Szpic pomorski: zdjęcia, opieka, opinie właścicieli

Rasa Pomorska, zwana także karzełkiem, jest dekoracyjna i należy do małych ras. Niektórzy eksperci uważają, że jego rasa jest rodzajem szpiców niemieckich, podczas gdy inni eksperci uważają Szpic Pomorski za odrębną rasę. W tym artykule dowiesz się wszystkiego na temat rasy szpica pomorskiego, jego głównych cech, tego, ile lat te psy żyją, jak odnoszą się do dzieci, jaki jest ich charakter i wiele innych ciekawych i przydatnych rzeczy.

Krótki opis i funkcje:

  • długość życia: 12-14 lat;
  • wzrost: samiec - 18-22 cm, suka - 16-20 cm;
  • waga: samiec - 1,8-2,3 kg, samica - 1,4-3,2 kg;
  • Kolor: 12 odmian;
  • aktywność: wysoka;
  • złożoność edukacji: poniżej przeciętnej;
  • złożoność szkolenia: poniżej średniej;
  • żartobliwość: niezwykle zabawny;
  • stosunek do dzieci: normalny;
  • dziecko może być zaangażowane: 8-10 lat;
  • stosunek do nieznajomych: z niedowierzaniem;
  • stosunek do psów: łobuzy duże psy, ponieważ uważa się za dużego psa.
  • związek z innymi zwierzętami: potrzeba adaptacji;
  • miejsce docelowe: przyjaciel rodziny.

Wygląd

Opis rasy Pomorskie. Jest to pies o małej posturze, mocnej budowie i obszernej piersi. Głowa szpica, podobna do głowy lisa, ma zaokrągloną czaszkę z małymi uszami, które nie są bardzo szeroko rozstawione. Na krótkiej pysku jest okrągły nos, czarny lub brązowy, w zależności od koloru płaszcza.

Przednie nogi psa są proste, szeroko osadzone, tylne są proste, równoległe do siebie.

Ciało psa jest kwadratowe, to znaczy długość ciała odnosi się do wysokości w kłębie jeden do jednego.

To przedstawiciele tej rasy, którą można podzielić na pierwszy rzut oka na chłopców i dziewczynki, jak pies, choć mniej piękny i elegancki, ale ze względu na swoją gęstość i masywność, odzwierciedla potencjał rasy.

Opis rasy zawiera ważne pytanie: do jakiego wieku rosną te psy? Ich ostateczny rozmiar osiąga już pół roku.

Wełniana osłona

Sztywne plecy są prostopadłe do ciała dzięki puszystemu i grubemu podszerstkowi. Podwójny płaszcz Pomorza nie zamraża na mrozie z powodu "futra". Oczywiście, jeśli zimno nie jest zbyt silne.

Ponadto Spitz ma elegancki "kołnierz" i puszyste "spodnie" na tylnych nogach. Skręcony ogon pokryty jest grubymi włosami.

Kolory

Odpowiadając na pytanie: ile cieni ma szpic, możesz się zgubić. W sumie jest około dwunastu kolorów, ale warto zauważyć, że ostateczny odcień zostanie uformowany dopiero po sześciu miesiącach, po pierwszym roztopieniu.

Główne klasy otwarte w barwach Szpicu Pomorskiego to:

  • jasny czerwony, pomarańczowy, kremowy, sable;
  • czarny, brązowy, niebieski;
  • inne poprawne kolory.

Krótka historia

Pochodzenie szpicu pomorskiego zakorzenione jest w historii północnej Europy. Na wybrzeżu Bałtyku w Niemczech jest region Pomorza, gdzie hodowano tę rasę. Stamtąd pies ma swoją nazwę. Przodkowie szpicu pomorskiego były znacznie większe, ważące 10-15 kg.

Królowa Wiktoria z Wielkiej Brytanii odwiedziła Florencję na początku XIX wieku, gdzie poznała tę rasę, którą od razu polubiła. W ten sposób szpic pomorski przybył do Anglii, gdzie znani hodowcy rozpoczęli prace nad hodowlą innego rodzaju rasy z ulepszoną osłoną wełny i mniejszymi rozmiarami.

W Ameryce szpic pomorski przybył w 1892 roku, po przekroczeniu Oceanu Atlantyckiego. Tam ta wykwintna rasa zaczęła uczestniczyć w różnego rodzaju wystawach.

Do tej pory Amerykański Związek Kynologiczny zarejestrował Szpic Pomorski na piętnastym miejscu wśród innych znanych ras.

Więcej na ten temat można przeczytać w artykule "Historia szpica pomorskiego".

Temperament

Charakter Szpicu Pomorskiego wyróżnia się dobrą przyrodą i radością. Będzie świetnym towarzyszem w grach i przyjacielem w życiu, nie tylko dla dorosłych, ale także dla dzieci. Psy traktują dzieci z wyjątkową miłością, z wielką przyjemnością są gotowe do zabawy. Należy jednak uważać, aby dziecko nie zraniło szpicla.

Pomimo tego, że Szpice Pomorskie mają bardzo silną psychikę, subtelnie wyczuwają wahania nastroju swojego mistrza.

Niewielki rozmiar i stosunek do dekoracyjności tej rasy nie oznacza wcale, że ten pies nie ma zadatków na prawdziwego psa. Zawsze podąża za swoim mistrzem i jest gotów bronić go w razie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa. Dlatego dominującą postacią szpica, jeśli na jej terytorium pojawi się ktoś z zewnątrz, szybko powiadomi o tym właściciela z głośnym szczekaniem.

Zdrowie psa

To, jak dużo Szpic Pomorski żyje średnio zależy od warunków życia i jakości opieki. Żywotność psów tej rasy wynosi około czternastu lat, ale przy odpowiedniej dbałości o kondycję fizyczną psa, będzie mogła żyć znacznie dłużej.

Jest to rasa stworzona sztucznie, dzięki długiej pracy genetyków, więc głównie choroby szpicu pomorskiego są związane z jej niewielkim wzrostem. Zobaczmy, które choroby są najczęściej dotknięte przez psy tej małej rasy.

Po pierwsze, prawie każdy właściciel szpica będzie dotknięty problemem zębów zwierzęcia, ponieważ jego zęby dziecięce mają zbyt długi korzeń. Z tego powodu wypadają one długo i z powikłaniami, utrudniając naturalny rozwój zębów trzonowych. W takim przypadku będziesz musiał skonsultować się z lekarzem, aby usunąć zęby mleczne. Ponadto, zwierzęta domowe często mają kamień nazębny - nieświeży oddech, który również należy leczyć na czas.

Po drugie, ze względu na swój mały rozmiar, Szpic ma problemy ze stawami. Jeżeli podczas gry zwierzę ma zauważalne utykanie, możliwe jest, że zachorował na choroby takie jak osłabienie więzadeł kończyn lub podwichnięcie stawu kolanowego.

Po trzecie, może dojść do kolizji z problemami przewodu pokarmowego. Pomimo tego, że szpic pomorski jest bezpretensjonalny w jedzeniu, mają bardzo dobry apetyt. Jeśli jest karmiony zbyt często, szpic staje się bardzo gruby, co prowadzi do niestrawności.

Po czwarte, Spitz często ma skurcz chrząstki krtaniowej po chodzeniu lub jedzeniu, co prowadzi do kaszlu.

Po piąte, u tych zwierząt często występuje wydzielanie z oczu wraz z łzawieniem. Jest to szczególnie zauważalne po chodzeniu w wietrzną pogodę lub w suchą, gorącą pogodę.

Mimo obecności charakterystycznych chorób u tej rasy, jeśli odpowiednio się opiekujesz i stale monitorujesz szpic pomorski, pierwsze objawy choroby można zauważyć na czas i skontaktować się z weterynarzem w celu szybkiego leczenia.

Pielęgnacja

Mimo puszystego i długiego płaszcza szpicu pomorskiego nie trzeba go stale pielęgnować. Wystarczy przestrzegać kilku zasad w pielęgnacji wełny i nie będzie problemów, ponieważ gęstość podszerstka doskonale mieści się zarówno w tobie, jak i kosmkach strażnika.

Czesanie psa musi odbywać się dwa razy w tygodniu. Zbyt częste szczotkowanie może usunąć podkład. Codzienna pielęgnacja będzie potrzebna podczas zrzucania i tylko za pomocą pędzla do masażu.

Należy kąpać zwierzaka tylko przy silnym zanieczyszczeniu, ale nie częściej niż raz w miesiącu. W innych przypadkach możesz użyć szamponów z suchego psa, a następnie delikatnie rozczesać płaszcz.

Po przejściu wystarczy przetrzeć nogi szpica wilgotną szmatką i łatwo można chodzić szczotką na płaszcz.

Funkcje treści

Szpic pomorski doskonale nadaje się do zamieszkania zarówno w prywatnym domu, jak i w mieszkaniu. Określając siedlisko szpicu pomorskiego, trzeba dać temu ruchomemu psu dużo przestrzeni.

Wychowanie i szkolenie

Jak tylko szczeniak dostanie się do domu, musisz natychmiast rozpocząć jego właściwe wychowanie. Pierwszą rzeczą jest pozwolić na to, co jest możliwe, i zabronić tego, co jest niemożliwe.

Zawsze należy chwalić zwierzaka za posłuszeństwo i besztać, jeśli jest niegrzeczny. Szpic pomorski jest bardzo sprytny i łapie wszystko w locie, więc nie krzycz na niego. Ale nie należy dawać żadnych odpustów - szpic szybko zrozumie, że może osiągnąć wszystko, czego chce.

Bardzo ważne jest, aby zwracać uwagę na zwierzaka, komunikować się i bawić się z nim. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że niezabezpieczony i agresywny pies będzie rósł.

Po rozpoczęciu pomorskiego szpicla, nie będziesz musiał zmieniać swoich przyzwyczajeń - lubi podobać się właścicielowi, więc nie będzie żadnych specjalnych problemów ze szkoleniem. Już za pięć miesięcy pies może nauczyć się podstawowych poleceń.

Powiedz nam, jak wygląda Twój zachodniopomorskie i jak się zachowuje? Ile on ma lat

Szpic pomorski: cechy rasy

Szpic pomorski jest najmniejszym ze Szpiców. Ten miniaturowy pies ma wesołe usposobienie, dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami domowymi i dziećmi.

Zawartość pomarańczy w mieszkaniu nie sprawia kłopotu właścicielowi: zwierzak je mało i rzadko zachoruje. Aby kohabitacja ze szpicem przyniosła radość zarówno zwierzęciu, jak i właścicielowi, konieczne jest poznanie osobliwości rasy i zaleceń dotyczących opieki nad nią.

Karta rasy

Historia pochodzenia

Rasa zawdzięcza swoją nazwę Pomorzu, historycznemu regionowi położonemu na południu Morza Bałtyckiego. W 1870 r. Kilka szpiców "przeniosło się" z Pomorza do Anglii, a ta chwila stała się punktem zwrotnym w formowaniu rasy. Ciekawi Anglicy widzą olbrzymi potencjał szpicla i przywodzą mu na myśl. W wyniku licznych przepraw pojawiają się miniaturowe psy z miękką wełną i wyszukanym wyglądem. Królowa Wiktoria nie mogła się oprzeć urokowi szpica: urocze zwierzątko o imieniu Marco towarzyszyło jej wszędzie, dokąd poszła.

Opis rasy

Wygląd szpicu pomorskiego zależy od jego rodzaju: standardowy, "niedźwiedzi" lub "lalek" ("Baby Doll"). Warto zauważyć, że jedyną różnicą między wymienionymi typami jest kształt głowy. Reszta zwierząt jest identyczna.

Standardowy


Ma wydłużony kufa "lis", wąską żuchwę i oczy w kształcie migdałów.

"Niedźwiedź"

Ma okrągłą głowę, ściśle osadzone okrągłe oczy, skróconą i spłaszczoną twarz. Nic dziwnego, że za granicą takie szpice typu niedźwiadkowego nazywa się niczym innym niż pluszowym misiem.

"Dolary dla dzieci"

Jest pośrednią opcją pomiędzy standardowym typem a "niedźwiedziem". Kufa szpica "marionetkowego" jest uniesiona i skrócona, ale nie tak wysoka i nie tak silna jak u "młodych".

Szpice pomorskie mogą być czarne, czarne podpalane, sable (czerwone i czarne), czekoladowe, kremowe, pomarańczowe, niebieskie, niebieskie podpalane, śnieżnobiałe, a nawet dwukolorowe. Niektóre kolory są bardziej powszechne, inne rzadkie. Ważne jest, aby zrozumieć, że szczenięta rzadkich kolorów są droższe niż ich współtowarzysze. Szpice pomorskie należą do zabawek, ponieważ ich wysokość w kłębie nie przekracza 18-22 centymetrów, a ich waga wynosi 1,5-3,5 kg.

Warto zauważyć, że pomarańcza jest uważana za długą wątrobę, ponieważ jej średnia długość życia wynosi 12-15 lat. Zdarzają się przypadki, kiedy te miniaturowe psy miały 18-20 lat.

Postać

Pomorskie ma wesołe i przyjazne usposobienie, ale charakter tego psa jest zdecydowanie obecny. Cynolodzy twierdzą, że Pomorzanka jest typową dominantą, dlatego trzeba wychowywać szczeniaka od najmłodszych lat. Niegrzeczny pomeranianski pies może przysporzyć swojemu panu pewnych kłopotów: głośno szczekać z lub bez słów, pędzić na psy i inne zwierzęta.

Ponieważ szpice mają ostry umysł i pomysłowość, problemy z treningiem nie pojawią się. Jeśli w trakcie edukacji masz do czynienia z tym, że zwierzak jest niegrzeczny i nie chce wykonywać poleceń, nie denerwuj się. Pamiętaj, że jesteś liderem, a lider różni się od innych członków grupy. Kiedy Pomeranet zrozumie, że jesteś zdeterminowany i nie chcesz się wycofać, z przyjemnością ci się podda.

Szpic pomorski dobrze radzi sobie ze starszymi dziećmi. Ale zanim sprowadzisz psa do domu, powinieneś powiedzieć dziecku, jak leczyć zwierzaka. Jeśli dzieciak skrzywdzi szpic, ten będzie pamiętał obrazę zadawanego mu ataku, stanie się rozdrażniony i niespokojny.

Pomorskie dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami, jeśli spotka je jako szczenię. Jeśli w domu jest dorosły szpic, nie zaleca się rozpoczynania innych zwierząt domowych: dla psa podatnego na dominację będzie trudno zaakceptować nowego członka rodziny.

Ten pies jest doskonałym towarzyszem: nie lubi duszy i jest zadowolony z jakichkolwiek oznak uwagi ze strony rodziny. Aktywny i dociekliwy pomeranian uwielbia spędzać czas z człowiekiem i ma niepohamowaną energię, dlatego przygotuj się na to, że zwierzak będzie Ci towarzyszył, gdziekolwiek jesteś.

Opieka i konserwacja

Szpice pomorskie mają grube "ubrania", które wymagają codziennej pielęgnacji. Łatwiej jest czesać psa każdego dnia, niż rozplątywać maty i zbierać wełnę w całym mieszkaniu. Hodowcy mówią: pomarańcze, które są regularnie wyczesywane, praktycznie się nie wylewają.

Słabym punktem pomarańczy są uszy i oczy, dlatego należy je czyścić w miarę, jak się brudzą. Konieczne jest delikatne kąpanie zwierzęcia, używając łagodnego szamponu i odżywki, ale nie często (wystarczy cztery lub pięć razy w roku). Stosowanie agresywnych środków może powodować suchość skóry i łupież. Wielu hodowców preferuje obróbkę suchą do kąpieli (odpowiedni do tego celu jest talk lub suchy szampon dla psów).

Ogólnie opieka nad szpicem nie różni się od opieki nad jakimkolwiek innym psem. Aby zwierzę mogło czuć się dobrze nawet w wieku dorosłym, konieczne jest okresowe czyszczenie zębów zwierzęcia z płytki nazębnej. Co do pazurów, w lecie miażdżą podczas spacerów, a zimą, gdy asfalt jest ukryty pod warstwą śniegu, opieka nad pazurami zwierzęcia spada na jego właściciela.

Szpic to energiczny pies, ale nie potrzebuje godzinnych spacerów. Czasami wystarczy, aby zwierzę biegało po mieszkaniu, aby "zamknąć" codzienną potrzebę aktywności. Jednocześnie nie ma potrzeby blokowania pomarańczowego w czterech ścianach: ważne są dla niego regularne spacery, jak każdy inny pies.

Karmienie i karmienie

Pomorskie jest równie dobre dla naturalnej żywności i suchej karmy. Wybór diety zależy wyłącznie od preferencji właściciela i dostępności wolnego czasu.

Błędem jest sądzić, że naturalna żywność zawiera więcej składników odżywczych niż gotowych. Skład nowoczesnej karmy zawiera składniki odżywcze i pierwiastki śladowe odpowiedzialne za zachowanie zdrowia i dobry kształt fizyczny zwierzęcia. Wybierając jedzenie, bądź ostrożny: dawaj pierwszeństwo produktom klasy premium, które, jak wiesz, nie mogą być tanie.

Zalety suchej karmy to:

  • obecność zrównoważonej kompozycji, niezbędnych witamin i minerałów;
  • łatwe przechowywanie;
  • możliwość zabrania jedzenia ze sobą w podróż lub podróż;
  • nie trzeba codziennie gotować.

Aby nie zaszkodzić zdrowiu zwierzęcia, odmów zakupu pasz od:

  • podroby;
  • celuloza i skorupa orzechów;
  • barwniki;
  • chemiczne środki konserwujące;
  • aromaty;
  • Ewg dodatki;
  • karmel i cukier.

Jeśli chodzi o żywienie naturalne, ma niezaprzeczalną zaletę - zawsze wiesz, co twoje zwierzę je. Jeśli zdecydujesz się dać pierwszeństwo produktom naturalnym, upewnij się, że dieta jest zrównoważona.

Jeśli wcześniej nie musiałaś przygotowywać diety dla psa, skontaktuj się z weterynarzem, aby uzyskać pomoc: nie każdy hodowca może stworzyć odpowiedni program żywieniowy.

Ceny szczeniąt Szpic pomorski

Koszt szpicu pomorskiego zależy od różnych czynników, ale przede wszystkim od rodowodu. Jeśli zakup szczenięcia o skromnym pochodzeniu będzie kosztować 30-50 tysięcy rubli, to kupienie elitarnego zwierzaka będzie kosztować 50-150 tysięcy. Idąc do pokoju dziecinnego, pamiętaj, że "niedźwiadki" i suki są droższe niż szpinak i pies.

Z reguły szczenięta Spitz są sprzedawane z dokumentami. Jeśli jednak nie planujesz uczestniczyć w wystawach, możesz na własne ryzyko kupić psa bez dokumentów. Taki szczeniak będzie kosztować 10-20 tysięcy rubli.

Opinie właścicieli

Właściciele Pomorzan mówią pozytywnie o swoich podopiecznych. Aby to zweryfikować, wystarczy zapoznać się z kilkoma recenzjami:

Catherine: "Rocky jest bardzo popularny wśród przechodniów. Nie ma ani jednego spaceru, więc ktoś nie zapyta o swoją rasę. Chłopiec jest wyszkolony w podstawowych poleceniach: nie odbiera niczego z ziemi, zna swoje miejsce i podbiega do mnie przy pierwszym wywołaniu. Jedyne, co nam przeszkadza, to kwestia szczekania. Jeśli w wieku szczeniąt, pomarańcze trochę się pocą, a gdy szczeniak się starzeje, szczekanie staje się wysokie i przenikliwe.

Ksenia: "Staliśmy się właścicielem miniaturowego" lisa "trzy lata temu. W tym czasie Wiewiórka zmieniła się z uroczego szczeniaka w prawdziwą kobietę. Wygląda na to, że mieliśmy szczęście z psem, ponieważ nigdy nie było żadnych problemów z jego zachowaniem. Dziewczyna złapała w locie wszelkie polecenia, nawet te, które były dla niej zbyt trudne.

Elena: "To niesamowite, jak silny jest szpic pomorski. W domu są łagodnymi i serdecznymi towarzyszami, a poza tym są dzielnymi obrońcami. Niewielki rozmiar zwierzątka pozwala zabrać je na dowolną podróż, z której są bardzo zadowoleni. Doskonałym tego przykładem są nasze pomarańcze Monya i Chuck. "

Tak więc pomarańcze są dosłownie stworzone do życia w środowisku miejskim. Te dedykowane psy są pożądane zarówno wśród ludzi młodych, jak i starszych.

Szpice - rasy: zdjęcia, filmy, opis rasy i jej gatunku

Jeden z najpopularniejszych psów ozdobnych należy do rodziny Spitzów. Te urocze zwierzęta zyskały uniwersalną miłość ze względu na podwyższony poziom "nyashnost", z powodu grubego i puszystego futra, ładnej twarzy i uderzającego podobieństwa do pluszowego misia.

Opis cech rodziny szpiców

Rodzina Spitzów kojarzona jest najczęściej z "kanapowymi psami" - Szpicem Pomorskim. Rasa jest jednak znacznie bardziej zróżnicowana i obejmuje gatunki, których wzrost w kłębie dochodzi do ponad 50 cm, dlatego rasa, biorąc pod uwagę wszystkie jej odmiany, zasługuje na bardziej szczegółowy opis.

Jeśli chodzi o wielkość i proporcje, zwierzęta te są proporcjonalnie proporcjonalne. Postać psa na ogół przypomina kwadrat - to znaczy, wysokość zwierzęcia w kłębie jest w przybliżeniu równa długości jego ciała, więc wydaje się, że szpic może zostać wpisany w wyimaginowane kwadratowe ramy.

Te psy różnią się w większości przypadków małymi rozmiarami i bardzo puszystym futrem. Mają bardzo gruby i ściśle przylegający podkład, ale zewnętrzna warstwa jest reprezentowana przez długi i nie sąsiadujący płaszcz ochronny.

U szpiców kolorystyka najczęściej zdominowana jest przez biały, czerwony, brązowy lub szary, który czasem jest rozcieńczony jasnymi lub ciemnymi plamami. Ważne jest, aby rozmieszczenie plamek w całym płaszczu było jednolite.

Ponadto kolor może być pomarańczowy, czarny, strefowo-szary i sable. Mniej popularni przedstawiciele o kolorze kremowym lub czarnym podpalanym. Dzięki niewielkim rozmiarom szpic może poruszać się płynnie i cicho. Z powodu długiej wełny powietrza z boku wydaje się, że jest to śmieszna puszysta kula, która unosi się nad ziemią. Są bardzo szybcy i aktywni, dużo skaczą i głośno szczekają.

Ogon zwierzęcia przypomina zabawny precel, zabawa do góry nogami, w kierunku tyłu. Kufa ma podniesiony lisowaty nos, a na górze figlarne uszy wysoko postawione. Taki ładny wygląd szpica bardzo podnosi na duchu i wzrusza.

Oprócz tego, że jest bardzo urocza, zwierzę może z łatwością służyć jako domowy stróż. Mają bardzo zmysłowy węch i doskonały słuch, dzięki czemu mogą wyczuć obcych z daleka i podchodząc do nich głośno szczekają. Początkowo, gdy pojawiła się tylko rasa, był używany jako domowy "alarm".

Charakter psa jest bardzo przyjazny, niegrzeczny i zabawny. Są mocno przywiązani do mężczyzny i naprawdę stają się jego wiernym przyjacielem.

Dodatkowo, szpice są dobrze wyszkolone i dobrze radzą sobie ze wszystkimi poleceniami. Są właścicielami dość ostrego umysłu i bardzo sprytnego.

Ludzie kochają te zwierzęta, mocno przywiązane do rodziny, w której żyją, i traktują ją z czcią. Mają dobrze rozwinięte intuicyjne odczucia w stosunku do emocji domowych, więc zawsze dostosowują się do swojego nastroju.

To wesołe zwierzę, które nawet w dorosłym wieku nie traci swojego niegrzecznego i dobrodusznego charakteru. Uwielbiają dużo grać i lekkomyślnie podejmują wszelkie proponowane rozrywki. Również bardzo cierpliwy z ludzkimi dziećmi. Nawet jeśli dziecko jest nieostrożne ze zwierzęciem i rani, szpic nigdy nie ugryzie dziecka i nie będzie nawet kopać, ale pokornie zniesie dyskomfort.

Dlatego właściciele muszą zawsze monitorować komunikację dzieci z tymi zwierzętami, aby zwierzęta nie doznały obrażeń.

Pochodzenie rasy i cel

Ta rasa psów jest bardzo stara i pochodzi z czasów starożytnego Rzymu i starożytnej Grecji. Jednak wzmianka o Szpice była dość rzadka.

Uważa się, że rasa po raz pierwszy zaczęła pojawiać się w Niemczech, ale nie jest to do końca prawdą, ponieważ w tym czasie była aktywnie selekcjonowana w Finlandii, Danii i Holandii. Co więcej, w tym czasie na ziemiach syberyjskich zaczęli wytwarzać nawet husky podobne do szpiców. Początkowo szpice nie miały dekoracyjnego celu, a roślina jako stróżujący. Strzegli podwórek i domów. Zostały również zabrane w celu ochrony różnych statków i barek. A czasami używano ich podczas polowania na zagrody dzikich zwierząt.

I dopiero na początku XIX wieku zaczęły brać małe psy do domu tylko w celach dekoracyjnych. Szybko zamieszkali w domach szlachty i szlachty i stali się tak zwanymi "damskimi psami".

Zalety i wady rasy

Jak każda inna rasa, Spitz ma swoje zalety i wady.

Zalety to:

  • wesoła i psotna natura zwierzęcia, nigdy się nie znudzi;
  • ładny wygląd, który przyciąga uwagę innych i dotyka ludzi;
  • łagodny temperament i umiejętność współżycia z wieloma innymi zwierzętami;
  • ogromna ilość energii, dzięki której nie znudzi Cię pies, dlatego najlepiej nadaje się dla właścicieli, którzy prowadzą aktywne i różnorodne życie;
  • dzięki ciepłym i gęstym włosom zwierzę nigdy nie marznie w zimnych porach roku i chodzi z przyjemnością na śniegu;
  • zjada mało i prawie wszystko.

Szpic ma jednak pewne wady:

  • przyjacielski pies, który nie może znieść rozłąki z domem, więc nie można zostawić zwierzęcia w domu ani go wyrzucać na dłuższy czas;
  • nadmiernie głośny pies, który ignorując jego mały rozmiar, szczeka nawet u dużych psów iw ogóle ogłasza każdy nastrój głośnym szczeknięciem;
  • Zdarza się, że bardzo lubi gry i potrafi przegryźć rzeczy w upale;
  • w dzieciństwie zwierzę jest kruche i podatne na złamania kości, a czasami dochodzi do złego ugryzienia;
  • Ze względu na rosnącą hodowlę, małe rasy szpic niedźwiedzia mają problemy z narządami oddechowymi, ponieważ hodowcy coraz częściej skracają swoje twarze, co może powodować deformacje nosogardzieli i tchawicy.

Wygląd, plusy i minusy gatunków szpic

Szpice mają kilka gatunków o różnej wielkości od małych do średnich. Charakterystyka rasy nie różni się jednak zbytnio.

Wszystkie rodzaje tych zwierząt domowych mają wspólne cechy zewnętrzne:

  • kompaktowy format kwadratowy;
  • silne nogi;
  • głęboka skrzynia;
  • prosta oś grzbietowa;
  • gruby, ciepły i puszysty futro, składający się z 2 warstw - długi zewnętrzny i gruby podszerstek;
  • szeroka gama kolorów;
  • duża czaszka z kufą w kształcie lisa, zwłaszcza u małych psów;
  • trójkątne małe uszy, które znajdują się wysoko na koronie i znajdują się blisko siebie;
  • czarny mały nos z okrągłym policzkiem;
  • lekko paciorkowate paciorkowate oczy przypominające czarne pluskwy;
  • w obszarze głowy wełna jest krótka i aksamitna;
  • wełna na piersi jest dłuższa i tworzy rodzaj futrzanego kołnierza;
  • ogon jest zawsze składany w preclu w kierunku tyłu i pokryty długimi włosami.

Niemiecki szpic

Gatunek ten należy do jednego z pierwszych, a jego korzenie pochodzą z czasów jego odległych przodków - psów torfowych.

Uważa się, że to zwierzę to krew spokrewniona ze "Szpicem Pile" - jedną z najstarszych europejskich ras.

Dziś jest kilka rodzajów tej rasy:

  • Wolfspitz, lub Keeshond - to duża osobnik, osiągający 55 cm w kłębie. Keeshond przypomina swojego dalekiego przodka - wilka. Ich kolor jest często czarny zonarno z ciemniejszymi w obszarze kufy. To pies dla rodziny i dla ochrony. Są przyjazne i przyjazne, mogą opiekować się innymi zwierzętami lub dziećmi.
  • Duże, lub Grossshpity, rozmiary w kłębie wynoszą od 42 do 51 cm Przedstawiciel ten może być zarówno biały jak i czarny, a także brązowy i bez plam. Pies ma dobroduszny charakter i jest bardzo przywiązany do właścicieli, ale w razie potrzeby może chronić je przed złymi życzeniami. Ma wysokie zdolności umysłowe. Używany jako towarzysz i jako obrońca.
  • Średnia lub Mittelspitz - rozmiar 30-38 cm, to raczej rzadki pies. Jest to środkowe ogniwo pomiędzy dużymi i małymi przedstawicielami rasy. Może to stanowić rodzaj kompromisu, jeśli członkowie rodziny nie zgadzają się co do tego, jaki pies ma mieć - wielkiej straży lub małego ozdobnego chłopaka.
  • Mały, lub Klyainspitz - 23-29 cm Pomimo miniaturowego rozmiaru szpic spełnia wszystkie funkcje, które posiada pies. Dobrze radzi sobie z ochroną domu, ma głośny głos i szybko reaguje na nieznajomych. Jednocześnie uwielbia właścicieli i jest świetnym przyjacielem. Dobry stan zdrowia i brak skłonności do histerii są jej zaletami. Wśród minusów można rozpoznać zbyt dźwięczne szczekanie.

Wszystkie odmiany niemieckiego szpica wykonują doskonałą robotę z zadaniami towarzysza i strażnika.

Obecność dobrego zdrowia i odporności zapewnia zwierzętom długą żywotność od 12 do 16 lat.

Szpic pomorski (pomarańczowy)

Pomorskie to także szpic niemiecki. Po raz pierwszy gatunek ten został wyhodowany w województwie pomorskim, które znajduje się w Niemczech. Najczęściej pomarańcze pojawiły się od końca XIX wieku w Wielkiej Brytanii.

Postać tej rasy jest bardzo dziarska i przyjazna. Są bardzo energiczni, zawsze gotowi do gry. Właściciele inteligentnego umysłu, dobrze nadają się do edukacji i posłusznie wykonują polecenia. Pomorskie jest bardzo przywiązane do swego pana i potrzebuje jego uwagi. To zwierzę jest dekoracyjnym psem. Ale nie wszystko jest takie proste. Nadmierna aktywność nie pozwala długo czekać pomarańczowi w rękach właściciela - musi się ruszać i igrać.

Co więcej, gatunek ten jest bardzo nieufny wobec obcych, więc jeśli ktoś z ulicy podchodzi do niego i próbuje go pogłaskać, pies może nie tylko szczekać, ale i uderzyć. Ale poza tym jest wspaniałym psem na kolanach, wspaniałym towarzyszem, a także wrażliwym obrońcą i głośną syreną.

Życie pomarańczy osiąga około 12-15 lat.

Japoński szpic

Progenitorami tego gatunku są Samoyedowie, a ta rasa została po raz pierwszy wyhodowana w Japonii w latach 20-30 XX wieku. Zakłada się, że szpic japoński pojawił się z powodu skrzyżowania szpic niemieckiego i samoyed husky.

Rozmiary tych psów nie są zbyt duże, a ich wysokość sięga około 38-40 cm, mają krępą i zwartą sylwetkę. Jednak najbardziej uderzającą cechą tego gatunku jest wyłącznie biało-biały kolor ich luksusowego grubego futra. Z natury tych śnieżnobiałych zwierząt, jak każdy szpic, bardzo dobroduszny i wesoły. Kochają dzieci i mogą bawić się z nimi przez długi czas.

To zwierzę żyje od około 10 do 16 lat.

Szpic fiński

Jak pokazuje nazwa rasy, wyhodowano ją w Finlandii. Stało się to dokładnie w momencie, gdy szpic aktywnie rozprzestrzenił się po całym świecie, a mianowicie w XIX wieku.

Przedstawiciele tego gatunku są dość spore - ich waga waha się od 40 do 50 cm, w zależności od płci (suki są mniejsze, a samce są większe). Waga osiąga więcej niż 10 kg.

Te psy są niezależne w charakterze, aktywne i energiczne. Są głośne i niespokojne, ale jednocześnie charakteryzują się oddaniem właścicielowi i dobrą przyrodą. Najczęściej gatunek ten jest używany podczas polowania. Oczywiście nie będziesz chodził z tym psem do dużego zwierzęcia, ale z przyjemnością przyjmujesz małe zwierzęta lub ptaki.

Średnia długość życia wynosi 12-14 lat.

Amerykański szpic Eskimo

Hodowane te zwierzęta na terytorium Ameryki w tym samym XIX wieku, a oni, podobnie jak "Niemcy", mają kilka gatunków wielkości, a mianowicie 3: szpic zabawki (22-30 cm), miniaturowe (32-38 cm) i standard (38-49 cm).

Dobrze się trenuje i chętnie wykonuje polecenia. Wykonuj rolę prawdziwego przyjaciela człowieka. Zabawny i wesoły usposobienie.

Można używać psa zarówno jako zwierzęcia domowego, jak i na polowaniu iw pracy - od tej rasy pozyskuje się dobrych detektywów lub sportowców. Ich zdrowie jest zazwyczaj dobre, ale czasami słabe widzenie lub ślepota przekazywane jest przez dziedziczenie. Żyj od 15 lat i więcej.

Szpic włoski Volpino

Był taki słodki pies z Florencji we Włoszech. Rasa jest rzeczywiście dość stara, jej korzenie sięgają IX wieku, ale Volpino ostatecznie rozdzieliło się dopiero w średniowieczu i stało się samodzielną gałęzią.

Wzrost psów zwykle osiąga 25-30 cm, jeśli mierzy się kłębie. Waga jest nieznaczna, nie więcej niż 5 kg.

Volpino ma gorący temperament, szybko się podnieca i równie szybko się uspokaja. Kochają życie i są przyjaźnie nastawieni do ludzi. Są jednak niespokojne, a czasami zbyt głośne, ponieważ reagują na wszystko za pomocą kłującej korą. Czasami przejmuje się charakter psa i pokazuje nieposłuszeństwo. Żywy szpic włoski średnio około 13 lat.

Szpic zwyczajny

Rasa ta została niedawno wyhodowana - dopiero w połowie XX wieku. Ten pies okazał się dzięki skrzyżowaniu keeskhond i chow-chow.

W przeciwieństwie do innych typów Szpiców, Eurasier jest dobrze utrzymany, poprawny i spokojny. Jest przyjazny, ale jednocześnie chroni rodzinę, w której żyje.

Ale nie zaatakuje ani nie szczeka na wszystkich obcokrajowców, eurazjata oddaje głos tylko wtedy, gdy nieznajomi stanowią zagrożenie dla niego lub jego rodziny. W ten sposób pies stanie się nie tylko dobrym przyjacielem, ale także niezawodnym, powściągliwym obrońcą.

Wzrost Eurasiera wynosi pół metra - około 50-60 cm, a średnia długość życia jest nieco krótsza niż innych gatunków szpiców - od 11 do 13 lat.

Pies grenlandzki

Jest to jedna z najstarszych ras psów zaprzęgowych. Został wyhodowany dawno temu na Grenlandii i dotarł do Europy dopiero w latach 30. XIX wieku.

Z wyglądu pies Grenlandii wygląda bardziej jak klasyczny husky: jest raczej duży, z rozwiniętymi mięśniami i osiąga wysokość od 55 do 60 cm w kłębie.

Wcześniej rasa ta była wykorzystywana jako sanki lub myśliwskie, z nią poszła do niedźwiedzi, fok i reniferów, ale teraz jest to nieco stracone znaczenie, więc grenlandzki pies stał się dobrym towarzyszem człowieka.

Zwierzę to ma godną pozazdroszczenia odwagę i odporność, jest bardzo odporne, ale jest pełne temperamentu i nieskrępowane. Czasami jednak żywy charakter nie przeszkadza psem Grenlandii być najlepszym przyjacielem właściciela i kochać człowieka.

Kolor tego gatunku jest najbardziej zróżnicowany, a standardowa długość życia szpaków wynosi 12-15 lat.

Kareliańsko-fińska Laika

Wcześniej ta rasa nazywała się "Szpic fiński", ale w 2009 roku została uznana pod nazwą "Karelian-fińska Laika". Ten pies miał największą popularność w Związku Radzieckim, mimo że był hodowany w Finlandii.

Wzrost tych husky sięga od 42 do 50 cm, mają dobry stan zdrowia, rozwinięte mięśnie i są bardzo odporne.

Postać Karelian-Finów jest wesoła i radosna. Doskonale spełniają rolę bezpieczeństwa, pozostając dobrym towarzyszem dla człowieka.

Używają tego husky nie tylko jako przyjaciela, ale także jako dobrego łowcę, jeśli musisz udać się na kopytne, na przykład do dzika.

Mieszka od 12 do 15 lat.

Niedźwiedź karelski lub niedźwiedź karelski

Podobnie jak poprzednia rasa została wyhodowana na ziemiach Finlandii. Jej pochodzenie jest starsze i bierze początek z genotypu niedźwiedzia husky.

To duży pies, w kłębie osiąga wysokość do pół metra. Wygląda bardziej jak husky. Nie jest już tak kwadratowy i ma lekko podłużne ciało. Jej gładki płaszcz nie jest tak długi, jak standardowy Spitz, a kolor jest zdominowany przez głównie ciemne kolory - czarny, czasem z brązowym połyskiem.

Pies jest przyjazny dla osoby, ale potrzebuje wczesnego zaangażowania w socjalizację. Wciąż nie uległa degeneracji instynktów myśliwskich - jest aktywna, żartobliwa, często bezpretensjonalna do jedzenia lub stylu życia i ma dużą odwagę.

Jednak ze względu na swój charakter, bez odpowiedniego treningu, który powinien rozpocząć się już w wieku szczeniąt, jest agresywny w stosunku do innych zwierząt lub ich kolegów. Najczęściej ta rasa może być używana jako pies tropiący, ponieważ ma bardzo cienki zapach i intuicyjny zmysł, lub dobrze jest polować na dużą bestię.

Mieszka karelski niedźwiedź husky około 12-14 lat.

Charakter, szkolenie i edukacja

Szpice od dawna zapuszczają korzenie w ludzkich domach, ponieważ są przyjazne, zabawne, przystojne, a także doskonałymi strażnikami, a czasem doskonałymi myśliwymi.

Ale zanim dostaniesz takiego zwierzaka, musisz wiedzieć wszystko o rasie, ponieważ może nie pasować do wszystkich.

Natura tych zwierząt jest niegrzeczna i zabawna. U większości gatunków są niespokojne, aktywne i energiczne. Często są głośne z głośnym szczekaniem.

Niektóre rasy wymagają wczesnej socjalizacji ze względu na to, że jeśli nie przyzwyczaisz ich do miękkiego, ale wytrwałego treningu, stają się zbyt samolubne, samolubne, a czasem nawet agresywne. Ale jeśli wszystko jest w porządku, to te psy stają się doskonałymi towarzyszami nie tylko dla rodzin z dziećmi, ale także dla samotnych osób starszych. Szpice są monogamiczne i generalnie bardzo znudzone same i bardzo potrzebują uwagi ich właściciela.

Rozwinięta inteligencja pomaga im w skutecznej nauce. Jednak niemożliwe jest przeprowadzenie szkolenia pod ścisłą kontrolą. Twoje wysiłki powinny być miękkie, ale trwałe. Nie skarżysz psa i nie bijesz go, ale nie pozwól mu uchylać się od drużyny.

Spędź co najmniej 3 dni na studiowanie dowolnej drużyny, ale musisz uczyć się codziennie przez godzinę. Ponadto zasady i polecenia muszą pozostać niezmienione: czasami nie możesz ich wykonać, a czasami nie. Zasada jest regułą, w innym przypadku pies po prostu nie zrozumie tego, czego chce od niego.

Który właściciel jest odpowiedni w zależności od typu?

Szpice małych i średnich rozmiarów najlepiej nadają się dla osób, które nie lubią się nudzić. To nie są zwierzęta, które można nosić pod pachą. Są aktywni i dociekliwi, potrzebują długich spacerów na ulicy. Kochają grać. Dlatego właściciel takiego psa musi być kochający życie i równie energiczny.

Szpice wszelkiego rodzaju nie są odpowiednie dla flegmatycznych i melancholijnych ludzi. Potrzebują opieki i stałej komunikacji.

Jeśli lubisz moczyć się w łóżku, a jeśli lubisz chodzić po parku wolisz spędzić kilka godzin z książką i filiżanką herbaty, to taki pies nie pasuje do ciebie. Na pewno nie będzie kłamać, zwierzak na pewno nie będzie.

Małe rasy są odpowiednie dla osób starszych, które, mimo że są towarzyszami w starszym wieku, ale jeśli ze względów zdrowotnych osoba nie może zapewnić odpowiedniej opieki, lepiej wybrać zwierzę spokojniejsze.

Treści, pielęgnacja i uwodzenie

Szpice potrzebują opieki osobistej i wymagają pewnych zasad konserwacji. Rasa ta jest podatna na otyłość, która jest dla niej bardzo szkodliwa, więc zwierzę musi być karmione w wystarczających ilościach, ale nie należy go przekarmiać.

Pamiętaj, że w diecie Spitz musi zawierać mięso i produkty mleczne. Chociaż najlepiej jest zrobić menu zwierząt domowych u weterynarza, ponieważ psy te mają czasami skłonność do alergii, a ponadto jedzenie wpływa na stan ich sierści.

Pielęgnacja płaszcza oznacza okresowe czesanie około raz w tygodniu. Ale pływanie najlepiej zrobić 1 raz w ciągu kilku miesięcy, choć w razie potrzeby jest to możliwe częściej.

Puszyste uszy należy czyścić wacikiem, gdy się zabrudzą. Ale ostrzyżenie maszyny jest przeciwwskazane. Najważniejsze to nie dotykać dolnego podkładu, ponieważ rośnie bardzo wolno. Zgodnie ze zwyczajem obcięli oni szpice tylko po to, by uformować futro, tnąc tylko miejscami, aby kształt wełny przypominał piłkę.

Zdrowie i charakterystyczne choroby

Ile żyją różne rasy szpiców, jeśli ich zdrowie jest w porządku? Średnio czas ich życia wynosi 12-13 lat. Często te psy mają dobrą odporność i dlatego rzadko zachorują.

Ale czasami szpice są podatne na pewne choroby charakterystyczne tylko dla tej rasy.

Ze względu na swój niewielki rozmiar, te psy mają skłonność do zranienia się, ponieważ mają słabe więzadła i cienkie kości. Czasami występują odchylenia w postaci zbyt małych rozmiarów, a nawet karłowatości, która jest patologią, a mianowicie niedorozwojem przysadki mózgowej.

Występują problemy ze szpicem, oczami, nosem, gardłem i uszami. W dzieciństwie może występować nienormalny zgryz i różne problemy stomatologiczne. Tendencja do alergii u psów powoduje zwiększoną płaczliwość, a wypukły kształt zewnętrzny gałek ocznych zwiększa ryzyko urazu i nadmiernej suchości.

Często zdeformowany z powodu serii wyborów krtani Spitz również staje się problemem.

Jej niezamknięta chrząstka powoduje, że zwierzak ma specyficzny kaszel, który pojawia się w stresującej sytuacji - zwierzę wydaje się, że coś utknęło mu w gardle i próbuje go wykaszlać, chociaż w rzeczywistości nic tam nie ma.

Jak wybrać szczeniaka i ceny dla członków rodziny

Wybierając szpic, warto wziąć pod uwagę kilka punktów:

  • Szczeniak nie powinien mieć mniej niż 2 miesiące, ale lepiej, jeśli ma 2 miesiące;
  • powłoka powinna być gruba i błyszcząca;
  • nos jest mokry;
  • oczy są genialne;
  • ciało proporcjonalne i kwadratowe;
  • szczeniak musi być aktywny i dociekliwy;
  • jednolity kolor płaszcza.
Przy zakupie zwierzaka należy dołączyć rodowód i paszport weterynaryjny.

Ile kosztują psy rasy szpic? Ceny zwykle zależą od wielu czynników: czystości rasy, zgodności ze standardem, płci i rodowodu. Im lepszy rodowód, tym rzadszy jest szczeniak, który chcesz kupić, tym droższe będzie go kosztować.

Koszt różnych rodzajów szpicu może wynosić od 100 $ (na przykład, dla lisów bez rasy lisów) i do 3000 $ dla psa rasowego i klasy pokazowej ze słynnymi przodkami i rzadkimi kolorami.

Dojrzewanie i krycie

Szpic dojrzewania u samic występuje w przybliżeniu w 9 miesiącu życia, u samca - a nawet wcześniej. W tym czasie suki zaczynają suk. Nie oznacza to jednak, że dziewczynka jest gotowa do krycia.

Ciąża i poród to skomplikowany proces dla szpiców, zwłaszcza dla małych ras. Złożoność wynika z ich miniaturowego rozmiaru. Najlepiej jest kojarzyć mężczyznę w około 12 miesiącu życia, a samica nawet później - w 15. miesiącu.

W tym czasie suka powinna już mieć regularny cykl.

Krycie powinno nastąpić, gdy psy są już w pełni dojrzałe, z wyglądu są całkowicie podobne do dorosłych przedstawicieli i spełniają standard. Atmosfera podczas krycia powinna być życzliwa. Psy nie powinny znajdować się w niekorzystnych warunkach lub w stanie stresu, w przeciwnym razie mogą wystąpić problemy z ciążą i porodem, a krycie w ogóle nie będzie mieć miejsca.

Szpice są doskonałym towarzyszem dla ludzi, doskonałym strażnikiem lub budzikiem. Co więcej, wyglądają bardzo ładnie i wywołują tylko pozytywne emocje. Puszyste i zabawne, są bardzo podobne do mleczy.

Wesoły i niegrzeczny charakter Szpiców rozweseli, a ich posłuszeństwo i ostry umysł sprawią, że będą cudownymi zwierzętami.