Objawy szczeniąt

Dżuma jest chorobą wirusową, która jest bardzo odporna na różne czynniki fizykochemiczne. Nawet temperatura minus 24 stopni nie jest straszliwym zagrożeniem dla czynnika wywołującego tę chorobę - może rozprzestrzeniać się przez 5 lat w takich warunkach. Ale ta choroba nie wytrzymuje wysokiej gorączki. 60 stopni rozbraja wirusa po pół godzinie, a 38 po 14 dniach.

Przyczyniają się do pojawienia się choroby i pojawiania się pierwszych oznak niedoboru u szczeniąt, przeziębienia, złego odżywiania, a także złych warunków w jakich przebywa zwierzę. Na liście tej znajduje się również brak witamin w karmie dla psów. Czynnikiem sprawczym tej choroby jest mobilirus carre. Najniebezpieczniejszy wiek dla szczeniaka wynosi od 3 do 12 miesięcy, w tym okresie ciało psa jest dość słabe. Rzadko chore dzieci, które jedzą mleko matki.

Najczęściej istnieje ryzyko zachorowania na spadające w powietrzu kropelki, ale możliwe jest, że skażona żywność, kał, mocz i woda będą miały wpływ na zdrowie zwierzęcia. Choroba ta dotyka mózgu, rdzenia kręgowego i płuc.

W jaki sposób distemper ma szczenięta?

Od momentu zarażenia się zwierząt domowych przed pierwszymi objawami szczeniąt u szczeniąt zajmuje to od dwóch dni do trzech tygodni. Okres ten może charakteryzować się utratą apetytu, a także letargu. Pierwszą oznaką choroby jest gorączka - szczeniak może mieć od 39,5 do 40,5 stopnia. Pies zaczyna gorączkować, wydziela się z oczu, a nos wydaje żółtawo-zielonkawy. Następnym krokiem jest biegunka i wymioty, zwierzę traci na wadze. Ostatnim etapem choroby jest uszkodzenie układu nerwowego. Najprawdopodobniej śmierć ma miejsce.

Jest możliwe i najskuteczniejsze, aby wyleczyć szczeniaka z niedoboru na wczesnym etapie, jeśli specjalista zajmie się tą sprawą tak wcześnie, jak to możliwe. Jeśli szukasz pomocy weterynarza, pomożesz swojemu zwierzakowi przetrwać. Jak tylko zauważysz pierwsze oznaki niedoboru u szczeniaka, nie czekaj w żadnym wypadku.

Do chwili obecnej nie ma jednego leku przeciwko tej chorobie, który ma właściwości wirusobójcze. Zabieg polega na utrzymaniu ogólnego tonu psa i zapobieganiu aktywności bakteryjnej. Jeśli szczeniak jest chory na dżumę, nie powinieneś zakładać, że nie ma szans na wyleczenie, musisz zrobić wszystko, co możliwe, aby dziecko przeszło przez tę chorobę.

Dżuma u psów - pierwsze oznaki, objawy i leczenie

Zaraza jest bezlitosną chorobą zakaźną. Ludzkość przeżyła więcej niż jedną epidemię, często pojawiły się pandemie - wtedy walka z "czarną śmiercią" trwała wiele lat, zabierając życie milionom ludzi. Jednak liczba ofiar wśród naszych młodszych braci nie może być liczona - uznano je za nosicieli infekcji i byli najbardziej niechronieni, ponieważ nie mogli sobie pomóc.

Zdjęcie ze strony: VashiPitomcy.ru

Czas minął, lekarze opracowali szczepionkę, aby pozbyć się śmiertelnej infekcji, a jej odkrycie określiło drogi zbawienia. Ale pozostaje faktem: zwierzęta domowe nadal umierają z powodu nieumiejętności, ponieważ ich właściciele nie wiedzą, co i jak leczyć u psów, nie są w stanie rozpoznać symptomów w czasie i tracą cenny czas, gdy sytuacja może zostać naprawiona. Mówiliśmy już o podobnej sytuacji związanej z infekcją piroplazmozą - kolejnym poważnym wyzwaniem dla gospodarza. W tym artykule postaramy się zrozumieć przyczyny wirusa we krwi zwierzęcia i znaleźć odpowiedź na pytanie: czy istnieje jakaś nadzieja na wyleczenie?

Co to jest mięsień żarłoczny u psów: patogeny, objawy i leczenie

Już samo to powoduje strach u większości właścicieli zwierząt domowych - uważa się, że zbawienie jest niemożliwe. Przypadki kończące się odzyskiem zainfekowanego zwierzęcia są niezwykle rzadkie. Pomimo faktu, że istnieją specjalne szczepionki, które chronią zwierzę przed śmiertelnym zakażeniem, a lekarze przeprowadzają skomplikowane procedury mające na celu poprawę stanu czworonożnego pacjenta i dożylne podawanie leków, ryzyko śmierci po zakażeniu jest niewiarygodnie wysokie.

Zdjęcia ze strony: www.pitomec.ru

Aby zrozumieć, co prowadzi do ataku takiej siły na organizm zwierzęcia, przyjrzyjmy się cechom rozwoju stanu patologicznego, poczynając od definicji patogena zarazy lub choroby Carré.

  • Główną przyczyną jest wirus zawierający RNA. Rozprzestrzenia się szybko, wchodząc do krwi i limfy - zwykle przez układ oddechowy lub usta.
  • Po nim mnoży się (w nabłonku przełyku, drogach oddechowych, narządach układu moczowo-płciowego, itp.). Wpływ na ciało zwierzęcia w tym samym czasie prowadzi do niszczących zmian w komórce, przyczynia się do niszczenia zdrowych i pojawienia się patogennej mikroflory, wywołuje poważne zakłócenia narządów wszystkich układów.
  • Organizm dotknięty wirusem staje się boleśnie wrażliwy i podatny na bakterie, wirusy i inne substancje (zarówno niebezpieczne, jak i całkowicie nieszkodliwe), postrzegane jako potencjalne czynniki drażniące. Dlatego leczenie kuraków u psów wymaga apelacji do weterynarza i ciągłego monitorowania stanu zwierzęcia - nawet próby uratowania mogą wywołać pogorszenie.
  • Przezwyciężając barierę oddzielającą układ krwiotwórczy od centralnego układu nerwowego, czynnik wywołujący chorobę wpływa na mózg i rdzeń kręgowy, powodując najsilniejsze procesy zapalne. U ciężarnych psów wirus infekuje płód w łonie matki.

Rzadko zarażone zwierzę przez długi czas nie daje niczego z własnej pozycji - objawy kliniczne nie pojawiają się, a właściciel nie wie o ukrytym przebiegu choroby. W takich przypadkach niebezpieczeństwo czai się nie tylko zarażone zwierzę, ale także jego czworonożnych braci, którzy mają z nim kontakt.

Kto jest nosicielem psa i jest on przekazywany ludziom?

Ten wirus masowo atakuje wiele zwierząt. Najczęściej infekują je:

Kto jest zagrożony? Wszystkie psy nie zaszczepione. Szczenięta nie starsze niż 16 tygodni są szczególnie wrażliwe z powodu naruszenia odporności biernej przenoszonej przez mleko matki.

Nosicielem wirusa staje się zwierzę, które uległo zakażeniu i wydziela wiriony podczas okresu inkubacji lub przebiegu klinicznego choroby.

Wcześniej sądzono, że chory pies jest zagrożeniem nie tylko dla jego krewnych, ale także dla ludzi. Teraz okazuje się, że tak nie jest: właściciel nie może martwić się o swoje zdrowie. O wiele ważniejsze jest, aby zwrócić całą uwagę na zwierzaka i zapewnić mu niezawodną ochronę przed wirusem.

Gdzie może być czynnik wywołujący mięsożerną dżumę?

  • W wydzielinie z oczu i nosa.
  • W powietrzu wydobywającym się podczas wydechu.
  • W ślinie.
  • W ekskrementach (w ciągu 10-51 dni).

Najważniejszym zadaniem właściciela jest ochrona zwierzęcia przed chorobą - aby zapobiec jego kontaktowi z zakażonym zwierzęciem, aby monitorować zwierzaka podczas spaceru i chronić go, po zaszczepieniu na czas.

Jak określić distemper u psa: jak manifestuje się w różnych formach

Zdjęcia ze strony: kotopes.ru

Surowość następujących form:

2-3 dni po zakażeniu pojawia się pierwszy objaw - wydzielina z nosa. Mogą być surowe (to znaczy wodniste) na samym początku, po tym, jak stają się białawe lub zielonkawe, z nich wypływa ropa. Po wyschnięciu śluz blokuje otwory nosowe, co prowadzi do zakłócenia naturalnego przepływu powietrza do płuc, powodując obrzęk i stan zapalny. W tym czasie właściciel może zauważyć, jak pies kicha, prycha i próbuje drapać nos, a oddech zwierzęcia staje się ostry, przyspiesza. Inną konsekwencją wirusa w układzie oddechowym jest ropne zapalenie płuc.

Pierwszymi objawami tej postaci zaburzeń u psów są zaburzenia stolca. Jest to nagłe zaparcie lub biegunka (krew jest obecna w kale). Istnieje również wydzielanie mas wymiotnych z domieszką pienistego śluzu, skrzepów żółci i cząstek niestrawionego pokarmu. W przypadku odmowy jedzenia, zwierzę zapada na żółtą lub białą pianę. Główną różnicą między objawami jelitowymi a zapaleniem jelit jest to, że pies próbuje pić, nawet gdy jego stan się pogarsza. Możesz określić chorobę poprzez charakterystyczny kwaskowaty zapach emanujący z ciała zwierzęcia. Możesz spróbować samoblokować żołądek (lepiej powierzyć to lekarzowi) - u zarażonego zwierzęcia jest bolesne i napięte. Również weterynarz może zauważyć zmiany w wielkości wątroby - zwiększa się, co wskazuje na rozwój zapalenia wątroby.

Objawy tej postaci psa (który jest uważany za jeden z najlżejszych) są następujące: powstawanie wysypki na pysku nosa i ust, w uszach, na wewnętrznej powierzchni ud, na brzuchu. Po wysuszeniu grudki zastępuje się skorupami. Na ich miejscu pojawiają się nowe formacje - pęcherzyki, krosty i strupy. Taki rozwój choroby jest szczególnie niebezpieczny dla szczeniąt, którym często towarzyszy uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Innym objawem choroby Carre'a w postaci skóry są opuchnięte łapy, powieki, uszy itp. W miejscu obrzęku wydzieliny płynu. Po wyschnięciu tworzą się skórki.

Jeśli pies choruje z dyskomfortem tej postaci, objawy mogą pojawić się nagle. Wszystkie z nich wskazują na ciężko tolerowane procesy zapalne - zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, zapalenie rdzenia kręgowego. Możliwy paraliż, występowanie napadów padaczkowych Charakterystyczne objawy mogą wystąpić dopiero w 2-6 tygodniu po zarażeniu zwierzęcia, więc prognozy lekarzy często rozczarowują. Jeśli zwierzę osłabło po chorobie, a jego odporność wynosi zero, objawy pojawiają się bez wcześniejszej gorączki i innych objawów ogólnego zatrucia. Najczęściej obserwowany ból całego ciała, nadwrażliwość, lękliwość, zaburzenia stabilności i koordynacji ruchów. W przypadku zapalenia mózgu obserwuje się wzrost temperatury, zwiększenie przepływu krwi do śluzowych oczu, niezdrowe pobudzenie, szczekanie i wycie w nocy z krótkotrwałą poprawą i sedacją rano. Pies może polować na wyimaginowane muchy, próbować złapać je zębami.

Powyżej przyjrzeliśmy się objawom w różnych postaciach psów, aby wiedzieć, które objawy są pierwszymi objawami choroby. Uogólniony formularz zawiera wszystkie funkcje opisane powyżej. Występuje najczęściej w 90% przypadków. Tak więc powyższy podział można uznać za warunkowy, ponieważ choroba atakuje wszystkie systemy naraz - centralny układ nerwowy, płuca, skórę i przewód pokarmowy.

Jakie są objawy obserwowane u psa z niedoborem (zdjęcie)

Specjaliści mają kilka etapów:

  • W ciągu pierwszych pięciu dni głównym objawem pogorszenia stanu zwierzęcia jest zapalenie spojówek, wydzielina z nosa jest wodnista, biała, zielona. Pies nie może otworzyć oczu, ponieważ są sklejone ropą, istnieje strach przed światłem. Z tego powodu zwierzę osiadło w cieniu, szukając ciemnych, odosobnionych miejsc.

Zdjęcie ze strony: vetserv.ru

  • W jaki sposób w jamie ustnej u psów manifestuje się ostry przebieg choroby i jakie są jej główne objawy? Jest to gwałtowny wzrost temperatury ciała - do 41 stopni, zniekształcony apetyt lub jego brak, silne pragnienie - zwierzę jest ciągle spragnione.

Zdjęcie ze strony: Dogway.ru

  • Dla podostrej postaci charakteryzuje się gorączka, która może trwać do jednego do dwóch tygodni, osłabienie i zmniejszenie ogólnej witalności, suchy i gorący nos, skurcze, strach (pies może bać nawet jego właściciela).

Zdjęcia ze strony: kotopes.ru

  • Objawy (objawy) powikłanej zarazy u psów decydują o jej leczeniu - są bardzo zróżnicowane, oprócz głównych objawów zatrucia mogą wystąpić utrata słuchu, wzrok, porażenie, wzrost narządów wewnętrznych.

Zdjęcie ze strony: Zverivdom.com

Nie zapominaj, że im wcześniej zwrócisz uwagę na zachowanie nietypowe dla twojego zwierzaka, pogorszenie jego zdrowia i zabierzesz go do dobrego lekarza, tym więcej masz szans na uratowanie mu życia. Często zwierzęta, które chorują, mają pewne objawy infekcji - napady padaczkowe, ślepota, drżenie mięśni itp.

Czy zaraza u psów jest leczona i jaki jest jej okres inkubacji?

Wirus nie czuje się u niektórych osób przez 3-4 dni, aw niektórych do 90 dni. To przebiegłość śmiertelnej choroby - dorosły pies lub mały szczeniak już nosi wirion, a jego właściciel nie wie o tym.

Czy leczenie Carré Disease? Tak. Ale wszyscy weterynarze mówią, że nikt nie daje gwarancji, aw większości przypadków tylko na krótko poprawisz stan swojego zwierzaka. Istnieją jednak przykłady, które dają nadzieję - historie tych właścicieli, którym udało się uratować zwierzaka. Czy można pomóc zwierzęciu w stanie krytycznym, kontaktując się ze szpitalem kilka dni po wystąpieniu objawów lękowych? Niestety, twoje opóźnienie jest wyrokiem śmierci dla oswojonej osoby.

Czy istnieje lek, który może wyleczyć psa z golarki, jak go zdobyć? Takie fundusze istnieją, ale są przepisywane tylko przez lekarzy. Niezależne próby uratowania zwierzaka mogą prowadzić do pogorszenia jego zdrowia i zbliżającej się śmierci.

Najczęściej przypisuje się zestaw procedur, aby wyeliminować ślady zatrucia zwierzęcia, zmniejszyć stan zapalny i zwalczyć zmiany degeneracyjne w dotkniętych narządach:

  • Obowiązkowa dieta, w skrajnych przypadkach - poszczenie. W takim przypadku pies powinien zawsze być czystą wodą.
  • Przy silnym wyczerpaniu zalecane jest sztuczne karmienie mieszankami odżywczymi bezpośrednio do odbytnicy (poprzedza je oczyszczanie jelit).
  • We wczesnych stadiach choroby wykonuje się zastrzyki w celu utrzymania mechanizmów obronnych organizmu i zwalczania infekcji (immunoglobuliny i interferon leukocytów). Stosowane są również leki przeciwhistaminowe i glukokortykoidy. W leczeniu dystrofii psów, antybiotyki są aktywnie wykorzystywane i selekcjonowane w zależności od objawów, witaminy B i C są podawane.
  • W procesach zapalnych wpływających na narządy przewodu pokarmowego zwierzę może otrzymać sztuczny sok żołądkowy przez pewien czas. Wraz z nim lekarz przepisuje leki o działaniu przeciwgorączkowym i przeciwbólowym. Po udoskonaleniu środki przeciwbólowe zastępowane są przez środki ściągające i leki o działaniu przeciwdrobnoustrojowym.
  • Aby zapobiec pladze drapieżników, stosuje się różne szczepionki - niszczą one zarówno czynnik powodujący jedną (jednowartościową), jak i kilka chorób (wielowartościową). Te ostatnie nie są zalecane do kłucia małych szczeniąt - do 6 miesięcy ich ciało jest zbyt wrażliwe.

Zdjęcie ze strony: VashiPitomcy.ru

Najlepsza opcja - leki domowe. Obecnie lekarze weterynarii stosują następujące szczepionki:

Co karmić psa gorączką?

Lekarze zalecają delikatną dietę z wyjątkiem tłustych i trudnych do wchłonięcia pokarmów. Można podać chore zwierzę:

  • mięso mielone z mięsa dietetycznego (może być również po prostu zmielone, unikając spożycia dużych kawałków);
  • wywaru na bazie ryżu z dodatkiem namoczonych krakersów;
  • gotowana wątroba;
  • buliony mięsne - słabe, wołowe lub z kurczaka;
  • mleko

W pomieszczeniu, w którym znajduje się zarażone zwierzę, powinno być suche i ciepłe. Możesz dezynfekować pomieszczenie przez traktowanie roztworami soli sodowej chloramidu, aldehyd mrówkowy. Miejsce, w którym spał chore zwierzę (ściółka, dywan, leżanka) zostaje zniszczone - spalone.

Czy zaszczepiony pies może zachorować na gorączkę?

Niestety, prawdopodobieństwo zarażenia się śmiercionośnym wirusem jest ogromne, nawet jeśli zabezpieczyłeś swojego zwierzaka, na czas ograniczając go do weterynarza. Żaden pojedynczy lek, który istnieje dzisiaj, nie zapewnia stuprocentowej ochrony przed infekcjami - szczególnie jeśli nie stosowałeś się do zasad przygotowania do szczepienia. Zagrożone są również szczenięta - ich ciała nie są wystarczająco silne.

Zaraza jest najmniej niebezpieczna dla dorosłych zwierząt szczepionych. Jednak nie zapominaj o prewencji i miej nadzieję, że dziś lub jutro będziesz "zdmuchnięty" - nie zapominaj, że kontakty ze zwierzętami (nie tylko walki, ale nawet zwykła ciekawość wobec innych takich jak on) z kundelkami są niepożądane. Zabierz szczeniaka na szczepienie, a następnie wstrzyknij ponownie - w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia.

Czy warto próbować metod ludowych?

Zdjęcie ze strony: Zverivdom.com

Czy w domu można leczyć gorczycę, jeśli u psa występują objawy choroby, ale nie ufasz lekarzom? Jest wiele opowieści o bohaterskim karmieniu zwierząt koniakiem i wódką. Jednak nie licz na "sprawdzone" środki ludowe - mogą one nie działać w twoim przypadku. Nie zapominaj, że sytuacja jest często zaostrzana przez komplikacje, a pogorszenie stanu Twojego zwierzaka jest łatwiejsze niż kiedykolwiek - nie jesteś lekarzem i nie możesz zareagować na pogorszenie w czasie lub zapobiec temu.

Nasze porady - nie szukaj porady w Internecie, ale skontaktuj się z wykwalifikowanymi specjalistami tak szybko, jak to możliwe. Nie spóźnij się na wizytę u weterynarza: czynnik sprawczy choroby Carré jest najsilniejszym wirusem, zegar działa. W tym artykule powiedzieliśmy ci, czy dana osoba może zarazić się plagą od psa, co zrobić, gdy zwierzę jest chore, a jego stan się pogarsza, jak chronić zwierzę domowe. Twoim zadaniem jest zapobieganie infekcjom.

Dżuma u psów - opis objawów, leczenie.

Distemper u psów (plaga drapieżników, choroba Carré) jest niebezpieczną zaraźliwą chorobą zakaźną występującą w postaci nadostrej (piorunującej), ostrej, podostrej. Charakteryzuje się zaburzeniami w przewodzie pokarmowym, zaburzeniami nerwowymi, gorączką, obfitą biegunką, ostrym nieżytem zapalnym błon śluzowych, zapaleniem spojówek i wydzieliną skórną. Choroba uważana jest za najbardziej niebezpieczną, podstępną i wszechobecną chorobę wirusową. Oprócz psów drapieżne zwierzęta (lisy, wilki, szopy) i zwierzęta futerkowe są przedmiotem zarazy.

Zagrożenie stanowi szczególne zagrożenie dla młodych nieszczepionych psów w wieku od dwóch miesięcy do roku, małych szczeniąt o nieukształtowanej odporności. W weterynarii następujące rasy psów są najbardziej podatne na plagę drapieżników: owczarki niemieckie, psy husky, psy rasy Staffordshire, chiński grzywacz, bulteriery, psy pekińskie, psy, mopsy, collie. Odporność na niepokój pokazywać teriery, psy kundel. Należy jednak pamiętać, że predyspozycje i wrażliwość rasy nie zostały jeszcze udowodnione przez fakty naukowe. Choroba nie ma objawów sezonowych, więc psy mogą zachorować na dżumę o każdej porze roku.

Etiologia, patogeneza, patogen zarazy

Przyczyną występowania psów jest wirus RNA z rodziny paramyksowirusów. Wirus jest odporny na wpływy zewnętrzne, światło słoneczne, promieniowanie UV i warunki ujemne. Przy 15-20 stopniach zachowuje aktywność w zwłokach zwierząt przez okres od sześciu do siedmiu miesięcy. Odporny wirus na niektóre środki dezynfekujące.

Wirus chumum wchodzi do środowiska zewnętrznego z kałem, moczem, wydzielinami z nosa, kałem, które wydzielają chore, zakażone osoby, u których choroba przebiega w postaci utajonej bez objawów klinicznych. Chore psy uwalniają wirusa zarazy do środowiska przez 75-90 dni. Wszystkie rodzaje dzikich zwierząt są zainfekowane wirusami.

Zakażenie następuje poprzez bezpośredni bezpośredni i pośredni kontakt zainfekowanych osób ze zdrowymi osobnikami, poprzez wspólne artykuły gospodarstwa domowego, sprzęt, patelnie, obroże, sprzęt dla psów, szczotki do włosów. pościel. Infekcja odbywa się za pośrednictwem kropelek w powietrzu, przez środki pokarmowe, gdy psy i psy spożywają pokarm zanieczyszczony wirusami lub wodą.

Wprowadzenie wirusów do organizmu odbywa się przez śluzowe, podżuchwowe, oskrzelowe węzły chłonne, gdzie ulega rozmnażaniu. Z narządów układu limfatycznego wirus przenosi się do ważnych narządów wraz z przepływem krwi i limfy. Narządy układu oddechowego, krążeniowego, odpornościowego, hormonalnego i nerwowego są uszkodzone.

Objawy zapalenia skóry u psów

Dog distemper może wystąpić na tle innych zakaźnych chorób wirusowych - adenoviroza, infekcja coronovirus, parvovirus enteritis. Natężenie dżumy zależy od odporności organizmu, stopnia zjadliwości (patogeniczności), szczepu wirusa, obecności / braku drobnych infekcji, obecności czynników chorobotwórczych w organizmie, mikroorganizmów, cech fizjologicznych organizmu, stadium choroby. Okres inkubacji, od momentu przenikania patogennych bakterii do organizmu, do wystąpienia pierwszych objawów, trwa od trzech do pięciu dni do dwóch do trzech miesięcy.

Odmładzacz u psów występuje z prędkością błyskawicy, w ostrych, podostrych, typowych, nietypowych postaciach. Rzadziej odnotowywany przewlekły przebieg. W zależności od diagnozowanego obrazu klinicznego rozróżnia się formy jelitowe, oddechowe, skórne, nerwowe i nieudane. U psów, w 80-96% przypadków, diagnozuje się uogólnioną postać, łączącą objawy kliniczne wszystkich postaci.

U dorosłych psów o silnym, upośledzonym układzie odpornościowym objawia się gorączka, depresja ogólnego stanu, letarg, apatia i zmiana zachowania. Choroba trwa od trzech do sześciu dni, kończy się wyzdrowieniem.

Kliniczny obraz plagi drapieżników:

wzrost temperatury do 41-42 stopni;

ropne odcienie szaro-zielonego koloru z oczu, nosa, uszu, w kącikach oczu gromadzi się śluzowo-ropny wysięk;

odmowa jedzenia, anoreksja, gwałtowny spadek masy ciała;

ciepły, suchy nos, wygląd skorupy na nosie, nieprzyjemny zapach z uszu;

nawroty wymiotów, nudności, biegunka;

suchość, pogrubienie, odmłodzenie skóry;

zmiany w zachowaniu psa - letarg, apatia, strach przed światłem;

kaszel, katar, duszność, duszność;

pogrubienie poduszek na łapach psa.

W przypadku oddziaływania egzotoksyn na mózg rozwija się nerwowa forma plagi, co może prowadzić do nieodwracalnych następstw, poważnego uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Oprócz wyżej opisanych objawów obserwuje się brak koordynacji ruchów, skurcze mięśni, drgawki, paraliż, niestabilny chód, zmniejszoną / zwiększoną wrażliwość skóry, drgawki toniczne, zapalenie rdzenia kręgowego, porażenie zwieracza wewnętrznego. Napady padaczkowe są możliwe. Wraz z rozwojem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ropnego uszkodzenia opon mózgowych, zwierzę umiera. W większości przypadków nerwowa forma tego środka ma niekorzystne rokowanie.

W jelicie grubym psów obserwuje się zaburzenia w funkcjonowaniu narządów przewodu pokarmowego, wyniszczające wymioty, obfitą biegunkę, nadmierne ślinienie się, zaburzenia w nerkach, wątrobę (zapalenie wątroby) i zatrucie. Zainfekowane zwierzęta nie żyją, temperatura jest stale wysoka, rozwija się zapalenie żołądka i jelit. W odmrożeniu, w przeciwieństwie do zapalenia jelit, psy lubią pić duże ilości wody.

Podczas diagnozowania postaci oddechowych, płucnych u chorych psów, kaszlu, duszności, duszności, nieżytu nosa, ciężkiego wydzielania z nosa, skórki na nosie, zapalenia błony naczyniowej oka, światłowstrętu i zewnętrznego zapalenia ucha. Psy nieustannie pocierają łapy pyskiem, kichają. Temperatura jest podwyższona. W początkowych stadiach zapalenie jest nieodwracalne. Przy przedłużonym przebiegu choroby, górne drogi oddechowe są zaangażowane w stan zapalny i rozwija się zapalenie płuc i płuc.

Najbardziej łagodną postacią w jamie ustnej u psów jest skóra (pozamaciczna), w której na otrzewnej, wewnętrznych udach, w pobliżu ogona, na małżowinach pojawia się grudkowo-krostkowa wysypka. Pęcherzyki wypełnione klarowną cieczą, ropne wydzieliny pękają z czasem, wysychają, a na ich miejscu tworzą się brunatno-brązowe strupy. Nieprzyjemny, kwaśny zapach wyraźnie słychać z uszu. Zaznacz obrzęk łap, części naskórka.

Ci, którzy cierpieli gorączkę (zwierzęta z rekonwalescencją) otrzymują odporność na całe życie. Ale możliwe jest, że w czasie życia takich zwierząt obserwuje się hiperkeratozę, naruszenie struktury, ciemnienie szkliwa zębów, objawy dyspeptyczne, nadwrażliwość na odczynniki chemiczne i czynniki biologiczne.

Najtrudniej jest zdiagnozować nietypową fazę niedoboru psa. Zewnętrznie objawy kliniczne są nieobecne. Być może niewielki wzrost temperatury o jeden, pół stopnia. Zauważają zwiększone obżarstwo, które ustępuje miejsca kompletnemu odrzuceniu jedzenia, ulubionych przysmaków. Dwa tygodnie później obserwuje się objawy charakterystyczne dla postaci nerwowej (konwulsje, drgawki, nagłe zmiany w zachowaniu). Śmierć psów trwa 28-30 dni.

Rozpoznanie niedoboru u psów

Lekarz weterynarii ustala diagnozę na podstawie uzyskanych danych epizootycznych dotyczących regionu, widocznych charakterystycznych objawów klinicznych. Przeprowadzić diagnostykę różnicową, szereg biochemicznych, laboratoryjnych, hematologicznych analiz i badań. Do diagnozy użyto:

pośrednia reakcja hemaglutynacji;

biosyamples na podatność zwierząt.

Leczenie niedoboru u psów

Środki terapeutyczne, reżim leczenia powinien być przepisywany wyłącznie przez specjalistę weterynaryjnego na podstawie uzyskanych wyników diagnostycznych. Samo leczenie może prowadzić do katastrofalnych konsekwencji i kosztować życie twojego zwierzaka. Im wcześniej zostanie przepisane leczenie, tym większe prawdopodobieństwo odzyskania psa.

Wybór lekarzy weterynarii medycznych wyznaczonych indywidualnie, w każdym przypadku. Zabieg ma na celu złagodzenie głównych objawów, utrzymanie odporności, przywrócenie funkcjonowania narządów i układów organizmu. Kompleksowe leczenie zależy całkowicie od stadium zaawansowania, nasilenia objawów i postaci choroby.

Gdy błyskawica, super ostra forma zarazy, rokowanie jest słabe, często śmiertelne. W połączeniu postaci, oczywisty przejaw objawów - niekorzystne, ostrożne. We wszystkich innych przypadkach, przy odpowiednim leczeniu w szpitalu weterynaryjnym, prawidłowo przepisane leczenie jest korzystne.

Do leczenia psów z przewodu pokarmowego, w zależności od patogenezy, nasilenia, stopnia nasilenia objawów, przepisuje się antybiotykoterapię, etiotropię, zastępowanie, terapię patogenetyczną, metody fizjoterapeutyczne, symptomatyczne techniki terapeutyczne. Indywidualnie, zwierzętom przypisuje się określone leki, których działanie ma na celu zniszczenie czynników chorobotwórczych w ciele. Monowalentne, wielowartościowe surowice hiperimmunizacyjne są stosowane w leczeniu i profilaktyce.

Objawowe leczenie schorzeń ma na celu zatrzymanie objawów choroby podstawowej, drobnych chorób. W pierwszych dniach po zakażeniu leki przeciwhistaminowe są skuteczne w odczulaniu organizmu. Chorym psom przepisuje się również leki przeciwgorączkowe, przeciwwirusowe, uspokajające, ściągające, przeciwbólowe, sulfonamidy, kompleksy witaminowo-mineralne, leki do ogólnego i miejscowego narażenia, pochodne nitrofuranu, wykrztuśne, hepatoprotektory. Do leczenia postaci oddechowej stosuje się zastrzyki, leki wziewne, leki przeciwzapalne. Leki immunosupresyjne, glikokortykosteroidy nie są stosowane w leczeniu mięsaków zarazy.

Aby znormalizować proces metaboliczny, wyeliminować oznaki zatrucia, wodę, sól, roztwory odżywcze (roztwór Ringera), homeopatię, fizjoterapię. Zwierzętom przepisuje się specjalnie opracowaną dietę leczniczą, żywienie dietetyczne, enzymy proteolityczne, które wspierają profesjonalnie przygotowane karmy premium i karmy elitarne.

Zapobieganie nieuprawnionemu

Terminowe szczepienie pomoże chronić zwierzę przed zakażeniem przez niebezpieczne choroby zakaźne. Do tych celów należy stosować złożone lub pojedyncze szczepionki. Pierwsze szczepienie wykonuje się dla szczeniąt w wieku 1,5 miesiąca. Następnie, jako środek zapobiegawczy, zwierzęta są szczepione co roku.

Hodowcy psów powinni dokładnie monitorować stan swoich zwierząt domowych, zwracać uwagę na procedury higieniczne, przestrzegać schematu szczepień ustalonego przez weterynarza, stworzyć optymalne warunki dla psa, właściwie wybrać zbilansowaną, odżywczą dietę. Aby wzmocnić odporność w diecie zwierząt domowych wstrzyknięto suplementy mineralne i witaminowe. Podczas spacerów warto ograniczyć kontakt psa ze zwierzętami ulicznymi.

Dog distemper

Dziś porozmawiamy o tym, co jest niedoborem u psów (plaga drapieżników lub choroba Carré), o tym, jak przebiega ta choroba i jakie środki zapobiegawcze należy podjąć, aby nasze zwierzęta nie chorowały. Przede wszystkim jest to choroba wirusowa przenoszona drogą oddechową, czyli przez usta i nos psa. Czas trwania choroby może wynosić od kilku dni do kilku miesięcy. Dzięki nowoczesnym metodom i środkom choroba dobrze reaguje na leczenie. Ale jeśli czas nie jest rozpoznany i nieleczony, ryzyko śmierci po zarażeniu psa dżumą jest bardzo wysokie.

Niestety, objawy manifestacji choroby są bardzo zróżnicowane, co znacznie komplikuje diagnozę. Ale przy pierwszym pojawieniu się oznak choroby u psa, który zostanie opisany dalej, konieczne jest pilne skontaktowanie się z kliniką weterynaryjną w celu ustalenia dokładnej diagnozy.

W jaki sposób występuje infekcja wirusowa?

Czynnik wywołujący wirusa dżumy, jak wspomniano powyżej, dostaje się do organizmu zwierzęcia przez nos lub usta. Zdrowe zwierzę może zostać zarażone zarówno po bezpośrednim kontakcie z chorym psem, jak iw kontakcie z wodą, żywnością lub innymi przedmiotami zawierającymi śliny, mocz i inne wydzieliny zainfekowanego czworonoga. Nawet już odzyskujące zwierzęta, do 2-3 miesięcy są w stanie rozprzestrzeniać wirusa zarazy poprzez własne wydzieliny (ślina, mocz, itd.).

Wnikając w tkankę limfatyczną wirus rozprzestrzenia się krwią w całym ciele. Mnożąc się na błonach śluzowych narządów wewnętrznych, przewodu pokarmowego, układu oddechowego i dróg moczowych, powoduje zmiany w strukturze komórki, powodując zakłócenia narządów wewnętrznych i tkanek.

Które zwierzęta są najbardziej dotknięte?

Istnieje opinia, że ​​tylko szczenięta i niezaszczepione psy są wrażliwe na wirusa choroby dystalnej. W dużej mierze jest to prawda. Prawdopodobieństwo zachorowania u szczeniąt w wieku od 1 miesiąca do 1 roku jest wysokie, a także u zwierząt niezaszczepionych jest znacznie więcej. Ale niebezpieczeństwo złapania wirusa istnieje u każdego psa w każdym wieku, niezależnie od odporności i przeprowadzanych corocznych szczepień.

Ale u zaszczepionych i zdrowych zwierząt domowych ryzyko infekcji jest znacznie mniejsze. W każdym razie nie zaniedbuj środków ochrony, jak również w przypadku objawów, mam nadzieję, że "mój pies jest zaszczepiony i nigdy nie złapie tej infekcji".

Czworonożny może zarazić się zarówno na spacerze, jak i w domu przez buty i ręce właściciela. Dlatego właściciele małych (szczególnie nie szczepionych) szczeniąt powinni przestrzegać zasad higieny: myć ręce po ulicy, nie pozwalać dzieciom na brudne buty uliczne.

Według statystyk weterynaryjnych teriery i boksery są stosunkowo odporne na infekcje wirusem. Ale właściciele pekińczyków, husky i owczarków niemieckich muszą być bliżej.

Co sprawia przyjemność, osoba nie może złapać wirusa zwierzęcia mięsożernego od chorego zwierzęcia.

Główne etapy choroby

Choroba jest tak podstępna, że ​​nawet dwa zwierzęta domowe w tym samym wieku, które są chore w tym samym czasie, mogą mieć zupełnie inne objawy choroby. Wszystko zależy od wieku, stanu odporności i szybkości reprodukcji wirusa.

Choroba postępuje etapami, więcej o tym poniżej.

Przewlekły kurs

W przewlekłej postaci choroby objawy są ledwo zauważalne. Zwierzę spożywa mniej, chodzi bez zainteresowania, szybko się męczy. Ale nie obserwuje się żadnych widocznych objawów.

Ostre lub podostre

Jeśli wczoraj ogon poruszał się wesoło, z apetytem, ​​jadł jego jedzenie, ale dziś ostro odmawia jedzenia, ciągle kłamie i nie reaguje na wezwanie właściciela - może to wskazywać na ostrą formę plagi, która może trwać kilka dni i towarzyszy wysoka gorączka.

Prąd pioruna

Fulminant prowadzi do śmierci zwierzęcia w krótkim czasie. Często charakterystyczne objawy dżumy mogą się w ogóle nie pojawić. W tym przypadku szczenięta bardzo często giną całe mioty, szybko i bez żadnych oznak niedyspozycji.

Główne formy i objawy choroby

Z reguły w tak groźnej chorobie jak w przypadku niedoboru objawy zaczynają pojawiać się na długo przed pogorszeniem stanu zwierzęcia, oczywiście, jeśli nie jest to piorunujący przebieg choroby.

Bardzo często pierwsze znaki pozostają niezauważone, a właściciele psów nie zwracają na nie uwagi. Cóż, jeśli o tym pomyślisz, szczeniak zakaszlał, kichnął, albo śluz wypływa z nosa, albo zaczerwienione oczy. Wiele osób obwinia za zwykłe przeziębienie, podczas gdy wszystko może być znacznie poważniejsze.

W przypadku pogorszenia się stanu zwierzęcia, nie leniwy, aby zmierzyć jego temperaturę, dokładnie zbadać psa. Ale najlepiej jest ubezpieczyć i dostać się do kliniki weterynaryjnej, aby zdać testy, szczególnie jeśli masz szczeniaka.

Ponadto, o głównych formach choroby.

Postać jelitowo-płucna zarazy

Postać dopłucno-płucna tego leku jest typowa i jest najczęstsza. W większości przypadków wirus infekuje jelita i układ oddechowy, co prowadzi do niestrawności i zaburzeń oddechowych. Objawy są zazwyczaj mieszane. Ale u jednego zwierzęcia jelita mogą cierpieć bardziej, a w drugim układ oddechowy.

Pierwsze objawy postaci jelitowo-płucnej z reguły zaczynają pojawiać się dość szybko - 2-3 dni po zakażeniu.

Pierwsze oznaki uszkodzenia żołądkowo-jelitowego

Pierwsze objawy zmian żołądkowo-jelitowych są bardzo podobne do objawów zatrucia:

  • Żółtawa, śluzowata i czasami krwawa, bardzo płodna biegunka.
  • Z powodu częstych biegunki dochodzi do odwodnienia, co powoduje, że zwierzę cierpi na ciągłe pragnienie.
  • Piana wymiotująca lub śluz z pasmami krwi.
  • Odmowa jedzenia, depresja.
do treści ↑

Pierwsze oznaki uszkodzenia układu oddechowego

  • Zatkanie przewodów nosowych. Początkowo wyraźne wydzieliny śluzowe stają się ropiejące i grube, zielonkawe lub szare. Z przeciekającego śluzu wzdłuż krawędzi nosa tworzą się skorupy, mogą pojawić się pęknięcia. Dotknięcie nosa powoduje ból zwierzęcia.
  • Oczy zaczynają podlewać. Przejrzyste i płynne łzy stopniowo zamieniają się w ropiejące zrzuty. Powieki sklejają się, aby pies ich nie otworzył. Jest to szczególnie zauważalne po zaśnięciu.
  • Możliwe krycie rogówki.
  • Histeryczny, napadowy kaszel. Zaklęcia kaszelowe mogą powodować wymioty, a nawet omdlenia.
  • Gardło zaczerwieni się, a migdałki rosną.
  • Pojawia się duszność, słychać świszczący oddech w klatce piersiowej, a w wyniku powikłań - odoskrzelowe zapalenie płuc.
  • W ciągu dnia temperatura ciała może zmieniać się stopniowo: wzrasta do 42 ° C, a następnie wraca do normy.

Po pojawieniu się pierwszych znaków może potrwać od 3 do 7 dni, zanim stanie się gorzej.

Forma skóry zarazy

Ta forma środka gaszącego jest uważana za najłatwiejszą. Zwierzę nie kaszle ani nie kicha. Przewód pokarmowy jest normalny. Jednak wysypka może pojawić się na skórze, powodując bolesne odczucia i powodując wielką niedogodność dla zwierzęcia domowego:

  • Na skórze pojawiają się czerwonawe pęcherze wypełnione płynem. Pęcherze mogą pojawić się na udach, brzuchu, uszach, wokół nosa i ust. Później powstaje skorupa w miejscu pękających pęcherzy.
  • Być może małe ogniskowe łysienie.
  • Na opuszkach łap skóra może pękać.
  • Na łukach stawu łokciowego i stawach skokowych możliwa jest formacja odcisków.

Mimo że forma skóry jest uważana za najbardziej nieszkodliwą, zdrowie zwierzęcia może zostać osłabione przez wtórne infekcje (bakterie lub grzyby), które mogą pojawić się na dotkniętej chorobą skórze.

Nerwowa postać dżumy

Najbardziej niekorzystne prognozy są dokonywane, gdy zwierzę zaczyna wykazywać oznaki postaci nerwowej, ponieważ w 50% przypadków atakowany jest centralny układ nerwowy zwierzęcia. Największym prawdopodobieństwem wyniku w tej formie zarazy jest śmierć zwierzęcia. A w przypadku wyzdrowienia możliwe są efekty resztkowe: trudności w oddychaniu, słabe kończyny, a nawet ich niepowodzenie, mimowolne oddawanie moczu i tak dalej.

Sama choroba może wystąpić powodując straszne powikłania, takie jak zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, porażenie i padaczka.

Z reguły u zdrowych psów objawy pojawiają się dopiero po 3-4 tygodniach od zakażenia. Ale na osłabionej czworonożnej prawie natychmiast. Jeśli czas nie zwraca uwagi na pierwsze oznaki przejawów nerwowej postaci choroby Carré i nie zapewnia opieki medycznej, to w większości przypadków rokowanie raczej rozczarowuje.

Oznaki nerwowego distemper

  • Pierwszymi objawami są tiki kończyn i mięśni głowy. Stopniowo zwiększa się intensywność kleszczy. W obecności kleszczy ta forma plagi jest łatwo diagnozowana.
  • Mogą wystąpić słabe osłabienie kończyn, niestabilny chód, drżenie i skurcze mięśni, drgawki i drgawki epileptyczne.
  • Wraz z gorączką i skurczami może pojawić się zaburzenie aparatu przedsionkowego. Pies zachowuje się tak, jakby łapał nieistniejące muchy. I to już wskazuje na pojawienie się takich powikłań jak zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu.
  • Zmniejszona wrażliwość skóry.
  • Pies boi się światła, starając się ukryć w ciemnym kącie szukając spokoju.
  • Stan podniecenia lub agresji można zastąpić sennością. Zwierzę zaczyna jęczeć.
  • Temperatura ciała wzrasta do 42 ° C i utrzymuje się stale.
  • Zwierzę zapada w śpiączkę i już, nie opuszczając tego stanu, umiera.

Plaga drapieżników jest bardzo zwodniczą chorobą. Wszystkie powyższe podziały w różne formy są raczej arbitralne. Nie sądź, że pierwsze oznaki zapalenia zaczną się rozwijać w typowej postaci jelitowo-płucnej: wydzielanie z oczu, kaszel i biegunka. Dżumę można rozpocząć od pojawienia się jednego i kilku objawów naraz: kataru, biegunki, gorączki, wysypki skórnej, depresji i tak dalej.

Status zwierzaka może być zmienny. Wydaje się, że uspokojenie remisji objawów może spowodować nowe drgawki i pogorszenie. Dlatego też, gdy pojawi się jeden lub kilka podobnych objawów, nie należy czekać i obserwować stanu czworonożnego, zwłaszcza jeśli masz małego szczeniaka.

Leczenie gorączki

Jak leczyć? Pod wieloma względami zależy to od wykrytej postaci choroby: entero-płucnej, skórnej lub nerwowej. Im szybciej właściciel zwierzęcia zauważy pogorszenie stanu zdrowia zwierzęcia, tym większe szanse na jego uratowanie.

Do leczenia stosowane są specyficzne leki zwalczające dżumę, koronawirusowe zapalenie jelit, adenowirusy, infekcje parwowirusem. Jednak w każdym razie nie można zaangażować się w samoleczenie, jak to mówią. Ponieważ w różnych postaciach choroby przepisywane są różne leki i ich dawkowanie.

Na przykład hiperimmunizowana surowica lub hiperimmunizowana gamma globulina są stosowane w leczeniu postaci jelitowo-płucnych lub skórnych. Wprowadzenie powtarza się po 24 godzinach i po 7 dniach. Terminowe stosowanie surowicy przeciwko zarazie prowadzi w większości przypadków do wyzdrowienia w ciągu 7-10 dni.

Ale z nerwową postacią choroby, użycie surowicy hiperimmunizowanej bezskutecznie. Co więcej, jego użycie może dramatycznie pogorszyć kondycję psa.

Lub jeszcze jedna chwila: w jelitowej i nerwowej postaci zarazy zaleca się stosowanie doustnych postaci środków przeciwdrobnoustrojowych, natomiast w postaci płucnej (w przypadku zapalenia płuc lub odoskrzelowego zapalenia płuc) wskazane jest stosowanie wstrzyknięć.

Leczenie przeprowadza się wyłącznie kompleksowo, w tym ogólną terapię przeciwwirusową, objawową i podtrzymującą.

Tradycyjne metody leczenia

Istnieje wiele opowieści o ludowych metodach leczenia chumki za pomocą lutowania zwierzęcia z wódką. Jako podstawowe składniki takiego magicznego leku proponują mieszanie pół szklanki wódki, surowego jajka i łyżki miodu. Zaleca się wlewanie tego leku za pomocą strzykawki lub dużej strzykawki (bez igły) bezpośrednio w jamie ustnej psa.

Według jednego schematu: w małych porcjach w ciągu dnia.

Zgodnie z innym schematem: podziel tę mieszaninę na trzy równe porcje i wlej 3 dawki w ciągu dnia, w przybliżeniu w równych odstępach czasu.

Nie mogę powiedzieć, jak skuteczna jest ta metoda. Ale zdarzają się przypadki, gdy psy są leczone w ten sposób. Jednak nie miejcie nadziei na magiczne uzdrowienie. Pozytywny efekt może być tylko w przypadku, gdy choroba jest na bardzo wczesnym etapie, gdy zwierzę jest silne, o wysokiej odporności.

To narzędzie może być używane raczej jako dodatkowa terapia. I nawet wtedy ta popularna metoda leczenia jest dość kontrowersyjna, ponieważ podawanie wódki psom jest przeciwwskazane. Wódka może spalić błony śluzowe żołądka i jelit, pogorszyć już poważny stan, powodując wrzód trawienny i odwodnienie.

Cóż, jeśli mieszkasz daleko od cywilizacji i nie ma sposobu, aby pokazać psa weterynarzowi, to w celu uratowania ukochanego zwierzaka, jak mówią: "wszystkie środki są dobre".

Utrzymywanie i karmienie zwierzęcia podczas zabiegu

Właściwa konserwacja i dieta odgrywają ważną rolę w szybkim powrocie do zdrowia, pomagają szybko odzyskać siły i zyskać na sile.

Warunki chorego zwierzęcia

Podczas leczenia chorego zwierzęcia w domu należy przestrzegać następujących zasad higieny:

  • Pomieszczenie, w którym znajduje się chore zwierzę, musi być okresowo naświetlane. W zimnych porach 2-3 razy dziennie przez 10-15 minut. A w ciepłe letnie dni lepiej trzymać okna otwarte przez cały czas. Podczas wietrzenia upewnij się, że twoje zwierzę nie jest w przeciągu.
  • Dwa lub trzy razy dziennie konieczne jest czyszczenie na mokro przy pomocy środków dezynfekujących i nadmanganianu potasu.
  • Samo zwierzę powinno być oczyszczone z wydzielin za pomocą ciepłych mokrych chusteczek lub szmatek zwilżonych w słabym roztworze nadmanganianu potasu, chloroheksydyny. Zużytych serwet nie można myć ani prać. Muszą być natychmiast zapakowane w worki i wyrzucone, a jeszcze lepiej spłonąć.
  • Stwórz miłą atmosferę w mieszkaniu. Nic nie powinno przemęczać i podniecać już osłabionego organizmu.
  • Podczas spacerów nie ładuj psa aktywnymi grami. Chodzić na czworonoga tylko na smyczy w miejscach, gdzie nie ma innych zwierząt.
  • Po wyzdrowieniu przez trzy kolejne tygodnie zwierzę nie może kontaktować się z innymi psami, ponieważ przez kolejne trzy tygodnie po wyzdrowieniu nadal jest nosicielem i rozpowszechnia chorobą.
  • W przypadku niekorzystnego wyniku choroby mieszkanie należy całkowicie zdezynfekować, a wszystkie elementy opieki, sprzęt i zabawki zwierzęcia powinny zostać spalone.
do treści ↑

Karmienie chorego zwierzęcia

W czasie choroby bardzo ważne jest prawidłowe karmienie zwierzęcia, aby nie przeciążać organizmu "ciężkim" pokarmem, ponieważ wszystkie wewnętrzne zasoby powinny być skierowane tylko na walkę z wirusem:

  • Od momentu leczenia zwierzę otrzymuje dziennie dietę głodową. Pozwala to oczyścić organizm z nadmiaru żużla i lepiej zacząć wchłanianie leków.
  • Drugiego dnia karmienie powinno rozpocząć się od kaszek gotowanych w wodzie z dodatkiem drobno pokrojonego, gotowanego mięsa. Wielkość porcji powinna wynosić ¼ normalnej diety.
  • W ciągu następnych 3-5 dni wielkość porcji stopniowo się zwiększa, co prowadzi do zwykłego. Taka redukcja, a następnie stopniowy wzrost porcji, to doskonałe zapobieganie odruchom wymiotnym i biegunce.
  • W pierwszych 5-7 dniach diety wszystkie produkty mleczne są wykluczone. Tylko 7-8 dni w diecie może zawierać niskotłuszczowy twaróg i jogurt.
  • W dniach 7-9 można dodawać warzywa do kuropatw i mięsa, jaja (najlepiej przepiórki), ryby, drób.
  • Od 10. dnia zwierzę można przenieść do zwykłej diety.

To ważne! Przez cały okres leczenia zwierzę musi być zaopatrzone w czystą i świeżą wodę w nieograniczonych ilościach. Pies może mieć zwiększone pragnienie z powodu przyjmowania leków.

Po poprawie stanu nie należy ukończyć diety, dopóki stan zwierzęcia nie ustabilizuje się. Aby złagodzić pobudzenie części ośrodkowego układu nerwowego, przez cały okres leczenia zaleca się podlewanie psa bulionem matki.

Zapobieganie

Dzisiaj szczepienie jest najskuteczniejszym sposobem zapobiegania występowaniu wirusa zarazy. Niektórzy właściciele zwierząt domowych nie doceniają wartości takich szczepionek właśnie z powodu braku absolutnej gwarancji, że zwierzę nie zarazi się, a nawet zaszczepione zwierzę może chorować na zarazę drapieżników.

Ale! Prawdopodobieństwo zakażenia zaszczepionego zwierzęcia jest znacznie mniejsze. Ponadto, jeśli zdarzy się tak, że zaszczepione zwierzę zachoruje, przebieg choroby będzie mniej poważny, leczenie bardziej łagodne, a ryzyko, że choroba rozwinie się do cięższej postaci, jest bardzo małe.

Zasada szczepienia polega na tym, że w celu rozwinięcia odporności na tę chorobę ten patogen wstrzykuje się do organizmu zwierzęcia w małych ilościach.

Istnieją 2 rodzaje szczepionek. Z żywymi (osłabionymi) lub zabijającymi mięsożernymi wirusami:

  • Jak rozumiesz, żywa szczepionka (z osłabionym wirusem) jest bardziej skuteczna. Jego ważność wynosi jeden rok. Ale po szczepieniu może być niewielkie powikłania w postaci obrzęku w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucie, niewielki wzrost temperatury. W końcu ten organizm walczy i wytwarza odporność. Zasadniczo odporność wytwarza się w ciągu 14 dni po szczepieniu. Ciało zwierzęcia jest słabe i może wykryć inne choroby. Dlatego w tym czasie ważne jest przestrzeganie dwutygodniowej kwarantanny po szczepieniu.
  • Szczepionki z zabitym wirusem nie powodują komplikacji, ale odporność trwa krócej. Dlatego szczepionkę należy powtarzać 2-3 razy w roku.

Szczepienie psów odbywa się zgodnie z poniższym schematem:

  • Pierwsze szczepienie wynosi 2 miesiące.
  • Drugie szczepienie - po 3 miesiącach, już w połączeniu ze szczepieniem przeciwko wściekliźnie.
  • Trzeci - rok po drugim szczepieniu, również w połączeniu ze szczepieniem przeciwko wściekliźnie.
  • A potem raz w roku, przez całe życie.

Po każdym szczepieniu wymagana jest 14-dniowa kwarantanna.

Dżuma jest poważną i niebezpieczną chorobą dla psa. Tak, jeśli podróżujesz z psem w Rosji lub za granicą, nikt nie będzie wymagał pieczęci na paszporcie weterynaryjnym dla zwierząt zaszczepionych przeciwko pladze drapieżników, ponieważ ta choroba nie jest niebezpieczna dla ludzi. W przypadku psów wymagane jest jedynie szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Ale nie lekceważ całego stopnia niebezpieczeństwa. Lepiej ubezpieczyć się i zaszczepić z góry, niż leczyć chorego psa przez długi czas i ciężko.

Choroby psów. Chumka - objawy, zdjęcia i wytyczne leczenia

Plaga drapieżników jest bardzo zaraźliwa, wpływa na wszystkie układy organizmu, chorobę wirusową rozpowszechnioną na całym świecie. Klinicznie charakteryzuje się dwufazową gorączką, leukopenią i objawami infekcji dróg oddechowych, a także częstymi powikłaniami płucnymi i neurologicznymi. W materiale tym przedstawiono najczęstsze objawy zapalenia skóry u psów, zdjęcia, zasady diagnozy i leczenia.

Czy dużo czytasz? Wybierz podtytuł

Gatunki zwierząt podatnych na tę chorobę

Wśród chorób psów, dżuma, której objawy najbardziej wyraźnie występują u tego gatunku, charakteryzuje się największą surowością i wysokim ryzykiem zgonu. Metody zwalczania rozprzestrzeniania się choroby są bardzo skomplikowane ze względu na dużą liczbę gatunków podatnych na zakażenie. Choroba występuje najczęściej u psów (psów, lisów, wilków, jenotów), łasic (fretka, norka, skunks, rosomak, kuna, borsuk, wydra), szop (jenot). Ponadto, niektóre rzadkie gatunki zwierząt, takie jak kuna palma, czerwona panda, niedźwiedź, słoń azjatycki, japońska małpa i duża reprezentacja rodziny kotów, podlegają zakażeniu. Psy domowe, w tym ich dzikie krewne, są uważane za gatunki, które gromadzą plagę i aktywnie rozprzestrzeniają ją wśród innych gatunków zwierząt.

Etiologia i patogeneza choroby

Mięsożercze zaraza jest spowodowane przez paramyksowirusy, które są blisko spokrewnione genetycznie i mają podobną strukturę biologiczną jak ludzka odra i plaga bydła. Ten typ

Parombowirusowy plaga mięsożerny. Zdjęcie z mikroskopu elektronicznego.

Wirus nie jest odporny - jego jednoniciowy RNA jest wrażliwy na rozpuszczalniki tłuszczowe, takie jak eter i silne środki dezynfekujące, w tym fenole i czwartorzędowe związki amoniowe. Warunki te powodują stosunkowo niestabilny wirus poza ciałem gospodarza.

Parombowirusowy plaga mięsożerny. Modelowanie 3D w komórce.

Takie wirusowe choroby psów jak chumka, których objawy rozwijają się z różnym nasileniem, są przenoszone przez kropelki wydzielania aerozolu wydzielane przez zakażone zwierzęta - parę podczas wydechu, śliny, moczu i kału. Niektóre zarażone psy mogą wydalać wirusa przez kilka miesięcy.

Wirus początkowo mnoży się w tkance limfatycznej dróg oddechowych. Wyniki wiremii związane z komórkami znajdują odzwierciedlenie w rozprzestrzenianiu się we wszystkich układowych tkankach limfatycznych ciała, a następnie w zakażeniu błon śluzowych układu oddechowego i moczowo-płciowego. W trzecim etapie rozwija się centralny układ nerwowy i nerwy wzrokowe.

Choroba dąży do aktywnego rozmnażania wirusa w tych tkankach, co przyczynia się do szybkiego rozwoju objawów klinicznych. Stopień wiremii i stopień rozprzestrzeniania się wirusa w różnych tkankach jest moderowany przez poziom swoistej odporności humoralnej u gospodarza.

Dog Discomfort - Objawy i leczenie

Przemijająca gorączka występuje zwykle 3-6 dni po zakażeniu. Jednocześnie rozwija się leukopenia z aktywnym niedoborem limfocytów. Warto zauważyć, że u psów objawy te mogą pozostać niezauważone lub mogą im towarzyszyć anoreksje.

Dog distemper - zdjęcie charakterystyczne pozycji leżącej i skłonił się z boku głowy.

Gorączka ustępuje na kilka dni przed wystąpieniem drugiego napadu gorączkowego, któremu może towarzyszyć obfite, surowicze wydzielanie z jamy nosowej, przechodzące w mukoporowate masy. Ropiejące zapalenie spojówek rozwija się, zwierzę jest powolne, traci apetyt i traci na wadze.

Plaga u psów - zdjęcie charakterystycznego śluzowo-ropnego wydzieliny z jamy nosowej.

Objawy oddechowe są zwykle komplikowane przez wtórne infekcje bakteryjne reprezentujące krostkowe zapalenie skóry. Zapalenie mózgu i rdzenia może rozwijać się dość aktywnie w połączeniu z tymi objawami. Ten stan nazywa się ostrą fazą choroby, podczas której najczęściej umierają zwierzęta. Psy, które przeżyły w ostrej fazie często wykazują oznaki nadmiernego rogowacenia poduszek łapy i nabłonka jamy nosowej, a także hipoplazji szkliwa zębów, aż do całkowitego zniszczenia zębów.

Distemper u psów - zdjęcie objawu ropnego śluzowatego zapalenia spojówek

Ogólnie, dłuższy przebieg choroby wiąże się z występowaniem objawów neurologicznych. Jednak nie ma sposobu, aby przewidzieć, czy zakażony pies rozwinie objawy neurologiczne. Pierwsze objawy zapalenia skóry u psów w ośrodkowym układzie nerwowym obejmują:

  • · Krążyć zwierzę, często w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara;
  • · Przechylanie głowy w pozycji stojącej lub siedzącej;
  • · Oczopląs
  • · Paresis, zamieniając się w paraliż;
  • · Ogniskowe uogólnione napady wskazanych objawów.

Dodatkowe pierwsze objawy dżumy u psów, które objawiają się w większości przypadków:

  • · Miejscowe mimowolne skurcze poszczególnych mięśni lub ich grup - mioklonie, pląsawica, skurcz zginaczy, hiperkinezja, drgawki;
  • · Zwiększone wydzielanie śliny;
  • · Częsty ruch mięśni żujących, sprawiający wrażenie gumy do żucia. odpowiednie są uważane za klasyczne objawy neurologiczne.

Opuchanie u szczeniąt - objawy.

Młody wiek zwierzęcia, obecność ciał odpornościowych, które przyszły wraz z mlekiem matki, a także nowe szczepy wirusa mogą być związane z bardziej aktywnym objawem powyższych objawów z dodatkiem innych objawów. Ponadto każde zwierzę może mieć indywidualny obraz kliniczny związany z objawami atypowymi. Śmiertelność z powodu obecności szczeniąt zależy od objawów i nasilenia powikłań neurologicznych, które z reguły występują z powodu niewydolności układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.

Dyskomfort u psów - jak choroba najczęściej występuje?

W trakcie choroby pies może wykazywać wiele lub wszystkie z tych objawów. Infekcja może być łagodna i bezobjawowa lub wykazywać ciężką chorobę z większością opisanych objawów. Czas trwania choroby układowej może trwać 10 dni, ale początek objawów neurologicznych może być opóźniony o kilka tygodni lub miesięcy, w wyniku postępującej przewlekłej demielinizacji (stopniowe niszczenie komórek nerwowych) w OUN. Zjawisko to determinuje główne objawy neurologiczne w jamie ustnej u psów. Sposób leczenia tej choroby zależy również od nasilenia tych objawów.

Dog distemper - zdjęcie charakterystycznych uszkodzeń na podeszwach kończyn. Widać wyraźnie szorstkość skóry, przywodzącą na myśl najemcę z bólem.

Wyniki laboratoryjne są niespecyficzne i obejmują limfopenię (mała liczba limfocytów we krwi), z możliwą obecnością w osoczu włączenia ciałek wirusowych do krążących leukocytów we wczesnych stadiach choroby. RTG klatki piersiowej może ujawnić śródmiąższowy typ typowego wirusowego zapalenia płuc.

Ogólnie rzecz biorąc, objawy występujące u psów i sposób, w jaki ta infekcja wirusowa przejawia się, zależą od wielu okoliczności, których nie można przewidzieć.

Jak zaraza występuje u starszych psów?

Chociaż choroba dotyka głównie młodych zwierząt do roku, jej charakterystyczną cechą u starszych psów jest specyficzna manifestacja zapalenia mózgu. Choroba często charakteryzuje się ataksją (obniżoną aktywnością ruchową), obsesyjnymi ruchami tego samego rodzaju, takimi jak potrząsanie głową lub drżenie kończyn. Taka klinika jest szczególnie wyraźnie widoczna u dorosłych dorosłych szczepionych bez historii ogólnoustrojowej plagi drapieżników w historii. Chociaż mysi mięsożerny antygen można wykryć w mózgach niektórych zwierząt, starsze psy nie są zakaźne.

Objawy stanu zapalnego u psów - zdjęcia niestabilnego ruchu i zaburzenia koordynacji.

Biorąc pod uwagę brak specyficznych środków farmakologicznych, leczenie dżumy psów obraca się wokół objawowej i podtrzymującej terapii, której celem jest ograniczenie wtórnej inwazji bakteryjnej, utrzymanie płynnej równowagi w organizmie i kontrolowanie objawów neurologicznych. Antybiotyki o szerokim spektrum działania, leki elektrolitowe, żywienie pozajelitowe, leki przeciwgorączkowe, leki przeciwbólowe, leki przeciwdrgawkowe są szeroko stosowane w leczeniu psów, a ich manifestacja, oprócz dobrej opieki, daje dobry efekt. Jednak żaden schemat leczenia terapeutycznego nie jest konkretny lub równorzędny dla każdego psa. Prace eksperymentalne in vitro ze środkami przeciwwirusowymi dają pewne pozytywne przewidywania, ale dziś nie są one stosowane w szeroko rozpowszechnionej praktyce weterynaryjnej.

Niestety, leczenie ostrej postaci neurologicznej choroby często kończy się niepowodzeniem. Jeśli objawy neurologiczne postępują lub forma charakteryzuje się szczególnym obciążeniem dla zwierzęcia, właściciel musi być przygotowany na najgorsze. Z tego względu leczenie niedoboru u psów w domu nie jest uzasadnione.

Po odpowiednim dostosowaniu leczenia i pielęgnacji psy mogą w pełni wyzdrowieć z wieloukładowych objawów choroby, ale nawet w tym przypadku objawy neurologiczne mogą utrzymywać się przez cały pozostały okres życia. Efekt ten jest spowodowany organicznym uszkodzeniem tkanki nerwowej, a ich całkowite wyleczenie jest niemożliwe. Niektóre psy z przewlekłą lub wywołaną przez szczepionkę postacią choroby neurologicznej mogą reagować na immunosupresyjną terapię przeciwzapalną lub wysokie dawki glukokortykoidów.

Chciałbym podkreślić, że choroby związane z etiologią wirusową są bardzo trudne do leczenia, w tym patologię taką jak u psów. Leczenie domowe tego rodzaju choroby jest praktycznie nieskuteczne.

Distemper u psów, objawiający się autopsją

Atrofia grasicy często pojawia się w pośmiertnej diagnozie zarażonych młodych szczeniąt. Hiperkeratoza łapy i nosa często występuje u psów z objawami neurologicznymi. W zależności od stopnia wtórnej infekcji bakteryjnej mogą również występować bronchopneumonia, zapalenie jelit i krosty skóry. W przypadkach ostrego przebiegu i nagłej śmierci występują wyłącznie anomalie oddechowe. Histologicznie, wirus krowianki powoduje martwicę tkanek limfatycznych, śródmiąższowe zapalenie płuc oraz obecność ciałek cytoplazmatycznych i wewnątrzjądrowych inkluzji wirusowych w nabłonku oddechowym, moczowym i żołądkowo-jelitowym.

Objawy zaparcia u psów - zdjęcie martwego zwierzęcia. Możesz wyraźnie zobaczyć ogólne wyczerpanie i konwulsje kończyn tylnych wzdłuż obszaru oczyszczonego z miotu.

Zmiany chorobowe występujące w mózgu psów z powikłaniami neurologicznymi obejmują degenerację neuronów, glejozę, demielinizację niezapalną, zmiany okołonaczyniowe, nie ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i obecność jąderek w ciałach wirusowych w komórkach glejowych. Należy zauważyć, że jakość zmiany zależy od tego, w jaki sposób manifestacja objawia się u psów podczas życia.

Diagnoza

Psiarka, objawy i obecność szczepień, pozwala podejrzewać rozwój patologii w diagnozie dowolnego gorączkowego stanu u tego gatunku zwierząt, szczególnie w obecności manifestacji wielosystemowych. Dżuma jest czasami mylona z innymi ogólnoustrojowymi infekcjami, takimi jak leptospiroza, zakaźne zapalenie wątroby u psów lub gorączka w skalistych górach. Substancje toksyczne, takie jak ołów lub fosforany organiczne, mogą powodować równoczesne uszkodzenia błon śluzowych i objawy neurologiczne. Gorączkowa choroba nieżytu z powikłaniami neurologicznymi usprawiedliwia objawy choroby psów.

U psów z objawami wielosystemowymi, gdy podejrzewa się chorobę mięsożerną, można rozważyć następujące badania laboratoryjne:

  • · Analiza immunofluorescencyjna (ELISA) lub reakcja odwrotnej transkryptazy, dla której rozmazy pobierane są ze spojówki, tchawicy, pochwy lub innego nabłonka;
  • · Liczba krwi leukocytów;
  • · Osad moczu na obecność wtrętów wirusowych lub aspiratów szpiku kostnego w tym samym celu.

Praktycy muszą wziąć pod uwagę niedawne szczepienia przeciwko kły, których objawy, we wczesnym okresie po szczepieniu, mogą potwierdzić obecność wirusa w próbkach laboratoryjnych. Miano przeciwciał i stosunkowo wysoki poziom w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą pomóc w odróżnieniu naturalnego wirusa od szczepionki. To ostatnie zjawisko jest typowym objawem naturalnej infekcji w porównaniu ze szczepieniem. Analizę immunofluorescencyjną dla wirusowego DNA można przeprowadzić na próbkach biopsyjnych ze skóry łapy lub włosa szyjki macicy.

Podczas autopsji diagnozę zwykle potwierdzają zmiany histologiczne, ELISA lub oba. Wyniki są często negatywne, gdy pies wykazuje jedynie objawy neurologiczne lub gdy przeciwciała znajdują się w krwi krążącej, dlatego takie stany wymagają dodatkowej diagnostyki i obserwacji.

Zapobieganie

Wraz ze wzrostem potencjalnej zjadliwości szczepów rozwijających się w przyrodzie i szerokim spektrum gospodarzy wirusów, szczepienie jest powszechne, co jest bardzo istotnym sposobem zapobiegania takiej chorobie jak u psów. Sposób, w jaki choroba objawia się później, zależy całkowicie od powodzenia immunizacji szczeniąt modyfikowanym żywym wirusem w postaci szczepionki. Efekt zależy od czynnika zakłócającego przeciwciał matczynych, które są w stanie blokować ciała wirusowe, a tym samym zapobiegać rozwojowi odporności. Aby pokonać tę barierę, szczenięta są szczepione dwukrotnie - w wieku 6 tygodni i ponownie po 3-4 tygodniach. W dalszym okresie życia zwierzęcia zaleca się coroczne szczepienie, które zmniejszy ryzyko infekcji w zdecydowanej większości przypadków.

Dostępnych jest wiele odmian atenuowanej szczepionki przeciwko dżumie i należy je stosować zgodnie z instrukcjami producenta. Szczepionek nie należy stosować pod koniec ciąży u suk lub na początku laktacji.

Warto zauważyć, że szczepionka przeciwko zaraźnicy mięsożerców jest w stanie wywołać przebieg poszczepienny u niektórych zwierząt z niedoborem odporności.