 50. XX wieku w Rosji, krzyżując następujące rasy: Owczarek kaukaski, św. Bernard, rosyjski pies gończy. Zgodnie ze standardami rasy, preferowana wysokość dla mężczyzn wynosi 77-78 cm (minimalna wysokość to 68 cm), preferowany wzrost dla suk wynosi 72-73 cm (minimum - 66 cm), minimalna waga dla samców to 60 kg, a suki - 45 kg. Moscow Watchdog - pies pewny siebie, zrównoważony, niezależny i kontaktowy. Ma doskonałe właściwości ochronne i bezpieczeństwa. Te psy nie znają strachu i nigdy się nie wycofują.

Co do ogromnej mocy, nie jest to przesada: najsilniejszym psem proporcjonalnie do własnej wagi jest Nowa Fundlandia, Barbara Allens Dark Hans, ważąca 44 kg, która w dniu 20 lipca 1979 r. Wbiła 2289 kg na betonową powierzchnię w Botella (USA).

Na zdjęciu - najwyższy pies (niemiecki mastiff) i najmniejszy pies (Chihuahua)


1. miejsce: The English Mastiff jest najstarszą angielską rasą psów, która nosi status największej rasy psów na świecie. Średnia wysokość tych gigantów wynosi 69-91 cm, a waga może wynosić od 68 do 110 kg u mężczyzn i od 54 do 91 kg u kobiet. Mistrzem tej rasy jest ogromny angielski mastif o imieniu Aikam Zorbo, który wpadł do księgi rekordów Guinnessa, o wysokości 94 cm i wadze 155,58 kg. Arystokratyczne mastify są znane ze swojej siły, odwagi, opanowania i spokoju. Wykonują doskonałą pracę zarówno w roli psa stróżującego, jak i w roli psa towarzyszącego.