zły nos oddycha i chrzęst szpic

Cześć Spitz karzeł (6 kwietnia, skończyliśmy 1 rok, 2,8 kg) wącha, ma wrażenie, że nos jest wypchany, a ona okresowo chrząka. Podsapyvat i prykhryukivat zaczęli jesienią. Na tydzień przed operacją do nosa kapało sutek. Wydaje się, że pomaga, ale niewiele. 28 grudnia wykonano operację na kolanie (wyskoczyła rzepka). Kłułem ją przez 4 dni za pomocą ceftriaksonu. W tym czasie, kiedy było nakłute, chrapanie stało się jeszcze mniejsze, a chrząknięcia prawie zniknęły. Potem wszystko wróciło. Nos na badanych polipach. Wszystko jest czyste. Preparat przeciwalergiczny podawano przez 10 dni w celu wykluczenia świszczącego oddechu z powodu alergii. Powąchaj i chrząknij niezmieniony. Nie ma wydzieliny z nosa, czasami kicha wodą. 20 marca złapaliśmy piroplazmozę (dwa tygodnie przed ukąszeniem kropli Frontline). Przez 3 dni kapała nam katosal, kabaktan, furasemide, deksakel i raz forticarb. Trzy dni później przeszedł badanie krwi, wykazał podwyższone leukocyty i SOY. Augmentin został przepisany na 5 dni. 29 marca operowaliśmy na drugiej nodze kolanem. Ponownie cefotaksym został przebity przez 4 dni. Powlusz i chrząknięcie zniknęły. Pies oddychał cicho i swobodnie. A teraz wróciły prychnięcie i chrząknięcie. Powiedz mi, proszę, czy ona może przeziębić? Rzeczywiście, na tle narkotyków nos oddychał bardzo dobrze. Co mogę zrobić, aby mój oddech nosowy był czysty i wolny? Co jeszcze zbadać? Dziękuję.

Cześć! sądząc po tym, że po antybiotykach było łatwiej, możliwe jest, że zwierzę ma infekcję. Przeprowadź płukanie przewodów nosowych, a następnie uzupełnij je antybiotykami, a następnie przeprowadź leczenie.

Pies chrząka nosem. Co to jest?

Dźwięki u psów są dobrze znane wszystkim od dzieciństwa. Z reguły czworonożni przyjaciele danej osoby szczekają, warczą, skomleją lub piszczą. Jednak w niektórych sytuacjach psy zaczynają zachowywać się w sposób szczególny i wydają niecodzienne dźwięki. Na przykład chrząknięcie nosem. Oczywiście zwierzęta nie zamieniają się w prosięta, ale takie zjawiska mogą być objawami dość poważnych patologii.

Każdy właściciel tych zmian w zachowaniu i stanie swojego psa, oczywiście, bardzo się martwi. Jeśli mówimy o objawach choroby, należy natychmiast skonsultować się z weterynarzem. Jednak przedstawiciele niektórych chrząstek rasowych są związane z cechami struktury krtani i kufy. W takich przypadkach objawy te są naturalne i nie są niebezpieczne.

Spis treści:

1. Dlaczego pies warczy

Przede wszystkim należy zauważyć, że niektóre psy mogą wydawać odgłosy chrząkania z powodu ich naturalnych predyspozycji. Należą do nich buldogi, mopsy i inne rasy, których cechą charakterystyczną jest brachycefaliczna struktura czaszki. Wielu miłośników psów uważa je za osobliwe i bardzo piękne. Jednak taką anatomię czaszki można nazwać wyjątkowo nienaturalną.

Buldog angielski - Brachycefaliczny

Te psy prawie stale chrząkają i węszą, ponieważ wnęki czaszki, a także jamy nosowe są po prostu niewystarczające do normalnego chłodzenia powietrza wdychanego przez zwierzęta. Psy tych ras bardzo trudno tolerować ciepło. Buldogi mogą zaczynać nie tylko stękanie, ale dosłownie dławienie śliną. Brak schłodzonego powietrza często powoduje udar cieplny. Brachycefaliczne często mdłe z powodu gorąca. Teoretycznie opisane cechy rodowodu nie stanowią szczególnego zagrożenia.

Inną z najczęstszych przyczyn chrząkania nosa jest katar.

Katar psa

Często pojawianie się chrząkania i wąchania dźwięków wskazuje na rozwój bakteryjnego lub wirusowego zapalenia błony śluzowej nosa u psa. W takich przypadkach, zanim zwierzę zacznie chrząkać, pojawi się obfite wydzielanie płynu z nosa. Przyczyną nieżytu nosa są najczęściej:

  • Reakcja alergiczna psa.
  • Podrażnienie błon śluzowych spowodowane przez kontakt z parą lub gryzącym dymem.
  • Kontakt z obcymi przedmiotami w nosie.
  • Chrapanie i stękanie mogą być objawami choroby serca, nerek lub uszu psa.
  • Niedrożny nos bez wypływu płynu jest powodem, aby zbadać psa pod kątem obecności polipów i guzów w ciele.
  • Przyczyną świszczącego oddechu i chrapania podczas snu mogą być różne wady wrodzone. Najczęściej mamy do czynienia z deformacją przegrody nosowej. Z reguły nie stanowi to szczególnego zagrożenia dla zdrowia zwierzęcia. Aby naprawić wady mogą być metody chirurgiczne.
  • Pojawienie się pasożytów. Ta pośrednia przyczyna chrząkania nosa jest dziś dość powszechna.

Określenie "odwrotne kichanie" jest dobrze znane wielu doświadczonym właścicielom czworonożnych ludzkich przyjaciół. Dla większości właścicieli zjawisko to wywołuje panikę.

Odwróć kichanie u psa

Podczas takich ataków wydaje się, że pies bierze ostry wdech, ale nie da się wydobywać z niego i zaczyna się dusić. Pomimo tego, że odwrotne kichanie wygląda z bardzo onieśmielającego, nie ma powodu do niepokoju. Ataki zaczynają się i kończą nagle. Współcześni lekarze nie są jeszcze świadomi przyczyn odwrotnego kichania.

Właściciele psów muszą wziąć pod uwagę, że zewnętrznie na opisywanych atakach mogą być podobne do objawów występujących w obcych przedmiotach psa. Również atak serca i skutki stresu przypominają odwrotne kichanie. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, zachowanie psa powinno być traktowane z maksymalną uwagą i, jeśli to konieczne, niezwłocznie podjąć konieczne środki.

2. Pies chrząka nosem i dławi się

Właściciele psów różnych ras często muszą patrzeć, jak ich zwierzęta chrząkają. W niektórych sytuacjach mogą zacząć się dusić. Obecnie lekarze weterynarii wyznaczają wiele najczęstszych przyczyn tych zjawisk. Należą do nich:

  • Powyższe odwrotne kichanie.
  • Ciała obce w nosie. W rezultacie zwierzę nie może wykonać pełnego oddechu, zaczyna sapać i chrząkać. W takich sytuacjach wymagana jest natychmiastowa pomoc weterynaryjna.
  • Choroba serca. W takich sytuacjach psy zaczynają się dusić po wysiłku fizycznym. Wraz z wiekiem objawy nasilają się.
  • Obrzęk płuc, który może rozwijać się z powodu zatrucia lub stopniowo postępować, jako jeden z objawów patologii serca.
  • Stresujące sytuacje. Na przykład psy zaczynają chrząkać, przerażone głośnymi odgłosami (grzmot, salut, itp.).
  • Nadmierny wysiłek fizyczny prowadzi do zadyszki.
  • Uszkodzenie serca przez robaki. W tym przypadku objawy nie różnią się praktycznie od innych chorób serca i tylko doświadczony lekarz weterynarii może postawić dokładną diagnozę.
  • Edukacja w polipach i guzach krtani. Prowadzi to do duszności psa i stopniowego rozwoju chrząkania, znacznie pogarszanego przez wysiłek fizyczny.
  • Przeziębienia i zapalenie płuc. Pies ma trudności z oddychaniem przez nos z powodu smrodu. W przypadku zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc dodaje się kaszel.
  • Ogólna aktywność. Często suki w takich chwilach zaczynają odczuwać trudności w oddychaniu i zaczynają chrząkać. Nie ma powodu do paniki. Czujność właścicieli powinna powodować duszność i konwulsje po narodzinach szczeniąt.

Jeśli ataki duszności i pojawiania się chrząkania dźwięków i chrapania są często obserwowane u zwierząt domowych, należy je pokazać lekarzowi weterynarii. Wczesne wykrycie objawów i diagnoza mogą zachować zdrowie zwierząt, aw niektórych przypadkach nawet życie.

3. Pies chrząka nosem

Czworonożni przyjaciele nieustannie się uśmiechają, bawiąc się swoim zachowaniem i rozkoszując się machaniem ogonem. I, oczywiście, każdy właściciel psa cierpi znacznie, gdy przejawia nawet najmniejsze objawy niedyspozycji. Tak więc chrząknięcie psa może bardzo przestraszyć swojego pana, zwłaszcza jeśli jest początkującym hodowcą psów. Należy zauważyć, że czasami nawet doświadczeni właściciele nie są w stanie od razu odróżnić odgłosów chrząkania, które nie stanowią szczególnego zagrożenia dla zdrowia od kichania i kaszlu. Ponadto zwierzę może zacząć się dusić.

Jeśli obce przedmioty dostały się do nosa podczas spaceru lub z powodu nadmiernej ciekawości psa, to po prostu trzeba je usunąć, aby rozwiązać problem. Jeśli zwierzę jest przeziębione, zdecydowanie zaleca się skonsultowanie się z lekarzem. Należy pamiętać, że to tak, jakby chrząszcze zwierząt domowych na przeziębienia mogą być objawem zapalenia płuc. Nie zapominaj także, że świszczący oddech i chrapanie są jednym z objawów problemów z sercem.

Fakt, że zwierzę zaczyna się dusić, można ocenić za pomocą otwartych ust, wiszącego języka, a także konwulsyjnych i płytkich westchnień. Często chrząkanie i problemy z oddychaniem są związane z przejściowymi przyczynami. Chodzi o lęki i inne stresujące sytuacje. Z reguły zjawiska te nie są niebezpieczne. Ale mogą zaistnieć sytuacje, w których wymienione objawy wskazują na poważne patologie, które są niebezpieczne dla życia psa.

4. Co zrobić, jeśli pies chrząka nosem

Pragnienie pomocy swojemu zwierzakowi jest naturalne dla każdego hodowcy psów. Zanim jednak udzielisz jakiejkolwiek pomocy, powinieneś odkryć powody, dla których zwierzę zaczęło chrząkać. Na przykład, jeśli mówimy o wspomnianym wcześniej odwróconym kichaniu, wystarczy wystarczy pogłaskać szyję psa i nieco poluzować kołnierzyk. W sytuacjach, w których przyczyną stękania stał się strach lub nadmierne podniecenie, pies powinien zostać przyciśnięty do siebie i pogłaskać, aby się uspokoił.

Jak już wspomniano, pojawienie się świszczącego oddechu i stękania może wynikać z różnych czynników. W każdej konkretnej sytuacji właściciel psa musi odpowiednio zareagować, a mianowicie:

  • Jeśli ciała obce dostaną się do nosa, spróbuj je usunąć. Jeśli nie uda Ci się osiągnąć rezultatów, zwierzaka należy natychmiast zabrać do weterynarza.
  • W sytuacjach stresowych dozwolone jest stosowanie środków uspokajających.
  • Jeśli chrząstka jest związana z patologią serca, nie można obejść się bez poważnego leczenia i stałego monitorowania przez lekarza. Właściwa terapia może znacznie wydłużyć życie zwierzęcia.
  • Przeziębienie leczy się zgodnie z wizytami weterynarza.
  • W przypadku obrzęku płuc pies powinien zostać umieszczony w klinice.
  • Pojawienie się chrząkania od ciężarnej suki przed porodem wymaga najbardziej uważnej obserwacji.
Profesjonalna pomoc

W niektórych sytuacjach właściciel może niezależnie pomóc swojemu zwierzakowi. Na przykład, aby powstrzymać tak zwany odwrotny kaszel, musisz zamknąć nos zwierzęcia jedną ręką, zmuszając go do oddychania przez usta. Drugą ręką trzeba pogłaskać psa od podbródka do szyi. W ten sposób napięcie maleje, co pomaga zatrzymać skurcz.

5. Pies chrząka nosem i dławi wideo

Dzisiaj można znaleźć wiele informacji w Internecie na temat problemów z oddychaniem u psów różnych ras. Artykuły opisują objawy choroby, przyczyny chrapania podczas snu, duszność i stękanie od naszych czworonożnych przyjaciół. Ponadto filmy są publikowane w sieci World Wide Web, w których doświadczeni hodowcy psów i weterynarze nie tylko podają powody problemów, ale także wydają odpowiednie zalecenia.

6. Pies chrząka nosem i kurczy się

Jeśli pies zaczął chrząkać, a nawet dusić się, należy podjąć natychmiastowe działania. Jedynymi wyjątkami są sytuacje z cechami rasowymi. Jak wspomniano powyżej, strząśnięcie jest dość normalne dla brachycefalicznego.

Jednym z głównych etapów leczenia jest, podobnie jak u ludzi, diagnostyka jakościowa. Ankieta obejmuje następujące kroki:

  • Kompletna morfologia krwi, badanie moczu. Na tym etapie lekarz weterynarii będzie w stanie wykryć cukrzycę, anemię i choroby zakaźne.
  • Zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej i klatki piersiowej, umożliwiające wykrycie ciał obcych, a także nowotworów w obszarze dróg oddechowych.
  • Analizy, które ocenią równowagę kwasowo-zasadową.
  • Ultradźwięki serca.
  • Test na obecność heartworms.
  • Cytologia.
  • Bronchoskopia, CT, MRI i pulmonoskopia.

W czasie wszystkich badań w celu określenia przyczyn trudności w oddychaniu zalecana jest terapia wspomagająca. Praktyka udowadnia skuteczność tlenoterapii (tlenoterapii). Ponadto, w zależności od wyników testu, lekarz może przepisać leki przeciwzapalne i antybiotyki. Leczenie patologii serca odbywa się z uwzględnieniem wszystkich cech choroby i ciała pacjenta.

Osiągnięcie pozytywnych efektów leczenia w jak najkrótszym czasie pozwala na precyzyjne wdrożenie wszystkich zaleceń weterynarza, dotyczących zarówno samej terapii, jak i zwierząt domowych. Pies powinien być umieszczony w najbardziej komfortowym otoczeniu i zabezpieczony przed ewentualnym stresem. Wszystkie, nawet najbardziej drobne, zmiany stanu lub zachowania zwierzęcia powinny być natychmiast zgłaszane lekarzowi.

Rozwiązanie problemów z oddychaniem u psów można znaleźć w Internecie na stronach tematycznych i forach. Jednak zdecydowanie nie zaleca się podejmowania samodzielnego leczenia. Jak pokazuje praktyka, takie eksperymenty w większości przypadków mają bardzo negatywne konsekwencje. Przyczyny chrząkania nosa są liczne, a także metody leczenia. Mając to na uwadze, najbardziej racjonalnym rozwiązaniem byłoby skorzystanie z pomocy doświadczonego weterynarza, który jest w stanie dokonać diagnostyki i podjąć niezbędne środki tak szybko i skutecznie, jak to tylko możliwe.

FORUM OF SPITIERS LOVERS NA UKRAINIE

Menu nawigacji

Niestandardowe linki

Ogłoszenie

SZANOWNE FORUM GOŚCI. PO REJESTRACJI MOŻESZ KORZYSTAĆ Z FORUM W PEŁNEJ GOLUMII I UZYSKAĆ ​​DOSTĘP DO FORUM TEMATÓW ZAMKNIĘTYCH

Informacje o użytkowniku

Jesteś tutaj »FORUM MIŁOŚCI dla szpiców na Ukrainie» Kynologia ogólna »Jaka jest najbardziej groźna rasa szpic?

Co jest najbardziej zagrożonym szpicem rasy?

Stanowiska 1 Strona 20 z 20

Udostępnij12011-10-17 23:46:12

  • Wysłane przez: AllMax
  • Spitz Lover
  • Lokalizacja: Kijów
  • Ostatnia wizyta:
    2016-08-01 23:15:23

Komunikując się z hodowcami i miłośnikami rasy szpic, często słyszę o różnych problemach, które zagrażają tej rasie. Proponuję omówić te problemy i postaram się je ułożyć zgodnie ze stopniem zagrożenia. A także kto widzi, jak radzić sobie z tymi problemami.

Moim zdaniem, przede wszystkim problemy zdrowotne. Szczególnie genetycznie przenoszony.

Udostępnij22011-10-18 23:02:12

  • Wysłany przez: Z Amber Haus
  • Spitz Lover
  • Lokalizacja: Biały Kościół
  • Ostatnia wizyta:
    2015-04-28 22:26:46

Większość szpiców ma doskonałe zdrowie.
Zasadniczo wszystkie problemy, z którymi borykają się ich właściciele, są konsekwencją niewielkich rozmiarów tych psów i są również charakterystyczne dla wielu innych gatunków karłów.
Jeśli masz szpic po raz pierwszy, ta informacja będzie dla ciebie przydatna, a będziesz w stanie zapobiec chorobie psa na czas.

MAŁA ROZMIAR SZCZENIĄT.

Przeciętnie waga szczeniaka na szpic w wieku od 70 do 170 gramów. W dużych sukach (małe, 25-29 cm wzrostu), szczenięta ważą zazwyczaj ponad 100 g. Ale czasami rodzą się szczenięta ważące mniej niż 70 g, szczególnie dla psów o karłowatych i jasnych kościach, a także dla małych, w których rodowody mają szpaki karłowate.
Szczenię może początkowo rozwijać się normalnie, ale potem jego wzrost jest poważnie hamowany. Takie szczenięta mają często duże źródła. Dorosłe szpice o wysokości poniżej 18 cm (zwłaszcza suki) są wyjątkowo niepożądane. Te psy mają zbyt cienkie kości, wystające oczy, rozłożoną sprężynę. Taki pies może mieć słaby system nerwowy. Wszystkie wyraźne oznaki karłowatości sprawiają, że pies nie nadaje się do hodowli i wystaw. A jeśli właściciel nie dąży do tych celów, to jako pies - towarzysz, taki pies stworzy zbyt wiele problemów: powiązane problemy zdrowotne staną się integralną częścią twojego życia. Dlatego też, nabywając bardzo małego szczeniaka, ryzykujesz "rejestrację" u weterynarza.

ZALECENIA: w obecności niezbadanego fontanelu, chroń psa przed przypadkowymi uderzeniami w głowę; bardzo małe psy powinny być stopniowo i tak wcześnie, jak to możliwe, zacząć uczyć ludzi do towarzystwa, inne psy - przystosowanie społeczne zajmuje im znacznie dłużej; bardzo małe psy bardziej niż inne muszą organizować wysokiej jakości regularne karmienie i większą uwagę na ich zdrowie.

Najpoważniejsze problemy czekają niemal każdego właściciela miniaturowego szpica podczas zmiany zębów mlecznych na stałe. Bardzo często zęby mleczne mają bardzo długie korzenie, które uniemożliwiają ich terminową utratę, a także mogą zakłócać wzrost sąsiednich zębów stałych. Podczas zmiany zęba zalecam dodawanie wysokiej jakości leków wapniowych lub produktów mlecznych do karmy Twojego psa. Obserwuj, jak zmieniają się zęby! Jeśli zęby stałe rosną równomiernie, a zęby mleczne nie przeszkadzają w ukąszeniu, to nie ma się czym martwić. Często konieczne jest jednak usunięcie zębów mlecznych (zwłaszcza siekaczy), które siedzą zbyt mocno w szczęce i nie pozwalają na stały wzrost zębów, a także odchylają ich wzrost w bok. Kły i siekacze mogą zacząć rosnąć ukośnie. Pies z overbitem nie dostanie przyzwoitego znaku na wystawie. Jeśli zauważysz te problemy ze swoim szczeniakiem, natychmiast skontaktuj się z doświadczonym hodowcą lub weterynarzem. Powinno to poprawnie określić, które zęby powinny być najpierw usunięte.

Kolejny problem: kamień nazębny i zapach z ust. Może nawet pojawić się u młodego psa. Istnieją dowody na to, że jest to nie tylko konsekwencja niewłaściwego lub złej jakości karmienia, ale także predyspozycji genetycznych u wielu małych ras psów. Zęby powinny być regularnie czyszczone specjalnymi pastami dla psów. Jeśli tworzy się dużo kamienia nazębnego lub żółtej plastyki, należy przejść przez procedurę czyszczenia u weterynarza za pomocą narzędzi. Dobrze będzie później przetworzyć zęby psa specjalnymi środkami do ochrony przed szkliwem. Zapach może również występować u psów z zaburzeniami żołądka, jelit, wątroby i ogólnego metabolizmu. Dlatego ważne jest, aby mieć zrównoważoną dietę o odpowiedniej jakości. Jeśli kamień nazębny spowodowałby zapalenie i krwawienie dziąseł, będziesz musiał je leczyć, a być może jedynym wyjściem jest usunięcie niektórych zębów, na których kamień tworzy się najbardziej, a konserwatywne sposoby leczenia nie pomogą poradzić sobie z chorobą.

Psy w podeszłym wieku mogą doświadczać utraty zębów, jak również zmiany zgryzu z powodu wyrostków zębodołowych siekaczy lub osłabienia stawów żuchwy.

REKOMENDACJE: wybierz szczeniaka z odpowiednim głębokim zgryzem nożycowym i obecnością wszystkich siekaczy; nie wyciągaj zabawek z ust; obserwuj zmianę zębów u szczenięcia i jeśli podejrzewasz niepoprawne ugryzienie, natychmiast skontaktuj się z doświadczonym weterynarzem lub hodowcą; regularnie dbać o usta psa; daj swojemu psu suche przysmaki i kości z naturalnych żył do codziennego mechanicznego samoczyszczenia zębów; Użyj wysokiej jakości żywności i zbilansowanego karmy.

W przypadku Spitza oczy nie powinny być wystające, jednak u psów o bardzo krótkich twarzach również występuje. Takie oczy są podatne na urazy i stany zapalne. Ostatnio coraz więcej można znaleźć na wystawach z silnym wyładowaniem z oczu. Jest to prawdopodobnie spowodowane skrajną strukturą głowy: krótką kufą, bardzo ostrym stopem, wyraźnymi kośćmi policzkowymi itp. U psów o bardziej gładkich postaciach głowy zwykle nie obserwuje się łzawienia. Oczyszczenie z oczu, oczywiście, może być wynikiem zapalenia, suchej rogówki i urazu.

ZALECENIA: Nie kupuj szczeniaka z wyłupiastymi oczami; Jeśli pies ma nadmierne łzawienie, należy go leczyć miejscowo kroplami do oczu, które przywracają normalny stan rogówki i łagodzą stany zapalne; podczas podróży na wystawy, w upale, zimnie i przy silnym wietrze, należy z wyprzedzeniem stosować krople do oczu, ostrzegając przed podrażnieniami; z ciągłym stanem zapalnym należy skonsultować się z weterynarzem i zdać testy na prawidłowy dobór antybiotyków; przy stałym wypływie z oczu konieczne jest regularne czyszczenie obszarów podoczodołowych, aby nie występowało miejscowe podrażnienie; Nie pozwól, aby wełna, kurz i kosmetyki wpadły Ci w oczy.

U małego szczeniaka-szpica jest prawie niemożliwe określenie wrodzonych wad stawów. Jednak są one dość powszechne w tej rasie. Często występuje osłabienie więzadeł kończyn, podwichnięcie stawu kolanowego. Młody pies może wydawać się bezwładny podczas aktywnych ruchów. Jeśli wada nie jest bardzo wyraźna, to z wiekiem, przy dostatecznym rozwoju mięśni, będzie niewidoczna. Ale z dużymi obciążeniami stawu (ciąża i poród, nadwaga, ćwiczenia) będą okresowo manifestować. Aby zidentyfikować wady, połóż psa na płaskiej powierzchni i delikatnie ugnij i rozluźnij kolano. Chrupanie i kliknięcia w stawie, a także objawy bólowe wskazują na problem.

REKOMENDACJE: przy wyborze szczeniaka należy zwrócić uwagę na strukturę kończyn rodziców i ich ruchy - śródręcza nie powinny być zbyt nachylone, a stawy skokowe powinny znajdować się blisko siebie; tylne kończyny mają dobre mięśnie wolumetryczne, dobre wstrząsy są widoczne w ruchu; przednie nogi poruszają się prosto, nie rzucając się na bok; jeśli defekt stawu kolanowego jest silnie zaznaczony, wpłynie to na pracę kończyn tylnych - powiązane ruchy, kulawizny, falowanie;
Nie związuj swojej suki z producentami mającymi takie problemy; gdy znajdziesz defekty w więzadłach i stawach psa, monitoruj ich masę i rozwój fizyczny, dodaj chondroprotektory do żywności, unikaj skoków z wysokości i śliskich powierzchni; Jeśli podejrzewasz dyslokację, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

ŻOŁĄDEK I INTESTINE. Otyłość.

Większość Szpiców jest bardzo bezpretensjonalna w jedzeniu. Mają rzadkie choroby metaboliczne, alergie. Dobry apetyt na szpic i nadmierne pobłażanie od właściciela z łatwością poprowadzi psa do beczki z nogami. Małe szczenięta mogą powodować zapalenie okrężnicy podczas przechodzenia z mleka matki na pokarm stały. Istnieją psy z predyspozycjami do zapalenia żołądka i zapalenia jelita grubego. Jednak występuje we wszystkich rasach.

ZALECENIA: małe szczenięta po odsadzeniu i przeniesieniu do właściciela powinny być stopniowo przenoszone na karmienie nowymi rodzajami produktów; produkty kwasu mlekowego i specjalne preparaty pomogą w dysbakteriozie; unikaj przekarmiania - nie musisz leczyć otyłości; jeśli twój pies ma zaburzenia trawienia, zapalenie żołądka z bólem, niedomykalność, słaby apetyt, powinieneś skonsultować się z weterynarzem i najprawdopodobniej powinieneś ponownie rozważyć dietę: od naturalnych produktów po gotową żywność lub odwrotnie, inny rodzaj pożywienia, wykluczenie tłustych i grubych pokarmów z diety.

Czasami zauważysz, że Twój szpic zaczyna się kaszleć podczas aktywnej gry, po jedzeniu i piciu, a kiedy jest zdenerwowany. Taki kaszel jest charakterystyczny dla psów, których chrząstka krtani ma otwarty kształt pierścienia. Ta anatomiczna cecha powoduje tymczasowy skurcz krtani, a pies kaszle, jakby chciał pozbyć się obcego obiektu i chrząka nosem.

ZALECENIA: Weź psa w ramiona, spróbuj go uspokoić głaszcząc gardło od góry do dołu; karmić i podlewać psa z wygodnego stojaka, tak aby nie musiał się pochylać; chciwy pies musi być karmiony oddzielnie od innych; zachowaj ostrożność podczas chodzenia przy zimnej pogodzie; w przypadku częstego kaszlu skonsultuj się z weterynarzem, aby wykluczyć chorobę serca i układu oddechowego psa, chorobę wirusową.

SPINNES są generalnie bardzo zdrowymi rasami. Szczęśliwy jest właściciel, który nie będzie musiał stawić czoła poważnym problemom zdrowotnym psa. Szpic psy żyją długo. Prawidłowo zaszczepione psy, jeśli "złapią" chorobę wirusową, wtedy łatwo ją tolerują i szybko się leczą. Szpic ma dobrą odporność. Oznacza to, że jeśli Twój pies nie ma wad wrodzonych, a Ty jesteś odpowiedzialny za jego zdrowie (w czasie odrobaczania i szczepienia, odpowiednio karmienia psa itp.), Będziesz miał długie szczęśliwe życie wraz z tym cudownym małym słońcem !!

Share32011-10-18 23:09:49

  • Wysłany przez: Z Amber Haus
  • Spitz Lover
  • Lokalizacja: Biały Kościół
  • Ostatnia wizyta:
    2015-04-28 22:26:46

Myślę, że BSD (łysienie) jest największym problemem szpiców.

Alopecia X w Szpicu Pomorskim
Informacje i krótki opis kursu "Choroby czarnej skóry" (AlopeciaX) w Szpicu Pomorskim.
Niestety w Rosji bardzo niewiele mówi się i pisze na ten temat.

Istnieją 2 typowe grupy.
Do pierwszych należą szczenięta Szpicu Pomorskiego, które nie tracą swoich szczeniąt jak zwykle w wieku 4-6 miesięcy Często takie szczenięta mają szczególnie grubą "wełnianą wełnę" i utrzymują ją do 9-15 miesięcy, po czym te włosy czołgają się, a skóra na gołych obszarach uzyskuje szaro-czarny kolor.
Druga grupa obejmuje psy, które mają normalną zmianę od szczeniąt do dorosłych W wieku 2-3 lat, te psy zaczynają pokazywać pierwsze łyse miejsca na tylnych łapach i bokach, włosy na ciele całkowicie znikają z czasem, czasami pozostają tylko na głowa i nogi (jak nagi chiński pies) Skóra w większości przypadków ponownie kwitnie w kolorze szaro-czarnym, dlatego ta choroba wśród hodowców zaczęła być nazywana "chorobą czarnej skóry". (BSD) "Czarna choroba skóry"
Obecnie oficjalną nazwą tej choroby jest "Alopecia X"). W większości przypadków choroba jest bardziej wyraźna u mężczyzn, ale występują również suki z objawami łysienia, które objawiają się najczęściej bezpośrednio po wieku szczenięcia lub w wieku 2-3 lat, jednak już znane przypadki manifestacji choroby w wieku 10-12 lat
Wszystkie badania krwi u takich psów i wszystkie testy wykazują jednak, że poza tymi zewnętrznymi objawami psy muszą być całkowicie zdrowe!
Niektóre psy mają niski poziom hormonu tarczycy, ale jest to cecha charakterystyczna dla pomeranetów, a pozostałe psy, które mają dokładnie takie same wskaźniki, mają jednak całkowicie zdrowy płaszcz!
Niektóre psy otrzymały leczenie tej choroby, zwiększono zawartość melatoniny we krwi, co pozwoliło uzyskać nieznaczną poprawę sytuacji, a także pozytywnie wpłynęło na kastrację, po jakimś czasie wełna tych psów znów się odrodziła.
Wiele pomarańczy z objawami BSD przeżywa zupełnie normalne życie, jednak konieczna jest uważna obserwacja i informacja o tym, jak choroba ta może wpływać na ogólny stan zdrowia organizmu, a także informacje na temat tych psów, które tracą włosy w starszym wieku.
Ta utrata sierści jest bardzo powszechna w rasach takich jak Szpic Pomorski, Keeshond, Samoyed, Pudel, Chow Chow, Siberian Husky.
Można przypuszczać, że w tym przypadku konieczne jest stwierdzenie naruszeń układu hormonalnego, którego do tej pory nie można w pełni zbadać. [/ Hide]

Właściciele psów z BSD, którzy nigdy nie słyszeli o tym, że ten problem jest typowym problemem rasy pomarańczowej, są często bardzo zaniepokojeni ciągłym myśleniem o przyczynach utraty sierści swoich pupili, a także niewątpliwie niepokoją się o problem i początkujących hodowców.

Czym nie jest Allopetion X

Alopecia X nie jest określeniem dla żadnego procesu wypadania włosów, którego przyczyny nie mogą być określone przez lekarza.
Ostatnio często dochodzi do krytyki (najpierw w USA, potem w Europie), a często diagnozuje się Allopecię X. Kiedy lekarz nie jest w stanie dokładniej określić przyczyn wypadania włosów.
Alopecia X nie jest określeniem pewnego rodzaju utraty włosów, a nie oznaczeniem predyspozycji do niej.To oznaczenie dobrze zdefiniowanego procesu utraty włosów Allopecia jest precyzyjnie zdefiniowana, a X oznacza, że ​​etiologia i patogeneza tego szczególnego procesu wypadania włosów wciąż nie mogą być wyjaśnione.

Często zadawane pytania.
Czy Allopecia X Contagious?

Na podstawie obrazu przebiegu Alopecia X ustalono, że nie jest zakaźny, nie może zostać zarażony, jest genetycznie zdeterminowany.

Czy właściwie nie dbam o płaszcz mojego psa?

Nie. Powód nie jest tym. Alopecia X nie może być wynikiem niewłaściwej pielęgnacji sierści, której właściciel nie ponosi winy.

Jeśli mój pies już całkowicie stracił wełnę, a jej skóra pociemniała, czy może być na zawsze, czy może wełna odrośnie?
Wielu właścicieli pomarańczy obawia się, że ich zwierzęta mogą na zawsze stracić wełnę, jednak doświadczenie pokazuje, że po pewnym czasie wełna może odrosnąć, nawet szybciej niż wcześniej.

Tłumaczenie z niemieckiego przez Julię Shibelbein
źródło -. faq-de.htm

Redakcja Z Amber Haus (2011-10-18 23:23:51)

Share42011-10-18 23:15:00

  • Wysłany przez: Z Amber Haus
  • Spitz Lover
  • Lokalizacja: Biały Kościół
  • Ostatnia wizyta:
    2015-04-28 22:26:46

Bardzo poważny problem, rozważam również zwichnięcie rzepki - Patellar Luxation.

Zwichnięcie rzepki lub przesunięcie rzepki w stosunku do normalnego położenia w bloku kości udowej jest stosunkowo częstą przyczyną kulawizn u psów małych i średnich ras.
Klinicznie choroba może wystąpić wkrótce po urodzeniu, ale najczęściej jest wykrywana po 4 miesiącach.

Zwichnięcie rzepki może być wrodzone (patologia rozwojowa) lub traumatyczne w swoim pochodzeniu.
Traumatyczne występuje u psów dowolnej rasy i zwykle występuje w wyniku uderzenia w boczną powierzchnię stawu kolanowego.

Istnieją zwichnięcia środkowe i boczne.

Medialne zwichnięcie rzepki jest najbardziej zauważalną oznaką odchylenia w rozwoju całej kończyny.
Przyczyna wrodzonego zwichnięcia nie jest precyzyjnie ustalona. Niewątpliwie dyslokacja wiąże się z nieprawidłowym rozwojem kończyny, co prowadzi do przemieszczenia kompleksu mięśnia czworogłowego (mięsień czworogłowy + rzepka + ścięgno rzepki). Choroba jest najczęściej obserwowana u małych psów, takich jak krasnolud i pudel zabawkowy, cavalier king charles spaniel, york-shir terrier, chihuahua i gryf. Występuje jednak również u psów większych ras: w bokserze, prostowłosym retriever, retriever Labrador, a także w rasach olbrzymich, takich jak św. Bernard, którego boczne zwichnięcie jest również związane ze zniekształceniem stawu kolanowego.

U psów z przewlekłym bezobjawowym zwichnięciem może pojawić się kulawizna po uszkodzeniu więzadła krzyżowego.

U niektórych psów występuje podwichnięcie rzepki. W takich przypadkach rzepka nie wypada z depresji bloku, a do momentu dojrzałości utykanie jest niedostrzegalne. Z upływem czasu chrząstka stawowa na krawędziach i rzepka ulegają zużyciu, powodując ból i kulawość.

Jeśli pacjent ma wrodzone zwichnięcie rzepki, właściciele zgłaszają sporadyczne "podskakujące" kulawizny, które następnie powstają, a następnie znikają kilka razy podczas ćwiczenia i nie dbają o psa.

Przy bardziej stabilnym przemieszczeniu, pies zwykle trzyma łapę w pozycji pół zagiętej: jeśli choroba jest obustronna, w tym przypadku spada ona na ziemię podczas chodzenia i skacze jak królik.

Boczne zwichnięcie wrodzone powoduje cięższe zaburzenia niż przyśrodkowe. Nadwichnięcie rzepki może powodować postępującą kulawość, która zwiększa się wraz z wysiłkiem i powoduje sztywność po odpoczynku.

Badanie kliniczne ma na celu wykluczenie innych możliwych przyczyn kulawizny, takich jak choroba Legg-Calvet-Perthes i inne czynniki komplikujące, takie jak zwichnięcie stawu biodrowego lub uszkodzenie więzadła krzyżowego.

Zwichnięcie rzepki jest podzielone

Pierwszy stopień
Okresowe przemieszczenie rzepki może od czasu do czasu wywołać u psa łagodną kulawość. Rzepka lub rzepka może z łatwością przesunąć się z normalnej pozycji do rowka blokowego, szczególnie gdy noga psa jest rozluźniona. Patella okresowo powraca do swojej normalnej pozycji. Nie ma chrupania (tj. Nie ma widocznego tarcia między rzepką a powierzchnią kości uda), zatem stan stawu kolanowego jest zadowalający w czasie badania. Przyśrodkowe lub rzadziej występujące boczne odchylenie kości piszczelowej jest minimalne i obserwuje się tylko niewielki obrót kości biodrowej. Gdy staw kolanowy jest rozluźniony lub noga psa jest wysunięta, znajduje się w linii ze stawem kości piszczelowej.

Drugi stopień
Występuje nawracające przemieszczenie rzepki, które w niektórych przypadkach staje się prawie stałe. Pies okresowo nie wchodzi na stopę. W takich przypadkach ręczne zmniejszanie kości piszczelowej na zewnątrz uda, zazwyczaj pod znieczuleniem, może pomóc w zmniejszeniu stopnia przemieszczenia. Innymi słowy, jeśli ręcznie obrócisz kości piszczelowej do normalnej pozycji, rzepka kolankowa powinna znaleźć się na swoim miejscu. Jeśli jednak w przyszłości zmieni się pozycja kości piszczelowej, rzepka zmieni się ze swojej normalnej pozycji.

Przy określonym stopniu przemieszczenia rzepki, środkowa zmiana w kości piszczelowej nie jest większa niż 30 stopni, a także może występować niewielkie odchylenie w kierunku środkowym stawu biodrowo-udowego (to znaczy, że czubek piszczeli jest skierowany do wewnątrz, a grzbiet kości, zwany stawem biodrowym, ulega zmianie jego pozycja względem normalnej). Podczas gdy rzepka przemieszcza się w kierunku środkowym, staw piszczelowy nieznacznie obraca się na zewnątrz. Jeśli to zjawisko wpływa na stawy obu tylnych nóg, główny ładunek jest przenoszony na przednie nogi psa.

Wiele psów z przesunięciem drugiego stopnia rzepki czuje się całkiem zadowalająco przez wiele lat, ale stałe przesunięcie rzepki w kierunku środkowym w rowku stawu kolanowego wywołuje tarcie rzepki na guzach kości i erozję powierzchni rzepki i kości.
Rezultatem jest chrupnięcie, które poprawia się, gdy próbujesz zwrócić rzepkę do miejsca ręką lub pocierając powierzchnię rzepki i grzbietu kości biodrowej. Może to spowodować nieodwracalne zmiany w stawie po kilku latach.

Trzeci stopień
Rzepka zawsze znajduje się w pozycji przesuniętej, a obrót kości biodrowej i odchylenie grzbietu kości od pionowej linii wynosi od 30 do 50 stopni. Oznacza to, że grzebień biodrowy nie jest ustawiony prawidłowo i jest jeszcze bardziej przesunięty niż w drugim stopniu. Chociaż przemieszczanie rzepki z danym stopniem jest stałe, psy często kontynuują wchodzenie na stopę, ale przez większość czasu oszczędzają ją i utrzymują w pozycji pół zagiętej. Staw znajdujący się poniżej kolana nie znajduje się już w płaszczyźnie pionowej, ale porusza się w prawo lub w lewo od swojej normalnej pozycji. W tym przypadku rowek (w którym znajduje się rzepka), który tworzy grzbiety kości, staje się bardzo wąski i prawie płaski.

Czwarty stopień
Jest to najcięższy stopień przemieszczenia rzepki, w tym stopniu rzepka zawsze znajduje się w pozycji odsuniętej. Kość biodrowa jest skierowana do wewnątrz, podczas gdy staw i kość mogą mieć odchylenie od pionowej płaszczyzny od 50 do 90 stopni. W tym przypadku rzepka znajduje się bezpośrednio nad stawem biodrowym, po wewnętrznej stronie uda, i można ją wykryć palpacyjnie. Rowek w grzebieniu kości biodrowej, gdzie powinna znajdować się rzepka, jest pusty lub wybrzuszony, wypełniając go substancją kostną. Pies jest bardzo kulawy i prawie nie wchodzi na bolącą nogę.

Jak pomóc psu: operacja, suplementy lub nic!

Wraz z tym, istnieje kilka stopni ciężkości tej choroby, należy również wziąć pod uwagę wiek psa chorego w badaniu klinicznym. Szczenięta mogą wykazywać oznaki tej choroby od pierwszych dni, kiedy zaczynają chodzić. Zasadniczo, stopień ciężkości rzepki jest wysoki - trzeci lub czwarty.
Z drugiej strony, młode psy z drugim lub trzecim stopniem mieszania rzepki mogą utulać się okresowo przez całe życie, a ich właściciele prowadzą ich do weterynarza tylko na starość, gdy ich stan się pogarsza i nie staną na nogach. Dalszy postęp choroby w czasie wyraża się w tarciu rzepki na grzbietach kości, któremu towarzyszy chrupanie i ścieranie ich powierzchni.

Istnieje jeszcze trzecia opcja - kiedy choroba jest wystawiona na działanie psów w starszym wieku, z przesunięciem rzepki równym pierwszemu lub drugiemu stopniowi. Wykazują oznaki kulawizny po niewielkich obrażeniach lub nadmiernej aktywności.

Istnieją różne techniki chirurgiczne do korekcji przesunięcia rzepki w zależności od przyczyny i ciężkości zwichnięcia. Lekarz weterynarii może sam rozwiązać problem lub skierować cię do węższego specjalisty - ortopedy. Badanie rentgenowskie stawu biodrowego i kolanowego jest najbardziej informacyjną metodą kompletnej diagnozy stanu i nasilenia choroby u psa.

Suplementy takie jak glukozamina i chondrotin mogą pomóc w poprawie stanu chrząstki, więzadeł i stawów. Prawdziwe badania tych suplementów nie zostały jeszcze zakończone, ale na pewno nie zaszkodzą Twojemu Francuzowi, ale najprawdopodobniej pomogą! Dawkowanie będzie przepisywane przez weterynarza, możesz też używać leków nie-weterynaryjnych i ludzi - to będzie cię kosztować mniej.

Ale pamiętaj, aby przestrzegać dawkowania zaleconego przez specjalistę i przy najmniejszych oznakach biegunki, skontaktuj się z weterynarzem.

Jeśli zwichnięcie rzepki powoduje powtarzające się lub uporczywe objawy kliniczne, wskazana jest operacja.

Dzięki leczeniu chirurgicznemu rzadko można wyeliminować wszystkie istniejące zmiany.
Celem interwencji jest przywrócenie w miarę możliwości normalnej funkcji kończyny.
Celem operacji jest przywrócenie normalnego mechanizmu prostowania mięsień czworogłowy.
Nie należy opóźniać operacji, ponieważ może to prowadzić do dalszej deformacji kości. W niektórych przypadkach choroba objawia się w bardzo młodym wieku i warto poczekać, aż pacjent ma 5-6 miesięcy.

Techniki chirurgiczne stosowane w leczeniu obejmują

-wzmocnienie poprzecznego prostownika retinaculum jest tworzone przez kapsulektomię lub nałożenie otoczki;
-eliminacja przyśrodkowej prostownicy jest wykonywana poprzez oddzielenie miejsca zajęcia mięśnia czaszki od krawca i kontynuowanie linii nacięcia wzdłuż granicy przyśrodkowej głowy czworogłowego uda;
-wzrost rowka w główce stawowego końca kości;
-transpozycja chropowatości piszczeli;
-korekcyjna osteotomia.

Przez kilka tygodni po operacji można zastosować bandaż podtrzymujący. Obciążenie jest ograniczone przez 4-6 tygodni, a następnie stopniowo wzrasta.
U psów z obustronnym zwichnięciem, pomiędzy operacjami w każdym stawie kolanowym powinno upłynąć 6-8 tygodni.

Powikłania patologii i leczenie obejmują ponowne zwichnięcie rzepki i niemożność całkowitego zgięcia stawu kolanowego.

W większości przypadków rokowanie jest dobre, a około 90% zwierząt przywraca prawidłowe lub prawie normalne funkcje kończyn w ciągu 2-3 miesięcy po operacji. Rokowanie w większości przypadków zależy od ciężkości patologii, czasu trwania choroby i czasu operacji.

Uważa się, że zwichnięta rzepka jest chorobą dziedziczną, więc pies z taką chorobą musi być ograniczony. W tym samym czasie mechanizm dziedziczenia nie jest w pełni zrozumiały, ale przypuszczalnie jest poligeniczny, tj. jest związany z więcej niż jednym genem, np. z dysplazją.

Zaleca się sprawdzenie wszystkich szczeniąt u weterynarza w celu identyfikacji tej choroby.

na materiałach Kozhevnikova E.The.
Journal Zdrowsze francuskie.
i kliniki vesta-med.ru

Redakcja Z Amber Haus (2011-10-18 23:23:31)

Share52011-10-18 23:21:52

  • Wysłany przez: Z Amber Haus
  • Spitz Lover
  • Lokalizacja: Biały Kościół
  • Ostatnia wizyta:
    2015-04-28 22:26:46

Choroby dziedziczne Szpice

Czasami pojawiają się problemy związane z błędami hodowców. Są to choroby określone przez dziedziczność.
Te lub inne choroby wrodzone często występują w każdej rasie. Na przykład u psów o krótkich ogonach z zakorkowanym ogonem (angielskie i francuskie buldogi, Boston teriery), jak również w mopsach, West Highland White Terrier i Yorkshire terrier, kręgi są podzielone. Piękne niebieskie oczy Husky często podlegają chorobie genetycznie zdeterminowanej. Ryzyko przepukliny dysku jest bardziej prawdopodobne w jamnikach, Pekinie, Bigley i Cocker spanielach. Dysplazja stawów biodrowych owczarków niemieckich, labradorów, psów Bordeaux i wielu innych ras psów stała się mową miasta. Wymienić całą różnorodność chorób dziedzicznych w tej książce jest niemożliwe. Aby uzyskać informacje na temat tych chorób, konieczne jest odwołanie się do specjalistycznych publikacji na ten temat.

Pomimo możliwych problemów, atrakcyjność dla psów psów jednej lub drugiej rasy jest czasami tak duża, że ​​negatywna wiedza na temat charakterystyki rasy nie może uniemożliwić nabycia przedstawicieli ras mających predyspozycje do określonej choroby. Jeśli dana osoba zdecyduje się na jamnika, nie zostanie zatrzymana przez informację, że jest bardziej prawdopodobne, niż na przykład foksterier, do nabycia przepukliny krążka międzykręgowego. Odpowiedzialny właściciel będzie szukał takiego szczeniaka, którego przodkowie nie cierpią na taką chorobę.

Hodowla i rozmnażanie chorób genetycznych u rasy może być w pewnym stopniu zawieszone, jeśli ściśle monitorują występowanie negatywnych cech dziedzicznych i nie obejmują zwierząt o słabym dziedzictwie w hodowli. Przy pozyskiwaniu nowych producentów hodowca powinien dołożyć wszelkich starań, aby ustalić możliwy niepożądany spadek. Konieczna jest ścisła ocena potomstwa nieznanych psów, w czasie, aby usunąć nośniki problemowego genomu z użytkowania hodowlanego. Konieczne jest ścisłe hodowanie psów z hodowli, a nie wykorzystywanie jako psów hodowlanych o ujemnych cechach genetycznych.

W niektórych krajach, na przykład w Wielkiej Brytanii, istnieje konsultacja genetyczna dla hodowców, która zawiera wszystkie dane dotyczące występowania niektórych dziedzicznych chorób keeschond i pomeranty. Płacąc pewną ilość pieniędzy, hodowca może uzyskać odpowiedź na temat prawdopodobieństwa wystąpienia psów z pewnymi dziedzicznymi problemami, jeśli zdecyduje się związać określoną sukę z pewnym psem. Oceniając ryzyko, planuje dalsze rozcieńczenie.

Szpice, jak wspomniano powyżej, są początkowo bardzo zdrowymi psami. Jednak przez ponad sto lat były one hodowane metodami sztucznej selekcji, dlatego też, podobnie jak inne psy rasowe, nie są pozbawione pewnych negatywnych cech związanych z dziedzicznością. Większość wrodzonych anomalii nie wpływa w szczególny sposób na funkcje życiowe organizmu, a pies może żyć długo szczęśliwym życiem wraz z kochającym właścicielem z uwagą i na czas korektą niektórych dziedzicznych problemów.

Spośród poważnych chorób występujących w szpicach i mających charakter genetyczny można zauważyć epilepsję. Choroba ta jest dziedziczna, więc psy o podobnych problemach nie mogą się rozmnażać. To kolejny powód, by kupować psy od odpowiedzialnych hodowców. Napady padaczkowe występują częściej u psów w wieku powyżej dwóch lat. Pokazano, że mężczyźni częściej chorują niż suki. Objawy padaczki często występują z niekorzystnymi wpływami zewnętrznymi - nieodpowiednim karmieniem, sytuacjami stresowymi.

Problem dysplazji stawu biodrowego jest wspólny dla wszystkich ras. W tej chorobie staw biodrowy tworzy się nieprawidłowo. W rezultacie zaburzany jest ruch kończyn tylnych i zdolność psa do długiego biegu. Wiadomo, że ryzyko choroby jest znacznie większe u psów cięŜkich, przedstawicieli duŜych i duŜych ras. Często dysplazja u szpica praktycznie nie objawia się zewnętrznie, ponieważ rozmiar i struktura psa może zrekompensować słaby, a nawet średni stopień choroby. Ryzyko dysplazji u szpica w ogóle można ocenić jako poniżej średniej. Jednak w wielu krajach wszyscy producenci mogą się rozmnażać dopiero po obowiązkowej diagnostyce rentgenowskiej dotyczącej braku tej choroby. W naszym kraju testowanie szpica na obecność dysplazji nie jest jeszcze praktykowane. Ponieważ większość żywego inwentarza pochodzi od zdrowych pod tym względem psów importowanych, ten problem nie jest jeszcze istotny.

Zakłócenie funkcjonowania tarczycy i nadnerczy jest kolejną chorobą dziedziczną odnotowaną u szpiców. Pogarsza to jakość sierści psa. Choroba jest praktycznie nieuleczalna, możliwa jest tylko korekta hormonalna, która nie zawsze jest skuteczna. Jedyny sposób na walkę - wyjątek od hodowli psów o podobnym dziedzictwie.

Wrodzone przepukliny mogą być związane z wadami ściany brzusznej, nieprawidłowym tworzeniem mostka. Duże przepukliny pępkowe mogą wskazywać na wrodzone wady serca i wiele innych chorób. Dlatego psy z takimi wadami wrodzonymi nie powinny być wykorzystywane do hodowli. W tym samym czasie przepuklina jest wadą łatwo usuwalną. Po odpowiednim zabiegu pies staje się pełnoprawnym towarzyszem i zwierzakiem.

Mały i karłowaty szpic, podobnie jak inne psy o wyjątkowo małych rozmiarach, może mieć problemy z normalnym tworzeniem kości czaszki. Często dochodzi do powolnego zarastania wiosną. U szczeniąt, a czasem u dorosłych psów, można wyczuć otwarte między nimi kości i czółenka. W takiej sytuacji zwiększa się ryzyko uszkodzenia mózgu, ponieważ nie jest ono chronione przez kości czaszki, ale tylko przez skórę. Czasami cienkie kości czaszki i wysokie ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego mogą powodować obrzęk mózgu. W tym samym czasie głowa ma kształt kopuły, halucynacje, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów zmysłów, mogą pojawić się różne zaburzenia nerwowe. Już w wieku 2-3 miesięcy zazwyczaj można wyróżnić chore szczenięta. Są bardzo małe, są daleko w tyle w rozwoju i najczęściej te psy nie są leczone.

U psów odmiany karłowatej, kamień nazębny tworzy się szybciej iw młodszym wieku niż w dużych. Dlatego też należy poświęcić szczególną uwagę zabiegom i środkom zapobiegawczym, aby zapobiec ich wystąpieniu i terminowemu usunięciu, jeśli nie chcesz, aby twoja pomarańcza straciła zęby w ciągu trzech lat.

Krasnolud wpływa na prawidłowość tworzenia kości szkieletowych. U szpica małego i karła często występują skrzywienie kości, zniekształcenie stawów, wrodzone zwichnięcia stawu kolanowego. Ze względu na niską wagę pies zwykle dość dobrze przystosowuje się do wad jego struktury. I to nie przeszkadza jej być aktywnym.

Łzawiące oczy nie wyglądają zbyt atrakcyjnie, więc wymagają trochę dodatkowej opieki. Konieczne jest regularne czyszczenie wełny wokół nich specjalnym balsamem. Hodowcy powinni starać się nie używać takich psów w pracy hodowlanej, ponieważ nieprawidłowe tworzenie kanałów łzowych jest dziedziczne. Szczególnie bezwzględnie konieczne jest odrzucenie dużego szpica, który ma tę wadę.

Tutaj, być może, są wszystkie nieprawidłowości genetyczne znalezione w Szpicie. Jeśli chcesz mieć zdrowego psa - skontaktuj się z pewnym hodowcą, wybierz szczeniaka po konsultacji z weterynarzem lub specjalistą. A wtedy Twój szpic zachwyci Cię dobrym zdrowiem i energicznym wyglądem przez wiele lat.

Typowe choroby

Każdy potencjalny właściciel cudownego psa szpicowskiego jest zainteresowany zagadnieniami związanymi ze zdrowiem tych uroczych stworzeń i chorobami, które są dla nich charakterystyczne.

Szpic Pomorski należy do tych ras psów, które wyróżniają się doskonałym zdrowiem i długim okresem życia (12-14 lat, a niektóre szpice mogą żyć jeszcze dłużej).

Ponieważ szpice karłowate są wynikiem ogromnej pracy genetyków, to znaczy sztucznie stworzonej rasy, większość chorób szpicu pomorskiego jest bezpośrednio związana z niewielkimi rozmiarami tych psów. Choroby te są również charakterystyczne dla innych przedstawicieli gatunków karłów.

Troskliwy właściciel zna wszystkie przyzwyczajenia swojego potomstwa, więc łatwo zauważyć, że w szpicu coś nie jest w porządku. Takie ciągłe monitorowanie stanu Twojego zwierzaka zapobiegnie wielu chorobom. Niestety, nie wszystkie objawy choroby są widoczne.

Aby zapobiegać chorobom, bardzo ważne jest przeprowadzenie w porę szczepień, odrobaczanie i wizyta w klinice weterynaryjnej. Bardzo przydatne będzie "zdobycie" twojego osobistego weterynarza. Sprawa nie jest łatwa, ale bardzo przydatna. Jeśli masz przyjaciół, hodowców psów, porozmawiaj z nimi, może oni doradzą ci dobrego weterynarza, skontaktuj się ze swoim hodowcą. Ale nie rozwodź się nad zaleceniami: odwiedzaj kilku weterynarzy, słuchaj swojej intuicji i wybieraj najbardziej kompetentnego i pełnego współczucia weterynarza.

Zobaczmy więc, jaka choroba jest charakterystyczna dla rasy Szpic Pomorski.

1. Problemy z zębami i nieświeży oddech

Zmiana zębów mlecznych do korzenia i związany z tym proces komplikacji czekają niemal każdego właściciela szpica. Faktem jest, że zęby mleczne mają długie korzenie, które wnikają głęboko w dziąsła: nie tylko wypadają one problematycznie, ale także zakłócają prawidłowy rozwój i rozwój zębów stałych.

Bardzo ważne jest dokładne monitorowanie procesu zmiany zębów: jeśli wszystko idzie dobrze, nie ma powodów do niepokoju, ale zdarza się to rzadko, więc przy pierwszych oznakach zaburzeń rozwoju prawidłowego zgryzu spowodowanych brakiem zębów mlecznych natychmiast skontaktuj się z kliniką, aby szpic mógł zostać usunięty. zęby

Kolejnym poważnym problemem związanym z zębami jest kamień nazębny, aw rezultacie nieświeży oddech. Przyczyn może być kilka: predyspozycje genetyczne, niewłaściwe karmienie, zakłócenie prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego lub wątroby. Dlatego dla zdrowia szpicu dużą rolę odgrywa zrównoważone odżywianie o odpowiedniej jakości.

Aby pozbyć się płytki nazębnej, w domu musisz umyć zęby specjalnie zaprojektowanymi pastami dla psów, a także udać się do weterynarza w celu profesjonalnego czyszczenia. Jeśli zaczniesz powstawanie kamienia nazębnego, w najlepszym przypadku twoje zwierzę pozbędzie się podrażnienia dziąseł, któremu towarzyszy krwawienie, aw najgorszym - może ono utracić dotknięte zęby. Nie rozpoczynaj choroby, jeśli nie jesteś w stanie poradzić sobie sam, skonsultuj się ze specjalistą!

Osoby w podeszłym wieku Spitz może powodować próchnicę zębów i zmianę zgryzu.

2. Problemy wspólne

Problemy związane ze stawami, głównie ze względu na niewielkie rozmiary pomarańczy. Najczęstsze są słabości więzadeł kończyn i podwichnięcia stawu kolanowego. Jeśli szpic podczas aktywnych ruchów zauważysz kulawiznę jest oznaką problemu. Z czasem może on ulec zmniejszeniu i stać się niedostrzegalny, jeśli początkowo jest nieznacznie wyrażony. Ale nie przejdzie bez śladu: z poważnym obciążeniem tego stawu w czasie ciąży lub otyłością pojawi się ponownie.

Zwichnięcie kolan - zwisające kolana - dzieje się, gdy szpic skoczył z wysokiego punktu lub powierzchnia była śliska. Mistrz szpic może wykryć przemieszczenie: w tym celu umieść go na płaskiej powierzchni i powoli i delikatnie zacznij zginać bolącą łapę psa, jeśli szpic zacznie denerwować się i skomleć, a usłyszysz chrupnięcie w stawie - upewnij się, że jest to zwichnięcie. W takim przypadku może pomóc tylko weterynarz.

Szpic charakteryzuje się przemieszczeniem i złamaniami kości ze względu na ich kruchość i niewielkie rozmiary. Aby jak najlepiej chronić zwierzę przed tymi problemami, traktuj je jak najdokładniej i nie pozwalaj szpicowi wspiąć się na wysokość, a tym bardziej skacz z niego. Jeśli nieszczęście się wydarzyło, nie martw się, lekarze weterynarii radzą sobie ze złamaniami z hukiem!

3. Problemy z przewodem pokarmowym. Otyłość

Chociaż szpice i bezpretensjonalne w jedzeniu, rzadko cierpią na alergie i inne choroby związane z pracą metabolizmu, bardzo często dobry apetyt, a także nadmierne pobłażanie ze strony właściciela staje się przyczyną otyłości. Otyłość wiąże się z zaburzeniem przewodu żołądkowo-jelitowego, co prowadzi do dysbiozy, szpice zaczynają regurgitate części spożywanych pokarmów, aktywność psa maleje, a obciążenie układu mięśniowo-szkieletowego wzrasta.

Aby zapobiec otyłości, nie powinieneś nadmiernie rozpieszczać zarówno szczeniaka, jak i dorosłego szpica, w żadnym wypadku nie przekarmiaj go. A jeśli zauważysz pierwsze oznaki nadwagi, musisz zacząć stosować środki: zrewidować dietę, wyeliminować z niej tłuste i słabo strawne pokarmy, zmniejszyć porcje. Oczywiście, twoje dziecko zacznie błagać, nie powinieneś się poddawać. W przeciwnym razie zrozumie, że może nadal to robić.

Pamiętaj, że prawidłowe odżywianie - podstawa dobrego zdrowia Szpic.

Innym problemem, który możesz napotkać, jest zapalenie okrężnicy u małych szczeniąt. Powstają, ponieważ następuje przejście z mleka matki do pokarmów stałych.

Ale zapalenie okrężnicy może również występować u dorosłych psów, a także zapalenia błony śluzowej żołądka, jest to predyspozycja u niektórych psów i nie jest charakterystyczną chorobą szpiców: cierpią na to również psy innych ras.

4. Kaszel

Bardzo często po aktywnym spacerze lub jedzeniu może wystąpić kaszel, a szpic, jakby usiłujący pozbyć się obcego przedmiotu z gardła, zaczyna chrząkać nosem. Powodem jego pojawienia się jest skurcz chrząstki krtaniowej. Faktem jest, że szpic charakteryzuje się fizjologiczną strukturą krtani, w której chrząstka krtani ma otwarty kształt pierścienia.

Aby kaszel, szpic powinien się uspokoić.

5. Problemy z oczami

Jednym z problemów związanych z oczami jest nadmierne łzawienie. Często, wraz ze łzami, można zauważyć inne wydzieliny z oczu. Jeśli tak się stanie, oczy szpica potrzebują pomocy. Uzyskaj krople do oczu, które łagodzą stany zapalne i inne produkty do pielęgnacji oczu.

Łzawica psa może być łzawiona podczas spaceru na świeżym powietrzu z powodu silnego wiatru, kurzu, który unosi się lub gdy na zewnątrz jest sucho i gorąco. W tym przypadku, z wyprzedzeniem, przed rozpoczęciem chodzenia, zaszczep te krople spitrowi.

Taka cecha szpica, jak łzawienie, jest ponownie powiązana z ekstremalną strukturą czaszki, w której krótki pysk szpica ma ostry stop (przechodząc od nosa do czoła).

Innymi przyczynami nadmiernego łzawienia mogą być różne stany zapalne oczu, suchość rogówki lub obrażenia.

Szpice mogą mieć postępującą atrofię siatkówki oka (wada wrodzona) i anomalie przewodu łzowego.

6. Gruczoły odbytu

Jeśli zauważysz, że twój zwierzak wierci się na podłodze, przeciągając tylne nogi, jest to powód, aby sprawdzić gruczoły odbytu. Wszakże zawartość gruczołów odbytu, inaczej mówią worki odbytu, okresowo gęstnieje i gromadzi się, nie opróżniając się w odbytnicy, co powoduje niedogodności dla szpica.

Wystarczy raz zapytać weterynarza, aby pokazać, jak opróżnić gruczoły odbytu, a następnie będziesz mógł wykonać tę procedurę samodzielnie. To proste: umieść szpic na płaskiej powierzchni, trzymając pomarańczę za ogon, wyczuj worki odbytu i zacznij naciskać do środka i do góry (w kierunku odbytu). Pamiętaj jednak, że jeśli nie będziesz ostrożny w trakcie procedury, zawartość może spaść na ciebie.

Wśród chorób charakterystycznych dla szpicu pomorskiego można wymienić również:

  • Hipoglikemia jest chorobą, w której obniża się poziom cukru we krwi. Występuje w dwóch przypadkach: jeśli produkcja glukozy zmniejsza się lub zwiększa jej wykorzystanie, osłabienie i ciągłą senność można uznać za symptomy, szpice stają się bardzo zmęczone, apetyt zanika, dalszy rozwój choroby prowadzi do drżenia mięśni, ataksji, tj. Zaburzeń koordynacji, drgawek i śpiączki hipoglikemicznej. Jeśli zauważysz pierwsze objawy hipoglikemii, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii!
  • Nanizm (niski wzrost lub karłowatość) jest nieuleczalną chorobą, w której przysadka mózgowa jest bardzo słabo rozwinięta, co prowadzi do braku wytwarzania hormonu wzrostu, aw rezultacie do dysfunkcji gruczołu tarczycy. Występują różne działania niepożądane (swędzenie, łysienie itp.), Jeśli pies nie jest leczony.
  • "Otwarta czaszka" (niekompletna nagromadzenie kości czaszki).
  • Wodogłowie (obrzmienie mózgu) towarzyszą objawy takie jak krążenie, chodzenie po pokoju bez celu, przechylanie głowy na bok, opadanie głowy i inne nieprawidłowości motoryczne. Im wcześniej pójdziesz do lekarza po pomoc, tym większe szanse wyleczenia twojego zwierzaka!
  • Niedoczynność tarczycy jest wrodzoną lub nabytą chorobą, która rozwija się w wyniku patologii układu hormonalnego spowodowanej niedoczynnością tarczycy. Chorobie towarzyszy spadek metabolizmu, który pociąga za sobą letarg, senność, zmęczenie, otyłość, zmiany skórne, zapalenie ucha, zapalenie skóry. Leczenie jest możliwe, rokowanie jest ogólnie korzystne. Uzyskaj pomoc od lekarza! Ten szpic choruje dość rzadko.
  • Choroba nerek.
  • Choroby ucha i inne.

Wśród chorób, na które Szpic Pomorski cierpi bardzo rzadko, można wymienić wnętrostwo (niezstąpienie jednego lub obu jąder w mosznie), obrzęk jąder u mężczyzn.

Szpice mogą powodować łupież. Reprezentuje martwe cząstki skóry. Fakt, że komórki są wymieniane - to normalne, inna rzecz, jeśli robią to szybko. Ważne jest, aby zrozumieć przyczynę łupieżu: może pojawić się podczas okresu linienia, z powodu alergii, z powodu problemów z wątrobą, a otaczające powietrze może być bardzo suche. W każdym razie lepiej udać się do lekarza.

Istnieje popularny sposób leczenia łupieżu: weź oliwę z oliwek i dokładnie wcieraj w skórę, owiń ją, a następnie spłucz i opłucz wywar z rumianku.

Bardzo ważne jest codzienne czesanie szpicem, ponieważ jest to rodzaj masażu, który stymuluje przepływ krwi, która zawiera składniki odżywcze dla skóry (pielęgnacja włosów).

Jeśli znajdziesz miejsce na skórze pomarańczowej z luźnymi włosami i tłustymi skorupami lub strupami, jeśli to miejsce zmoczy się, musisz jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii. Wykona skrobanie analizy i doradzi skuteczne leczenie.

Życzę sobie, abyś został właścicielem Szpika o dobrym zdrowiu, abyś nie musiał stawić czoła poważnym chorobom. Odpowiedzialny za zdrowie Twojego dziecka: przeprowadzaj terminowe odrobaczanie, szczepienia, karm Pomorza Pomorskiego o wysokiej jakości i zbilansowanym jedzeniu, dbaj o niego, a Spitz spłaci ci miłość!

Przeczytaj więcej o chorobie na forum.

Informacje podane na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym. Nie można go traktować jako wskazówki do działania - potrzebna jest konsultacja z weterynarzem!